The Caribbean Era

Καταρχήν, ποτέ δε δημοσιεύω τους στόχους της κάθε χρονιάς γιατί το έχω για κακό. Αλλά αυτή τη φορά θα  κάνω μια εξαίρεση κι εύχομαι να μη μου φέρεις γκαντεμιά, καλέ μου αναγνώστη, γιατί σε χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ.

Σου γράφω από το νέο μου λαπ τοπ κι από τούδε και στο (σ)εξής, θα σου απευθύνω το λόγο άμεσα, γιατί μη νομίζεις, μόνο εσύ κι εγώ μείναμε. Είμαστε οι δυό μας. Τι κι αν αυτό δεν είναι αλήθεια κι εδώ μέσα είμαστε τα Σόδομα, τα Γόμορρα και το web2; Όταν έρχεσαι σε επικοινωνία μαζί μου, εδώ, είμαστε μόνο εσύ κι εγώ. Και γι'αυτό σε αγαπώ.

Αποφάσισα λοιπόν, ότι φέτος δε θα αποφασίζω τίποτα. Επίσης, πριν σταματήσω να αποφασίζω, αποφάσισα, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ότι φέτος δε θα κλάψω, εκτός κι αν πεθάνει κάποιος. Για κανέναν άλλο λόγο. Αυτό είναι λίγο παραφύση, γιατί εμείς οι Κριοί είμαστε αυθόρμητοι και παρορμητικοί, οπότε δες το σαν πείραμα, μη το πάρεις κυριολεκτικά κι εγώ σου υπόσχομαι ότι μόλις χυθεί το πρώτο δάκρυ θα στα πω όλα χαρτί και καλαμάρι.

 Ευτυχία είναι φίλε μου να δέχεσαι τα πράγματα όπως έρχονται και να συνεχίζεις με χαμόγελο. Όπως έγραψα και στο closing στου Pere Ubu Nights, τα συναρπαστικά πράγματα συμβαίνουν όταν αφήνεις τον εαυτό σου να του συμβούν. Μόνο θετικές σκέψεις για φέτος και το κράξιμο μετριασμένο. Θα μου λείψει και το PUN, αλλά θα ασχοληθούμε με άλλα ενδιαφέροντα πράγματα αγαπημένε μου αναγνώστη, όπως για παράδειγμα με εσένα και με εμένα. Ο καθένας με τον εαυτό του δηλαδή. Εγώ θα ασχολούμαι με εμένα κι εσύ με εσένα κι έτσι θα είμαστε όλοι πολύ πολύ ευτυχισμένοι.

Κι όπως λέει κι ο φίλος μας ο Θάνος Ασκητής, θα μιλήσουμε για το σεξ, γιατί όσο δε μιλάς, τόσο περισσότερο κακοπερνάς κι ας μη το ξέρεις.

Το 2014 που λες, το αγαπώ από την πρώτη στιγμή που ήρθε... Για αρχή ήταν αγνό γιατί με βρήκε ξεμέθυστη, ακάπνιστη και εκείνο το βράδυ, δεν έκανα σεξ. Είχα για παρέα ένα "παιδί". Δε φημίζομαι για την αγάπη μου στα παιδιά, αλλά αυτό το παιδί μου έδειξε έναν κόσμο που είχα ξεχάσει. Τον κόσμο, όπου "όλα είναι πιθανά" γενικώς και "εγώ όλα τα μπορώ" ειδικά. Μόνο ένα παιδί κι ένα σκυλί, πιστεύουν ότι τα ξέρεις όλα και πως όταν ανοίγεις το στόμα σου λες πάντοτε κάτι σπουδαίο, γιατί εσύ "ξέρεις". Στον δικό σου κόσμο τα ξέρεις όλα. Για τον εαυτό σου πρέπει να τα ξέρεις όλα πριν από τους άλλους και κάποια να τα ξέρεις μόνο εσύ. Το "με ξέρεις πιο καλά κι από τον εαυτό μου τον ίδιο" πρέπει να καταργηθεί...

Την 1η Ιανουαρίου άνοιξα τα μάτια μου κι αντίκρισα τον ωκεανό, στην κυριολεξία. Μπροστά μου απλωνώνταν η μαγευτική Καραϊβική, που τώρα το διαβάζεις και περιμένεις να μάθεις κι άλλα. Πως βρέθηκα σε όλα αυτά τα μέρη τις πρώτες μέρες του #2014 και τι είδαν τα μάτια μου δεν έχουν σημασία, να φανταστείς ούτε πολλές φωτογραφίες τράβηξα. Απλώς ήμουν εκεί και την επόμενη μέρα κάπου αλλού και λίγες μέρες μετά ήμουν πάλι στο γραφείο, αλλά δε θα ήμουν ποτέ πια η ίδια. Η αφετηρία μου ήταν άλλη από την περσινή. Κάθε μέρα πάω στο ίδιο γραφείο, αλλά κάθε μέρα είμαι μια άλλη! Κάτι που δεν είχα συνειδητοποιήσει πριν, είτε επειδή δεν άφηνα την αλλαγή να συμβεί είτε δεν την άφηνα να φανεί.

Καλωσήλθες στην Caribbean Era, την 8η χρονιά ύπαρξης αυτού του blog... 

2013 άντε τσάγιααααα

Έρχεται το #2014. Το #yolo και τα #giourgia θα πάρουν μορφή και χρώμα... και θα γίνει χαμός... θα γίνει #katinia... και θα περάσουμε #petsa !

Τι κι αν χάλασε το λαπ τοπ...

Once a blogger... always a blogger!!!

Καλή Πρωτοχρονιά σε όλους!

O ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ

Το πρωί που ξύπνησα δεν ήξερα ακόμα ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης. Επομένως, έβρισα λίγο, λίγο θύμωσα, λίγο κόρναρα… Έφτασα με τα πολλά στη δουλειά κι έτσι, έμαθα το παγκόσμιο μυστικό. Kindness Day. Ο αγγλικός όρος μου αρέσει πιο πολύ, γιατί κάνει να μοιάζουν η καλοσύνη με την ευγένεια. Η καλοσύνη άλλωστε είναι η  εσωτερική πηγαία ευγένεια των ανθρώπων… Να τη βράσω την εξωτερική ευγένεια. Το ψεύτικο χαμόγελο. Το ψεύτικο κομπλιμέντο. Τη δήθεν συμπάθια.

Που έχει πάει η ευγένεια κι η καλοσύνη του κόσμου σε αυτή τη χώρα; Πάρε το χαμπάρι. Όλοι οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα μέσα τους σιχτιρίζουν. Ο πωλητής, ο σερβιτόρος, ο περιπτεράς, ο βενζινάς, ο φούρναρης. Έχει χαλάσει το μέσα μας ,φίλε, αυτή η μπουρδελοκατάσταση. Ακόμη κι αυτοί που κρατιούνται ακόμα και χαμογελάνε στο έξω τους, μέσα τους είναι χαλασμένοι. Αηδιασμένοι. Κουρασμένοι.

1. Μη βγάλεις νερό στο αδέσποτο της γειτονιάς σου σήμερα, αν δε το κάνεις κάθε μέρα.

2. Μη βοηθήσεις τη γιαγιά να περάσει το δρόμο, αν δε πρόκειται να το ξανακάνεις την επόμενη φορά που θα σε χρειαστεί.

3.Μην πετάξεις τα σκουπίδια αντί για τη γυναίκα σου, αν ακόμη και για αυτό θες να σου πει ευχαριστώ. Μη κάνεις τίποτα, που δεν κάνεις κάθε μέρα, απλώς σκέψου σήμερα, όλα αυτά που θα μπορούσες να κάνεις από αύριο.

4.Μη μιλάς υποτιμητικά στην τηλεφωνήτρια, τη σερβιτόρα, την πωλήτρια. Κατά πάσα πιθανότητα είναι ακόμη μια εργαζόμενη που μισεί τη δουλειά της και ποιος ξέρει πόσα πτυχία κρύβει στα συρτάρια της. Και ποιος ξέρει πόσες ώρες κάνει τον καραγκιόζη ενώ τη σνομπάρουν μερικοί κομπλεξικοί.

5.Μην είσαι αυστηρός με τους άλλους, όταν δεν είσαι  αυστηρός με τον εαυτό σου…

6.Αν είσαι αυστηρός με τον εαυτό σου, κοίτα να μη το παρακάνεις…

7. Η αγένεια δεν είναι θέμα διάθεσης, είναι θέμα επιλογής.

8.Να θυμάσαι, ότι πολλές φορές  την ευγένεια και την ευγνωμοσύνη μας τις διδάσκουν τα ζώα…

9.Το πιο δύσκολο με το να προσπαθείς να είσαι καλοσυνάτος, είναι που μερικές φορές πρέπει να παριστάνεις το βλάκα…

10. Ο στόχος δεν είναι να γίνεις καλός. Αλλά να γίνεσαι καλύτερος κάθε μέρα…

Ας κρατήσουμε τα σημαντικά

Πέρασε ένα πολύ δύσκολο χρονικό διάστημα. Ίσως ο πιο δύσκολος Οκτώβρης της ζωής μου, απο άποψη άγχους και πίεσης και στεναχώριας. Και τώρα που τελείωσε, γυρίζω πίσω να κοιτάξω, και τι να δω; Τον τελευταίο ένα μήνα, έμαθα σχεδόν τα πάντα για όσα έχουν πραγματική αξία για εμένα.. 

Αθήνα, Αμπελόκηποι 2013: Θέα απο δωμάτιο στον Αγ.Σάββα.

Έχω επισκεφθεί τον παππού μου. Έχει μόλις εγχειριστεί. Καρκίνος. Κανείς δεν πίστεψε οτι θα βγει απο το χειρουργίο, κι όμως τα κατάφερε. Ο νέος αγαπημένος μου σούπερ ήρωας...

Κοιτάω απ'έξω αυτό το κτίσμα. Μένουν άνθρωποι εκεί, σκέφτομαι. Ανατριχιάζω. Έχω δίπλα τον παππού. Είναι κεφάτος. Ξανακοιτάζω απέναντι. Πολύ περίεργο πράγμα. Ανακούφιση για τον δικό σου άνθρωπο, πένθος για κάποιον ξένο, στο δίπλα δωμάτιο. Προβληματισμός για εκείνους που μένουν απέναντι...Είναι το σημείο που καταλαβαίνεις, οτι "η δυστυχία σου είναι η δυστυχία των άλλων"...

Κορνέλια, το πιο αγαθό αδέσποτο που συνάντησα ποτέ. Το όνομά της, της το χάρισε ένας κύριος απο τη γειτονιά μας, που τη φροντίζει τον τελευταίο καιρό. Θα ήθελα να του την πάρω και να την έχω εγώ. Τόσο πολύ την αγαπώ! Μα φαντάζομαι, οτι κι εκείνος, για να την πάρει κοντά του θα την αγαπά όσο κι εγώ. Η Κορνέλια είναι περίπου 3 ετών, είναι ασχημούτσικη και πολύ χονδρουλή. Δεν είναι το σκυλί που σε γοητεύει με την ομορφιά του. Δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνη, ούτε γρήγορη. Είναι όμως τόσο, μα τόσο καλή... Και χαίρεται πολύ με το νέο της κολάρο. Την έκαναν και μπάνιο...! Στη δίπλα γειτονιά, σκότωσαν τα αδέσποτα με φόλες. Χαίρομαι πολύ που στη δική μου υπάρχουν ακόμα μερικοί άνθρωποι σαν τον καλό κύριο της Κορνέλια...

και λίγη ελληνική κουλτούρα κάτω απο την Ακρόπολη... Έτσι, για την ατμόσφαιρα....

Ευτυχισμένη Νόρα, το αδέσποτο που μαζέψαμε με τον φίλο μου πριν 5 χρόνια... Της αρέσει να κοιτάζει απο το παράθυρο τους περαστικούς. Όταν παίζουμε, νομίζει οτι είναι ακόμα εκείνη η μικρή μπάλα που χόραγε στις δύο χούφτες μου, όταν τη μάζεψα, κι έτσι σφινώνει κάτω απο τα έπιπλα στην προσπάθεια να μου ξεφύγει, στο κυνηγητό! Τη βρήκαμε πεταμένη σε ένα σκοτεινό δρόμο, επάνω στο βουνό στο Μαραθώνα. Την είχαν αφήσει εκεί για να την "ξεφορτωθούν". Η Νόρα ήταν πολύ τυχερή που έφυγε απο εκείνους και ήρθε σε εμάς! :)

Ο μικρός μου αδερφός, που κάποτε θα γίνει  πολύ σπουδαίος ό,τι κι αν αποφασίσει

 να κάνει στη ζωή του...(Τανζανία 2013). Δεν έχω λόγια για αυτό το παιδί...

Ο κόσμος μέσα από τους αριθμούς..

Έχουμε ακούσει κατά καιρούς ότι τα μαθηματικά μπορούν να εξηγήσουν τον κόσμο. Επειδή ήμουν σκράπας πάντα με τους αριθμούς, έλεγα ότι αυτά είναι μαλακίες και δεν ισχύουν, μέχρι που μου φανερώθηκε το θαύμα.

1. Η ακολουθία της Λόλας

Χάρη στα μαθηματικά, μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί μια γκόμενα είναι δεύτερη κι όχι πρωτοκλασάτη. Είναι σίγουρο ότι κρύβεται μια περίπλοκη εξίσωση πίσω από αυτό το θεώρημα.

Εκτός από τη «δεύτερη» ή αλλιώς «δευτεράντζα», υπάρχει κι η ακόμη χειρότερη. Η «Τριτοδεύτερη». Και στη συνέχεια η «τριτάντζα».  

2. Ο άγνωστος Χ

Ο άγνωστος Χ έχει παιδέψει πολλά μυαλά.

- Μου έστειλε ΧΧ. Τι σημαίνει; Με φιλάει σταυρωτά; Με βλέπει φιλικά;

- Εμένα μου έστειλε μόνο Χ! Γιατί έστειλε μόνο ένα; Βαρέθηκε να στείλει άλλο ένα;

- Καλέ κορίτσια, εμένα μου στέλνει πάντα ΧΧΧ… τι υπονοεί;

3. Η αλγοριθμική αξιολόγηση

Όλοι έχουμε μερικές σκέψεις. Κάποιες από αυτές είναι οι λεγόμενες «δεύτερες σκέψεις»…

Αυτόματα και χωρίς να το καταλαβαίνεις, το μυαλό σου αξιολογεί με αριθμούς..

«Σου΄χω πει χίλιες φορές…». Τις μέτρησες; Κι όμως άμα τις μετρήσεις θα δεις, χίλιες ήταν πράγματι! Η αλγοριθμική αξιολόγηση βγάζει στατιστικές πιο γρήγορα απ'ο,τι μπορείς να αντιληφθείς. Θα ακούσεις και «ένα κάρο φορές», από κάποιον Old school. Είναι ο ίδιος που όταν σου δίνει συνταγή, μετράει με την «οκά».

4. Το 10 το εκδικητικό

Οι αριθμοί εκφράζουν πολλές φορές ένα συναίσθημα το οποίο δε μπορείς να περιγράψεις με λέξεις… Όπως,  «Δε με θέλεις 1 δε σε θέλω 10». Με το «10» ο άλλος αντιλαμβάνεται τι του λες, χωρίς να κάνει ερωτήσεις. Είναι στη φύση μας να αποκωδικοποιούμε τέτοια συνθηματικά…

5. Ο μαγικός αριθμός "1"

Όπως έχουμε διαπιστώσει ως τώρα, οι μεγάλοι αριθμοί συνήθως δεν είναι για καλό. Έτσι, όταν θέλουμε να μειώσουμε κάποιον, του λέμε "είσαι μεγάλο νούμερο!". Αυτό σημαίνει είτε οτι τον λέμε γελοίο, είτε οτι τον λέμε χοντρό.

Σε αντίθεση με τους μεγάλους αριθμούς...

Ο αριθμός «1» είναι ένας μαγικός αριθμός, που τόσα λίγα ξέρουμε για αυτόν. Ενώ δεν έχει αποδειχθεί ότι υπάρχει άλλος θετικός απόλυτος αριθμός πριν από αυτόν και στην επιστήμη των μαθηματικών η σειρά είναι 1,0,-1,-2 κλπ , εμείς μέσα μας ξέρουμε ότι υπάρχει και κάτι ακόμα. Λέμε «είναι πολύ πρώτο!». Δηλαδή δεν είναι πρώτο, αλλά πολύ πρώτο. ΤΙ ΜΑΣ ΚΡΥΒΕΙ Η ΝΑΣΑ;;; ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ;;;

Φήμες λένε ότι η ονομασία του «πολύ πρώτο» είναι «καρότο». Εξού κι η έκφραση «είμαι πρώτος είμαι και καρότος».

Ένας ακόμη λόγος που το 1 είναι μαγικό, είναι ότι μπορεί να αποτελέσει αρχή και τέλος. «Πρώτη και τελευταία φορά».

Ωστόσο, μπορεί να είναι ίσο με το μηδέν! «Μία ίσον καμία!». Είναι επίσης μια τρομερή αποκάλυψη του κόσμου των μαθηματικών, που η ΝΑΣΑ για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, το ονόμασε «Η υπεκφυγή του ενοχικού συμφεροντολόγου». «Με κεράτωσες μωρή;». «Μόνο μία φορά αγάπη μου! Τι αξία έχει 1 φορά; Μία ίσον καμία!».
«Πόσα σοκολατάκια έφαγες φακλάνα;».. «Έλα μωρέ…ένα… Ένα ίσον κανένα!».

7 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ Η ΚΡΙΣΗ ΠΑΧΑΙΝΕΙ

Καταρχήν, είναι εξακριβωμένο ότι στις κρίσεις γάμων, ο ένας από τους δύο παχαίνει. Συνήθως ο παθών το κέρατο. Η Κρίση σε παχαίνει. Το σεξ σταματάει και το φαί αρχίζει.

Η αγαμία επίσης παχαίνει, όσο η σοκολάτα γίνεται ο καλύτερός σου φίλος. Και ξανά, η κρίση παχαίνει κι ο κώλος σου χοντραίνει…

Η οικονομική κρίση είναι που παχαίνει πιο πολύ - κι αυτό είναι αποδεδειγμένο επίσης. Επειδή ο κόσμος δεν έχει να αγοράσει τα απαραίτητα τρόφιμα, καταναλώνει περισσότερο ψωμί. Και το ψωμί-ψωμάκι παχαίνει… Κι η μέση σου φαρδαίνει…

Ένας ακόμη λόγος που η οικονομική κρίση παχαίνει, είναι ότι κάνει κρύο κι εσύ δεν έχεις θέρμανση. Τι κάνεις λοιπόν; Φοράς το ένα ρούχο πάνω από το άλλο και παύεις να έχεις συναίσθηση του σώματός σου. Ντύνεσαι και ξεντύνεσαι γρήγορα πριν προλάβεις να κοιταχτείς στον καθρέπτη. Δεν καταλαβαίνεις ότι δε χωράς στα ρούχα σου, γιατί τα παίρνεις ούτως ή άλλως φαρδουλά, ώστε να χωράνε κι άλλα ρούχα από κάτω. Στην τελική, χρειάζεσαι το λίπος σου για να ζεσταθείς!

Στην κρίση σε πιάνει θλίψη. Κι όταν σε πιάνει, θες να πιείς λίγο παραπάνω. Κι αρχίζεις την κατανάλωση αλκοόλ, και τα ζουμιά σου δηλητηριάζονται. Και γίνεται κατακράτηση. Και το αλκοόλ παχαίνει. Κι η κοιλιά σου ξεχειλώνει και η κρίση σε αποτελειώνει…

Λόγω της κρίσης, αποφεύγεις να βγεις από το σπίτι, για να περιορίσεις τα έξοδά σου. Και φυσικά, δε βάζεις το σιντί της άσανα γιόγκα Πετρουλάκη, να πέσεις στα πατώματα να γίνεις φτιόγκος. Ανοίγεις την τιβί και αράζεις ατελείωτα στον καναπέ. Και τα μπούτια πλακουτσώνουν και τα μούτρα σου τεντώνουν…

Όταν υπάρχει κρίση, κόβεις τα περιττά έξοδα. Περιττά είναι εκείνα, με τα οποία μπορείς να ζήσεις και χωρίς. Εκτός από τις εξόδους, κόβεις και τα χόμπι. Όπου χόμπι σημαίνει για εσάς κάποιο σπορ, βάλε : πάχυνση. Πάχυνση με ραγδαία επιτάχυνση… 

Η Φθινοπωρινή Φάση

Η φάση έχει ως εξής… Είναι Κυριακή πρωί (κιόλας;;; L ) αλλά επιτέλους, ξυπνάς με δροσιά και συννεφιά. Επιτέλους φθινόπωρο! Όρεξη για διάβασμα… Ξεκινάς το πρωινό σου με δύο μεγάλα φλιτζάνια καφέ φίλτρου. Πάνε οι στιφοί φραπέδες, τα νεύρα που είχες με τα παγάκια – άλλοτε σφίγγεσαι να τα ξεσφινώσεις κι άλλοτε ορκίζεσαι εκδίκηση επειδή δεν παγώνουν αρκετά γρήγορα.

Η θάλασσα και ο ουρανός διαχωρίζονται από μια απαλή διαφορά στον τόνο του γκρί. 

Λάπτοπ, καναπές, δίπλα στο καλοριφέρ – σβηστό μεν, αλλά έτσι, για τη «φάση». Μουσικούλα σχετική με τη «φάση» http://www.youtube.com/watch?v=NUh0i7tJpTk .

Ανοίγεις βιβλία, τετράδια… Το τραπεζάκι γεμίζει μαρκαδόρους και μολύβια… Σε ακολουθεί μια σκέψη -ψευδαίσθηση, πως όσο είσαι"μαθητής" διατηρείς τη νεότητά σου...

Ο Τζέρι κουρνιάζει ήσυχα δίπλα… «Ευτυχώς θα μείνει σπίτι…» σκέφτεται.

Καλό φθινόπωρο…! 

25 ΕΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΟ

Ψάχνω το τηλέφωνο του ΤΣΑΥ για να βρίσω όσο δεν έχω βρίσει ποτέ. Θέλω να βρίσω με τόση ένταση και μανία, που θα εξασφάλιζα στον εαυτό μου τουλάχιστον ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ένα ακόμα, γιατί τα προηγούμενα μου τα σέρβιραν οι γαμιόληδες οι  υπάλληλοι. Τρύπιο σύστημα. Κουράδες όλοι. Σιχαμένη, σιχαμένη κωλόχωρα.

Είμαι 25 χρονών ΑΝΗΛΙΚΟ. Δε μπορώ να διαγραφώ από το ταμείο του πατέρα μου. Έχω τελειώσει από σπουδές. Αν ήμουν άντρας, θα είχα τελειώσει και από το στρατό. Δουλεύω εδώ και 9 μήνες, με κρατήσεις ΙΚΑ και ένσημα όλα νόμιμα και κανονικά. Αλλά δε δικαιούμαι βιβλιάριο, γιατί το ΤΣΑΥ δε με διαγράφει! Όσες υπεύθυνες δηλώσεις και να υπογράφω, ό,τι χαρτιά κι αν πάω από τον εργοδότη… Δε με διαγράφουν.

Πρέπει ο μπαμπάκας να το κάνει – μόνο που δεν θέλει, ή δεν έχει χρόνο ή κάποια άλλη δικαιολογία. Μπορεί να έχω να τον δω μερικά χρόνια. Να είναι ξαναπαντρεμένος μετανάστης στην Αυστραλία, δε ξέρω. Πάντως να τρέξει για να με διαγράψει από τον ασφαλιστικό οργανισμό – μάλλον τον χειρότερο που υπάρχει…- αποκλείεται.

Εκτός από αυτό βέβαια, μου ζητάνε – όχι σε εμένα βασικά, αλλά στην εξουσιοδοτημένη ταλαίπωρη μητέρα μου, καθότι εγώ είμαι η μόνη εργαζόμενη της οικογένειας, οπότε δεν έχω χρόνο για άσκοπες βόλτες στα κωλοταμεία της σκατόχωρας, σάπιας μέχρι τα κόκαλα κι ακόμη πιο βαθιά. Μου ζητάνε που λες, ένσημα από το 2002. Τότε δηλαδή, που είχα σπυράκια και πήγαινα Β γυμνασίου. Οι ανώμαλοι οι άνθρωποι! Ο νομοθέτης ; Ο υπουργός; Ποιος; Πείτε ποιος το σκέφτηκε να του σφίξω το χέρι.

Έχω κλάψει από τα νεύρα μου για αυτό το θέμα, όσο δεν έχω κλάψει για όλους τους γκόμενους που με ταλαιπώρησαν μαζί – ναι ναι μαλάκες αρχίδες-  από το 2002 έως τώρα! Είναι η πρώτη φορα΄που σκέφτηκα σοβαρά να εισχωρήσω σε τρομοκρατική οργάνωση, με μοναδικό σκοπό να βομβαρδίσω το ΤΣΑΥ με όλους τους μαλακουπάλληλους μέσα. Αλλά δεν είμαι ζώον σαν αυτούς. Οπότε σκέφτηκα να μηνύσω ονομαστικά έναν έναν αυτούς τους άχρηστους και το δημόσιο φορέα στο σύνολό του, μαζί. Θα κοστίσει κάτι παραπάνω. Δεν είναι αυτό πρόβλημα. Πρόβλημα είναι που και πάλι δε θα έχω βρει το δίκιο μου. Το 25χρονο  ανήλικο και ανήμπορο τηλεφωνεί, αλλά «δε λειτουργεί προσωρινά» η γραμμή τους. Χα-χα. Τι αστείο. Ούτε το τηλέφωνο δε λειτουργεί. Λες και λειτουργεί η υπηρεσία. Λες κι υπάρχει κάτι που να λειτουργεί σε αυτή τη χώρα του ελέους.

Για 5^η φορά θα προσπαθήσω να διαγραφώ από το ΤΣΑΥ – το οποίο δε με αφήνει να φύγω μεν , αλλά ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ-ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ, για να εκδώσω βιβλιάριο ΙΚΑ, που ΕΝΩ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΩ ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ λόγω του ΤΣΑΥ.  Που σημαίνει… Αν αύριο με χτυπήσει ένα αυτοκίνητο,  εκτός ότι δε θα με δεχτεί κανένα νοσοκομείο, θα πεθάνω και δε θα έχω προλάβει να τους κάνω μήνυση. 

Μιχάληηηηηηη

Η κυρία Χοντρή καθόταν όλη μέρα κάτω απο την ομπρέλα. Το σουτιέν του μαγιού ξεχειλωμένο, ήταν αδύνατο να συγκρατήσει τις γέρικες νερόμπομπες. Θα ήταν κακογερασμένη, όχι πραγματικά γριά, αν κρίνουμε απο την ηλικία του μικρού ζωηρού Αντρέα. Ο Αντρέας έπαιζε με τα κύματα και τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια του. Μιχάλη έλεγαν το μεγάλο, Αλέξη τον μεσαίο.

Ο σύζυγος επίσης κακογερασμένος, καθόταν ήσυχος δίπλα της, ενίοτε σηκωνόταν για μια βουτιά κι έπαιζε με τα μικρά.Η κυρία Χοντρή με το ξεχαρβαλωμένο μαγιό δεν καταδεχόταν τη θάλασσα και μάλιστα, μετά βίας άφηνε τα μικρά να παίξουν. Μόλις κάποιο πλησίαζε το νερό, ανασηκωνώταν, κρατούσε την αναπνοή της κι ετοιμαζόταν όπως όλη την προηγούμενη ώρα, με περιοδικότητα πέντε λεπτά το πολύ, να φωνάξει τα ονόματά τους με τη σειρά, ξεκινώντας πάντα από το "παιδί", δηλαδή το μικρό, που θα ήταν γύρω στα 4. "Αντρέαααα". Ύστερα τον μεσαίο, γύρω στα 9. "Αλέξηηηηη". Και τέλος τον μεγάλο, γύρω στα 10. "Μιχάααααααληηηηηηηηηηη". Τα άλλα δύο αγόρια δεν τα έλεγε παιδιά, αλλά φρόντιζε συνέχεια να τους θυμίσει να προσέχουν "το παιδί, να μη βρέξουν το "παιδί" και να μη του κολλήσουν άμμο. Μα που νόμιζαν οτι βρίσκονται; Σε παραλία; Πως είναι δυνατό τρία παιδιά στη θάλασσα να κολλάνε άμμο και να βρέχονται ασταμάτητα; Εκείνη ξεφώνιζε σα καρακάξα με τη γνωστή συχνότητα των πέντε λεπτών, χωρίς ποτέ να κουνιέται απο την ταλαιπωρημένη ξαπλώστρα, που με δυσκολία συγκρατούσε τα οπίσθιά της.

Κάποια στιγμή περνάει ένα πλοίο κι ένα κάπως μεγάλο κύμα έρχεται στις ξαπλώστρες. Η κυρία Χοντρή ουρλιάζει σα να επρόκειτο για κάποιο τσουνάμι. "Αντρέεεεεααααα, Αλέεεεεξηηηηηη, Μιχάληηηηη" και "βγείτε απο το νερόοοοο είναι άγρια η θάλασσαααα". Ωστόσο δεν σηκώθηκε καθόλου, λες κι ήταν βιδωμένη στη ξαπλώστρα. Το καλύτερο απο όλα, είναι πως κανένα απο τα τρία παιδιά δεν την άκουγε. Σου λέει, άστη να κραυγάζει η Χοντρή, ούτως ή άλλως δε θα σηκωθεί.

Δεν υπάκουσαν. Η Χοντρή άρχισε να φωνάζει ξανά, με περισσότερη λύσσα. Δεν της πέρασε απο το μυαλό οτι ενοχλεί όλη την υπόλοιπη παραλία - και σιγά το κύμα δηλαδή. Δεν της πέρασε απο το μυαλό να σηκωθεί να πάει εκεί να τα μαλώσει - ένας Θεός ξέρει γιατί έπρεπε να τα μαλώνει ασταμάτητα, λέμε τώρα. "Αντρέεεεααα βγες απο το νερό! Μιχάααληηηηη! Αλέξηηηη! Το παιδίιιι!". Την παρατηρούσα αηδιασμένη πλέον, συντηρούσα όμως την ελπίδα οτι θα εκτοξεύσει κάποια απειλή, του τύπου "θα τις φας!" ή αφού ήταν Χοντρή "θα σας φάω!". Και το θαύμα έγινε. Εκτόξευσε μια απειλή. " Θα τηλεφωνήσω στη νονάαααααααααα!". Όπα! Τι είναι η Νονά; Ήξερα για το μπαμπούλα, αλλά για τη νονά δεν ήξερα τίποτα.

Τα μικρά συνέχισαν το παιχνίδι, αυτή τη φορά έξω απο το νερό. Οι δύο μεγάλοι έπαιζαν ρακέτες. Ταπ,τοπ,ταπ,τοπ το μπαλάκι. Ααααλς, ααααλς, το κύμα. "Αντρέεεεαααα, αντρέεεεα", η χοντρή. Με τους άλλους δύο είχε ησυχάσει, εφόσον έπαιζαν ρακέτες. Για λίγο ο θόρυβος της Χοντρής σταμάτησε, είχε πνίξει ανάμεσα στα στήθια της το μικρό και το σκούπιζε σα να μην υπάρχει αύριο, σχεδόν το έγδερνε με τη πετσέτα. Ούτε κόκος, ούτε καν παιδικό χνούδι δε θα έμεινα απο τα ποδαράκια του, όταν η Χοντρή άρχισε πάλι να σκούζει, επειδή ο Αλέξης έχασε τη μπάλα. Εννοώ, δεν τη χτύπησε κι αυτή έπεσε κάτω, σκέψου τι θα γινόταν αν πράγματι την έχανε τελείως. Τότε ο Μιχάλης και ο Αλέξης γέλασαν, κάτι είπαν, κάπως σαχλαμπούρδισαν όπως τα παιδιά της ηλικίας τους. Με αδελφική αγάπη πέταξαν λίγο νεράκι ο ένας στον άλλο και η Χοντρή τα πήρε στο κρανίο. "Αααααα! Τι πάθατεεεε πάλιιιιι! Μια χαρά παίζατεεεεε!!! Γιατί δεν παίζετε καλάααααα; Τι παιδιαρίσματα είναι αυτάαααα;". Μάλλον τους προόριζε για πρωταθλητές του Ρολάν Γκαρός κι η προπόνηση στις διακοπές θα έπρεπε να είναι πολύ αυστηρή. Η Χοντρή συνέχισε "μη βρέχεις τη ρακέταααα! θα χαλάσειειειει!".

Ύστερα απο πολλές προσευχές των λουόμενων η Χοντρή ουρλιάζοντας και κραυγάζοντας τους μάζεψε κι έφυγαν. Φήμες λένε οτι το τελευταίο "Μιχάαααληηηηηη" που φώναξε, ακούστηκε μέχρι την Ίο.

Με έκανε έξαλλη η παλιοχοντρή. Άσε τα παιδιά να παίξουν μωρή σαλαμούρα! Που θα χαλάσει η ρακέτα άμα βραχεί. Καρακάξα! Αι σιχτίρ! Που την πείραζε το κύμα, αλλά μια φορά δε σηκώθηκε η φοράδα απο τη ξαπλώστρα της να βάλει λίγο αντηλιακό στα παιδιά που είχαν γκαγκανιάσει στους ήλιους. Βλαμμένη! Ουστ!

Ο τύπος που γνώρισα χθες βράδυ...

Μόλις είχα στείλει στο τουίτερ "είστε όλοι σας μαλάκες" και το εννοούσα και το εννοώ ακόμα. Ειλικρινά δεν είχα λόγια να το εκφράσω και εκείνη τη στιγμή με πλησιάζει ένας συμπαθητικός 28άρης κρατώντας στην αγκαλιά του ένα μπαλόνι Patrick απο το Bob Σφουγγαράκη.(by the way o bob είναι κρητικάτσι - Σφουγγαράτσης).

Με πλησιάζει και μου δείχνει το μπαλόνι του. "Απόψε θα φύγω με τον Patrick", μου λέει....
Τον κοιτάω καχύποπτα. "Θα μπορούσε να είναι gay σκέφτηκα αλλά γιατί ήρθε να μου μιλήσει;". Ψηλός, ωραία πλάτη, γλυκό χαμόγελο, ήρεμο βλέμμα. Δεν έμοιαζε με πέσιμο τούτο εδώ. Περίεργο. Πολύ περίεργο.

"Ο Πάτρικ έχει τσουτσουνάκι!", του λέω και του δείχνω αυτό που προεξέχει απο το μπαλόνι, ώστε να μπορεί να δεθεί με τη χρωμαρτιστή πλαστική κορδέλα που είχε τυλιγμένο στο χέρι του. Εκείνος γελάει μυστηριωδώς. "Νομίζεις οτι είμαι gay?". Ένιωσα αμήχανα. Αν ήταν gay θα έπρεπε να σπεύσω να του πω οτι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό. Αν πάλι δεν ήταν, μάλλον ένιωθε προσβεβλημμένος. Ειλικρινά δεν ξέρω πως μοιάζει αυτό σε έναν άντρα. Να είσαι στρέιτ και να σε πει μια άγνωστη εμμέσως πλην σαφώς gay. "Έχω τέσσερα χρόνια σχέση", μου απαντάει με ένα ειρωνικό μειδίαμα στα  χείλη. Εκεί που ήσουν ήμουνα κι εκεί που είμαι θα'ρθεις, σκέφτηκα. Παραλίγο να το παρεξηγήσω. Τι τα θες τα νταραβέρια αν έχεις σχέση; (λέμε τώρα).

"Απόψε θα φύγω με τον Πάτρικ και της έστειλα και φωτογραφία να δει με ποιον φεύγω για να ξέρει", μου διευκρινίζει. Λες και του είπα να φύγει μαζί μου και όχι με τον Πάτρικ. Μωρ τι κουλαμάρες είναι αυτές; σκέφτηκα σιωπηλή - ευχήθηκα να τελειώσει κάποια στιγμή ο διάλογος του παραλόγου. Και τότε ήρθε η χαριστική βολή "Το Δεκέμβριο παντρεύομαι". Εγώ δεν έλεγα τίποτα, μόνος του τα έλεγε! "Συγχαρητήρια! Μπράβο! Με το καλό!", είπα και το ένιωθα καθώς τον έβλεπα να αποχωρεί με το μπαλόνι του αφήνωντας πίσω την παρέα να συνεχίσει.

Δεν ξέρω γιατί ήρθε να μου τα πει αυτά. Μάλλον τον έστειλε κάποια υπερδύναμη, σαν οιωνό, σα σημάδι καλής ανθρώπινης θέλησης. Σα να μου λέει "να! κοίτα! υπάρχουμε κι εμείς". Όχι οτι άλλαξα γνώμη, απλά εκείνος ο τύπος είναι που φτιάχνει τον κανόνα αποδεικνύοντας οτι υπάρχει και η εξαίρεση. (αυτό που λέμε δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαίρεση)

Out of the Picture!

Η ιστορία που έχω να πω σήμερα ξεκινάει μερικά καλοκαίρια πίσω... Όχι πολλά. Ήταν συγκεκριμένα το 2010, κι ήμουν 22 χρονών. Τότε που νόμιζα οτι όλος ο κόσμος είναι δικός μου, όλος ο χρόνος είναι δικός μου και τα γνωστά που λένε τα βιβλία και οι ταινίες - αυτά μας κατέστρεψαν να ξές. Οτι όταν είσαι νέος δε σκέφτεσαι το θάνατο  και τις αρρώστιες - ψέμα. Ότι όταν έχεις διαβάσει τη Γκέισα πιστεύεις οτι μπορείς πράγματι να ρίξεις απο το ποδήλατό του έναν άντρα μόνο με το βλέμμα σου - ψέμα. Και τέλος οτι μπορείς να βρεις δουλειά επειδή έχεις πτυχίο... Δε θυμάμαι τώρα σε ποια ταινία  ή βιβλίο το είχα δει! Το σημαντικότερο απο όλα αυτά ήταν ο χρόνος.

Τότε που ο χρόνος ήταν όλος δικός μας, είχαμε καθιερώσει να πηγαίνουμε κάθε Τετάρτη εκεί. Μας άφηνε το βαρκάκι το πρωί και μας έπαιρνε το απόγευμα. Γυρνούσαμε στη Νάουσα σα τις γλίτσες μετά απο τόσο ήλιο και θάλασσα, διασχίζαμε ξυπόλητες το λιμανάκι, εντελώς ελεύθερες απο άποψη χρόνου.
Ήμασταν λοιπόν στην παραλία της Λάγγερη όπου βασανιζόμουν με τις ώρες κάτω απο τον ήλιο, παρέα με την Κλαίρη, γνωστή στο blog και ως Καλαμάρι. Το μέρος ειδυλλιακό, απόμερη παραλία, γαλήνια νερά, απόλυτη ησυχία, πολύ λίγος κόσμος. Δύσκολη πρόσβαση, όαση του Αυγούστου αφού οι κλασικοί τουρίστες δεν προλαβαίνουν να την ανακαλύψουν. Να νιώθεις ναυαγός στριγκάτος, σούπερ ντυμένος σε σχέση με τους λοιπούς γυμνιστές! Η Κλαίρη αποφασίζει να πάρει χαριτωμένες πόζες για να τη φωτογραφίσω. Σα τη Βουγιουκλάκη πετάριζε τα βλέφαρα και σα τη Μανωλίδου έγερνε το κεφάλι. Φλας-τσακ, την έβγαλα μια φωτογραφία. Το δέρμα της ηλιοκαμμένο, τα μαλλιά της μπουκλωτά απο το νερό... Μα... τι ήταν αυτό εκεί στο βάθος; Πατάω το ζουμ. Κάτι σκοτεινό υπήρχε εκεί πίσω. Ένας γυμνιστής αερίζει τα κωλομέρια του κρατώντας έκαστο -δεξί/αριστερό με τις παλάμες - δεξιά/αριστερά. Δε θα ήθελα να μπω σε λεπτομέρειες.

Η Κλαίρη μου ζητά να προσπαθήσω ξανά. Ο Κύριος έχει αερίσει επιτέλους ό,τι είναι να αερίσει και με τα χέρια στη μέση πλέον, κοιτάζει τη θέα - πάντα όρθιος και κορδωμένος, τώρα τον είχαμε στο πλάι. Η Κλαίρη ξαναστήνεται με τσαχπινιά στο μάτι. Βουγιουκλάκη- Μανωλίδου και Φλας-τσακ τη βγάζω δεύτερη φωτογραφία. Υποπτευμένη απο τα αίσχη της προηγούμενης προσπάθειας, δεν αργώ να κάνω ζουμ στον Κύριο με τα αερισμένα κωλομέρια. Αυτή τη φορά, έχει γυρίσει ανφάς προς το μέρος μας και κάνει κάμψεις προς τα πίσω να ξεπιαστεί. Το πράμα του και ό,τι αυτό συνοδεύει είναι φάτσα φόρα στο ύψος του κεφαλιού της Κλαίρης που γελάει με τσαχπινιά στην ακροθαλασσιά.

Σπάνια θα βρεις φωτογραφίες απο αυτό το μέρος. Είναι δύσκολο να γλιτώσεις απο τους γυμνιστές. Αυτό ίσως να το κάνει και λίγο πιο μυστήριο ακόμα. Σα κοινό μυστικό, όσων γνωρίζουμε τη μαγεία της παραλίας αυτής. Η αλήθεια είναι αυτή. Δεν έχω φωτογραφίες. Αυτό όμως δε σημαίνει οτι δεν έχω αναμνήσεις. Κι ας λένε οτι οι φωτογραφίες "κλειδώνουν" το χρόνο για πάντα.

Ξαφνικά ο χρόνος είναι λίγος, ενώ παλιά όχι. Περνάει γρήγορα, ενώ παλιά όχι. Και αρχίζει να με απασχολεί, ενώ παλιά όχι. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο δώρο που μπορείς να εισπράξεις και να δωρίσεις. Λίγο απο το χρόνο σου και λίγο απο το χρόνο του άλλου. Πόσο σημαντικό το "λίγο χρόνο ακόμα" αν έδινες. Όπως τα 5' ακόμη που χρειάζεσαι το πρωί για να ξυπνήσεις...

 Μπορεί να μην έχεις φωτογραφίες, αλλά έχεις αναμνήσεις.

Ε ΡΕ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ

Χθες το βράδυ έφτασα από ταξίδι στο λιμάνι του Πειραιά στις 2 το βράδυ.  Έπρεπε να βρω ταξί να φτάσω εκεί που είχα παρκάρει από την Παρασκευή  (στη δουλειά μου) και ύστερα να γυρίσω σπίτι με το δικό μου αυτοκίνητο. Έτσι θα γλίτωνα  την τραγική διπλή ταρίφα – την προηγούμενη εβδομάδα μου κόστισε 30 ευρώ.  

Πρώτα όμως έπρεπε να βρω ταξί κι αυτό δεν είχα φανταστεί πόσο δύσκολο είναι. Την Κυριακή μετά το Δεκαπενταύγουστο που γυρίζουν όλοι. Τη μοναδική ίσως  Κυριακή που όλα τα ταξί της Αττικής κάνουν πιάτσα στο λιμάνι, μαζεμένα, καθώς πρόκειται για την ημερομηνία επιστροφής των ¾ των ανθρώπων που πήγαν διακοπές .  Ήταν τόσα πολλά τα ταξί όσα δεν έχω δει στη ζωή μου κι όμως εγώ δε μπορούσα να βρω ούτε ένα.

Όλοι μου μιλούσαν, μου σφύριζαν και μου έκαναν φώτα ρωτώντας με που πάω.  Έτοιμη να ανοίξω την πόρτα και να μπω μέσα όπως έχω δει στις ταινίες, απαντούσα σα χαζή κι οι οδηγοί είτε γυρνούσαν απαξιωτικά το βλέμμα από την άλλη, είτε με έστελναν στον παρακάτω, που επίσης δεν ήθελε να με πάρει.  Κι έβαζαν άλλους μέσα πριν προλάβω να κάνω κιχ. Στον τέταρτο που με ρώτησε «ε κοπελιά που πας», απλώς απάντησα «κάπου κοντά και όπως φαίνεται πρέπει να πάω με τα πόδια!». Αλλά ούτε τότε κατάλαβε πόσο μαλάκας είναι, όταν άκουσε που πάω γύρισε το κεφάλι από την άλλη. Τόσο απλά.

Υπήρχαν τρείς επιλογές: Είτε να πάω με τα πόδια και να πεθάνω στα μισά της διαδρομής. Είτε να καλέσω ραδιοταξί – γελοίο. Είτε να περιμένω να ξημερώσει να πάρω λεωφορείο. Καθώς σκεφτόμουν τα τρία σενάρια σταματάει ακόμη ένα ταξί, να με ρωτήσει που πάω. Μου έρχεται να του κλωτσήσω την πόρτα. Στη θέση του συνοδηγού ένας κύριος. Διπλοκούρσα! σκέφτηκα κι ήμουν έτοιμη να αρχίσω δεύτερο γύρω ξεχεσίματος στον ταρίφα που μάλλον θα με απέρριπτε και πάλι. Ξεστόμισα τον προορισμό και αναπάντεχα άκουσα το «ναι».

«Τα καθίκια!» μου σχολίασε για τους συναδέλφους του. Ο συνοδηγός , πελάτης κι εκείνος, εντελώς τυχαία πήγαινε στο ίδιο μέρος με εμένα. Κοντά δηλαδή. Διπλοκούρσα, παράνομη μεν αλλά καλύτερη από το να πας από τον Πειραιά στο Φάληρο με τα πόδια μέσα στο βράδυ. Αναρωτιέμαι αν θα με είχε πάρει ούτως ή άλλως, εάν δεν ήταν ο κύριος εκείνος. Εννοώ ότι ίσως απλά να ήταν άτυχος γιατί πήγε για διπλοκούρσα κι έτυχε να πηγαίνουμε και οι δύο στο ίδιο κοντινό μέρος.  Τουλάχιστον δέχτηκε τη μαύρη μοίρα του και δε γύρισε το κεφάλι από την άλλη. Ίσως εκείνος ο κύριος άνοιξε την πόρτα κι έκατσε πριν του πει τον προορισμό. Αυτό που πρέπει δηλαδή να κάνουμε όλοι, γιατί η άρνηση κούρσας είναι παράνομη. Αλλιώς φωτογραφία την πινακίδα και καταγγελία πρωί πρωί. Μακάρι να είχαμε όλοι την όρεξη και το χρόνο να κάνουμε καταγγελίες σε όλους τους αντιεπαγγελματίες μαλάκες αυτής της χώρας – που φυσικά δεν περιορίζονται σε οδηγούς ταξί αλλά και σε πολλές άλλες ειδικότητες.

Αυτός λοιπόν, δε γύρισε το κεφάλι, ούτε μας κατέβασε – μα το φαντάζεσαι; Να έβρισκε στο δρόμο κανέναν τρίτο τουρίστα-θύμα που πήγαινε Κηφισιά και να μας κατέβαζε εμάς τους παρακατιανούς!

Υποτίθεται ότι υπάρχουν πρόστιμα σε περίπτωση άρνησης μίσθωσης, διακοπής μίσθωσης, επιλογή πελάτη κοκ από οδηγούς ταξί. http://news.pathfinder.gr/greece/news/503515.html

Δε νομίζω ότι μπορώ πια να περιμένω ποιο κωλοταξί θα με πάρει, ούτε να περιμένω πότε  θα γίνω  εκείνη η γριά που δέρνει κόσμο με το μπαστούνι και κάνει δέκα καταγγελίες τη μέρα.  Νομίζω ότι από σήμερα, θα κάνω αυτό που πρέπει όλοι να κάνουμε μήπως κάποτε αυτή η χώρα κατοικηθεί από ανθρώπους και όχι από ένα μάτσο ζώα.

1019 – Παραβάσεις οδηγών Ταξί για περιπτώσεις όπως η δική μου.

1889 – Συμπολίτες με Αναπηρία όπως π.χ. το παρκάρισμα της καγιέν στη ράμπα ΑμΕΑ

1517 – Φοροδιαφυγή, για εκείνον που  αντί για απόδειξη, φέρνει τη σημείωση της παραγγελίας  πάνω σε λαδόκολλα λες και δεν έφτανε που το λάδι του είναι γ' διαλογής ψημμένο 10 φορές

1564 – Διαφθορά, για το βενζινά που  γεμίζει το ντεπόζιτο με νερό αντί για πετρέλαιο και σου γ@@@@ το αυτοκίνητο

1735 – Ρύπανση  για το α@@@ι που πετάει ολόκληρη σακούλα σκουπίδια από το παράθυρο του αυτοκινήτου του στη μέση της Ποσειδώνος

1521 – Ζημιά σε Δημόσια Έργα, για τις αμέτρητες πινακίδες οδικής σήμανσης που πρέπει να μαντεύεις τι κρύβουν πίσω από άθλια χωρίς κανένα νόημα γκράφιτι, τους βανδαλισμούς της δημόσιας περιουσίας όλων μας.

Τι σκατά την έχουμε τη φωτογραφική του κινητού και το κινητό το ίδιο; Ας δουλέψουν λίγο εκεί που πρέπει οι μπάτσοι, που διαλέγουν αυτοκίνητα για εξακρίβωση στοιχείων ανάλογα με τον αριθμό σουτιέν της οδηγού. Αι στο διάλο, ζώα.

 

Φόνοι στο Μείων Τρία (ολόκληρο)

Ξύπνησε βαριεστημένα για ακόμα μια φορά, είχε ξημερώσει Δευτέρα. Τις άλλες μέρες δεν πειράζει, αλλά όπως θα έλεγε ο Ρέμος για τα Σάββατα, πως μπορείς να μην κοιμάσαι λίγο παραπάνω τις Δευτέρες;  Το ξυπνητήρι χτύπησε για 3η φορά. Ο σκύλος της είχε ήδη σκαρφαλώσει στο μοναχικό δεύτερο μαξιλάρι και την κοίταζε επίμονα. «Σήκω γαϊδούρα, θέλω να κατουρήσω!». Εκείνη κακόκεφη κλείνει το ξυπνητήρι, πετάει το κινητό στην άλλη άκρη του δωματίου – το κινητό της είναι ο χειρότερος  εχθρός της. Βάζει το σουτιέν πάνω από τη μπλούζα και μια δεύτερη μπλούζα πάνω από το σουτιέν – τόσο πολύ βαριέται- και πάει το σκύλο βόλτα. Της αρέσει κατά βάθος αυτή η πρωινή βόλτα γιατί είναι η μόνη ώρα της ημέρας που βλέπει λίγο φως. Ναι, η ηρωίδα μας είναι ένας δούλος των υπογείων. Δεν βλέπει φως, δεν βλέπει ουρανό, δεν βλέπει τίποτα, παρά μόνο τοίχους και το κεφάλι της προϊσταμένης να προεξέχει από το απέναντι γραφείο – θα σου πω μετά.

Επιστρέφοντας από το dog walk αρχίζει να γεμίζει την τεράστια καμιλό τσάντα γραφείου της με όλα τα απαραίτητα. Δεν θέλει να της λείψει τίποτα. Θα χρειαστεί σίγουρα το καρνέ, δύο Usb, τα ηλεκτρονικά τσιγάρα και τους φορτιστές τους, χάπια για τον πονοκέφαλο, χάπια για το αυχενικό, χάπια για τον πονόκοιλο, το κολατσιό. Γυαλιά ηλίου, γυαλιά μυωπίας- αν και δεν τα χρειάζεται – θα σου πω μετά. Χώνει μια φέτα κίτρινο τυρί στο στόμα, να ανέβει λίγο η πίεση. Η καμιλό τσάντα την εκνευρίζει. Έχει πολλές, αμέτρητες θήκες και όλα αυτά τα πράγματα χάνονται. Θυμάται να τα ψάξει πάντα στο αυτοκίνητο, με εκνευρισμό. Να μπαινοβγαίνει το χέρι μέσα στην τσάντα από τσέπη σε τσέπη κι από θήκη σε θήκη, να τα βρίσκει όλα εκτός από το ζητούμενο. Είναι γενικά, κάπως… νευρική.

Πριν από αυτό όμως, πρέπει να ετοιμαστεί. Βγάζει τη δεύτερη μπλούζα και το σουτιέν, ντύνεται κανονικά. Ρουφιέται να μπει στα ρούχα γραφείου, το συντηρητικό παντελόνι, τη μπλούζα της καλόγριας, είναι κατακαλόκαιρο και θα βγάλει τη μπέμπελη εκεί στα υπόγεια. Αλλά  έτσι είναι αυτά, η συντηρητική ελληνική κερδοσκοπική επιχείρηση δε γνωρίζει από καλοκαιρινά ρούχα- θα σου πω μετά.

Όλα είναι χρονομετρημένα με ακρίβεια. Θα μπει τελικά στο αυτοκίνητο στις 8.24 και θα είναι στο πρώτο φανάρι – το πιο αργό του κόσμου ίσως – στις 8.33… Στις 9 θα χτυπήσει κάρτα και θα κατέβει με τις σκάλες δύο δύο τα σκαλιά για να φτάσει στο μείων τρία, εκεί που οι ακτίνες του ήλιου δεν έφτασαν ποτέ και το οξυγόνο είναι λέξη άγνωστη. Μόνο μονοξείδιο. Άνθραξ ο θησαυρός που λένε, για εκείνη, άνθραξ σκέτος. «Α σιχτίρ, οι ατμοί του ηλεκτρονικού τσιγάρου τους πείραξαν!».  Καυσαέριο, ο φόβος και ο τρόμος… Γενικότερα, στη ζωή, θα πρέπει να φοβόμαστε πάντα αυτό που «δεν βλέπουμε». Όπως είναι αυτός που κρύβεται στο σκοτάδι, όπως είναι το μάτι, ή η τερηδόνα – θα σου πω μετά.

Μπαίνει μέσα, βγάζει τα γυαλιά ηλίου – αχρείαστα να είναι…- μοιράζει περίπου δέκα αδιάφορες καλημέρες με ψεύτικο χαμόγελο, δεξιά κι αριστερά. Ψάχνει πανικόβλητη την τσάντα, για άλλη μια φορά, βρίσκει τη μαγνητική κάρτα, την χτυπάει στο μηχάνημα. Περιμένει να δει το πράσινο φωτάκι να ανάβει και να κάνει το χαρακτηριστικό «μπιπ».  Τότε παίρνει φόρα και κατεβαίνει όλους τους ορόφους μέχρι να φτάσει στα έγκατα της γης. Μόλις φτάσει στο υπόγειο κρατάει την αναπνοή της – το καυσαέριο της καίει τα ρουθούνια- και τρέχει να μπει στο γραφείο, που όσο να πεις, υπάρχει τουλάχιστον ένας ιονιστής.  Βάζει καφέ και ανοίγει τον υπολογιστή. Πάει στα  email της. Η αλληλογραφία κοντεύει να εκραγεί από τις μαλακίες που θα έχει λάβει. Τα μισάemail είναι ακαταλαβίστικα, με τη σήμανση «θα σου πω μετά»… 

Καθώς ξεσκόνιζε τα email της και σημείωνε πόσα έχει να κάνει για «μετά», οι συνάδελφοι άρχισαν να έρχονται ένας- ένας, να κάθονται σεμνά και ταπεινά στα γραφεία τους, να ανοίγουν τους υπολογιστές, να ψήνουν τα τοστάκια τους και να παραγγέλνουν καφέδες από το κυλικείο. Η ηρωίδα πάντοτε αναρωτιόταν, «εκείνοι τι σκατά μισθό έχουν που τους περισσεύουν  για καφέδες και σαντουιτσάρες κάθε μέρα;». Ύστερα σκεφτόταν ότι εκείνοι ίσως να μην έχουν ζωή, παρά μόνο εκείνη που γνώριζε στο γραφείο. Μετά τη δουλειά, θα κλείνονταν στα σπίτια τους και θα έμεναν νηστικοί μέχρι την άλλη μέρα που θα άρχιζε πάλι το τσιμπούσι του γραφείου.

Τα γλυκά πήγαιναν κι ερχόντουσαν, όλο και κάποιος θα είχε γιορτή ή γενέθλια κι έφερνε να κεράσει. Κι άλλη ευκαιρία για τσάμπα μάσα. Όλες οι αναθυμιάσεις, από το καμένο τοστ, το γιαουρτάκι, τον καφέ, έκαναν την ατμόσφαιρα ακόμη πιο αποπνικτική, τι να κάνει πια κι ο έρμος ο ινονιστής; Τι να πρωτοφιλτράρει;

Αν συγκεντρωνόσουν στους ήχους, σου ερχόταν τρέλα. Δύο εκτυπωτές, δύο ερκοντίσιον, οκτώ τηλεφωνικές γραμμές, ψίθυροι, φωνές, αυτοκίνητα… Ε, ναι, έξω από το γραφείο ξηστά από τον τοίχο υπήρχαν αυτοκίνητα, ήταν το parking. Για καλή τους τύχη, η πόρτα είχε μια εσοχή, που προστάτευε όσους έβγαιναν από το να τους πατήσει κάποιο όχημα. Μια μεγάλη τρέλα κι από τα ηχεία στο ταβάνι, τα μικρά, ανυπόφορα αυτά ηχεία, που δε τα πιάνει το μάτι σου αλλά βασανίζουν το αφτί σου όλη μέρα, να παίζει ο τιτανικός και τα παιδιά του Πειραιά σε acoustic version.

Στις 10.30 όλοι θέλουν να πάνε στην τουαλέτα. Ο γυναικείος πληθυσμός κρατούσε αντίγραφα από το «κλειδί του παραδείσου», όπως αποκαλούσαν τον μικρό δαίμονα, δηλαδή, το κλειδί του γυναικείου μπιντέ. Όταν επέστρεφαν από εκεί έπλεναν με το αντισηπτικό τα χέρια μέχρι τον αγκώνα και πάντα κάποια θα σχολίαζε για τον εργάτη του διπλανού γραφείου «τον είδα να βγαίνει, να πιάνει το πόμολο και να φεύγει! Δεν έπλυνε τα χέρια του!».

Και τότε, ανάμεσα σε όλες τις φωνές, τους ήχους, τον τιτανικό, τα δεκάδες χιλιάδες «θα σου πω μετά», τα «άστο για πιο μετά» και «άστο για τελευταία στιγμή γιατί είσαι στην Ελλάδα»… της ήρθε μια ιδέα… Φαντάστηκε ότι σηκώθηκε επάνω, ήρεμα και προσεκτικά, και ζήτησε σε όλους «ακούστε λίγο…»… όχι μετά, αλλά τώρα. Αλλά δεν άκουσε κανείς, οπότε χρειάστηκε να φωνάξει «ΤΩΡΑ!» και πριν καλά καλά το καταλάβει, χαστουκίζει με όλη της τη δύναμη την προϊσταμένη, που γκάριζε στο τηλέφωνο λες και μιλούσε με ανταποκριτή στη Νέα Γουινέα. Όλοι έσκασαν επιτέλους, τώρα ακούγονταν μόνο τα μηχανήματα και o «Air» του Σεμπάστιαν Μπάχ… Της άρεσε τόσο πολύ, που έριξε κι άλλο χαστούκι στη Προϊσταμένη, κι ύστερα κατάλαβε ότι πρέπει να σταματήσει, γιατί ήταν όπως με τα σοκολατάκια, λες θα φάω ένα, και μετά δεν μπορείς να σταματήσεις. Τόσο εθιστικό και νόστιμο ήταν και το χαστούκι…

Γιατί να μη μπορεί να είναι αλήθεια; Μέσα στο κεφάλι της, τους είχε ήδη σκοτώσει δέκα φορές έκαστο και εκατό την προϊσταμένη. Τη σκέψη της διέκοψε  η συνάδελφος που βροντοφώναξε «θα παραγγείλω να φάω! Θέλει κανείς τίποτα;»… Αυτό ήταν! Θα τους δηλητηρίαζε με το φαγητό τους! 

~ ~ ~

Όλος ο θίασος παρέλασε από το μικρό σκοτεινό γραφείο του μείων τρία…  Σε κάποια φάση, όπου όλα τα τηλέφωνα  ταυτοχρόνως χτυπούσαν υστερικά, σήκωσε τα μάτια της απεγνωσμένη πλέον από τον θόρυβο κι έτοιμη να γρυλλίσει σαν ξελιγωμένος λύκος, κι αντίκρισε το τσίρκο Medrano. Ωσάν να βρισκόταν σε μασκέ πάρτι, μια νοσοκόμα, μια τραπεζοκόμος, ένα γιατρός,  ένας κουστουμάτος, ένας φοιτητής και μια καμαριέρα, όλοι όρθιοι, είχαν περικυκλώσει την ταλαίπωρη υπάλληλο του ανθρώπινου δυναμικού. Ο ένας ζητούσε άδεια, ο άλλος είχε χάσει την κάρτα του, ο τρίτος ούρλιαζε ότι θα παραιτηθεί, ο τέταρτος έβριζε επειδή απολύθηκε και ο φοιτητής είχε έρθει να αφήσει το βιογραφικό του για πρακτική… Το είχε ήδη μετανιώσει. Το είχε μετανιώσει από πριν κατέβει στο μείων τρία. Ήταν κλειστοφοβικός βλέπεις. Κοίταζε αμήχανα την πόρτα της εξόδου, όσο για το βιογραφικό, ήθελε να το βγάλει από τη ζελατίνα και να το φάει.  

Η υπάλληλος, αν υπήρχε παράθυρο θα έπεφτε από κάτω. Δεν υπήρχε όμως. Αν υπήρχε πολυέλαιος, ή έστω κάποιο άλλο εκκρεμές φωτιστικό, θα κρεμιόταν από εκεί. «Τι σκατά να κάνω; Πώς να αυτοκτονήσει κανείς στο μείων τρία», σκέφτηκε μέσα της. «Μα είναι εύκολο, βγες από την πόρτα και πάρε τρείς βαθιές, πολύ βαθιές ανάσες…», θα της απαντούσε η ηρωίδα, αν έλεγε δυνατά τη σκέψη της, «κι από τις αναθυμιάσεις θα πέσεις ξερή». Τρείς μεγάλες αναπνοές από το καυσαέριο την ημέρα, τον γιατρό τον κάνουν πέρα.

Μα ναι! Πως δεν το είχε σκεφτεί πιο πριν; Θα μετέτρεπε το γραφείο του μείων τρία σε θάλαμο βρωμερών αερίων, έτσι όχι μόνο θα σκότωνε αυτούς που ήθελε, αλλά και θα ανακούφιζε από αυτή τη μάταιη ζωή εκείνους τους λίγους που συμπαθούσε. Άσε που θα ήταν ένας σχετικά ανώδυνος θάνατος. Θα έκλεινε ύπουλα τον ιονιστή και θα άφηνε το καυσαέριο να μπαίνει λίγο λίγο από την πόρτα. Βέβαιος θάνατος και θα το θεωρούσαν «εργατικό ατύχημα». Όπως όταν βουλιάζουν τα φουσκωτά με τους μετανάστες, ή όπως όταν χάνεται κάποια μαϊμού-αστροναύτης στο διάστημα, ή όπως όταν πεθαίνουν στρατιώτες σε ομηρία, ή… όλοι αυτοί οι σκοτωμοί που ακούμε και πάντα φταίει ο Άνθρωπος  αλλά δεν τον κατηγορούμε για φόνο ποτέ. Υπάρχει πάντα μια δικαιολογία.

Το πρόβλημα ήταν, πως θα έσωζε το τομάρι της; Γιατί βέβαια, εκείνη δεν θα αυτοκτονούσε μαζί με τους άλλους, είχε ήδη μαζέψει το παραδάκι από τον τεράστιο μισθό της και θα ζούσε μια υπέροχη ζωή, αφού το έσκαγε, στα νησιά του Πάσχα. Την απόδρασή της την είχε σχεδιάσει καιρό πριν. Η μέθοδος εξόντωσης ήταν που την απασχολούσε. Ίσως τελικά, η δηλητηρίαση του αέρα να μην ήταν τόσο καλό σχέδιο…

~ ~ ~

Η λύση θα ερχόταν από μόνη της. Η φύση έκανε πάλι το θαύμα της κι εκείνο το απόγευμα, λίγο πριν το σχόλασμα, έγινε διακοπή ρεύματος. Ο ιονιστής έπαψε να λειτουργεί. Σε πολύ λίγο όλο το κτίριο άρχισε να σείεται και η προϊσταμένη, σαν αλαφιασμένος μπαμπουίνος άρχισε να ουρλιάζει «ΣΕΙΣΜΟΣ!»… Κι άντε βγες εσύ τώρα από το μείων τρία…

(Λίγο πριν τη Συντέλεια του Μείων Τρία)

Το κουζινάκι του υποτιθέμενου γραφείου-ποντικότρυπα, βρίσκεται ακριβώς πίσω από την καρέκλα της. Χωρίς διαχωριστικό πάσης φύσεως διακοσμητικό ή άλλο. Όταν κάποιος συνάδελφος πλένει τα πιάτα, μπορούσε παράλληλα να της κάνει μασάζ με τους αγκώνες του. Όταν βάζει νερό από τη βρύση, να την πιτσιλάει, έτσι, για το δρόσισμα. Όταν ψήνει το τοστάκι, να πιάνει στην τοστιέρα και λίγα μαλλιά της. Το καλύτερο όμως είναι, ότι ο συνάδελφος δεν καταλαβαίνει τίποτα από όλα αυτά, επομένως, αφού τελειώσει όλες αυτές τις δραστηριότητες, συνεχίζει το φαγοπότι στο ίδιο ακριβώς σημείο, δηλαδή, πίσω από το κεφάλι της.

Ακούει την κάθε  μπουκιά, την κάθε κατάποση, το ψωμί που σκίζεται στα δόντια, το τυρί που ρουφάει με την άκρη των χειλιών, το ζαμπόν που μαστιγώνει πρόστυχα τη γλώσσα. Καθώς τρώει και λίγη χαρτοπετσέτα μαζί, ακούγεται  το λαίμαργο ρουθούνισμά του. Παράλληλα θα μιλήσει στους υπόλοιπους συναδέλφους και δε θα σταματήσει όσες φορές κι αν εκείνη αγανακτισμένη ξεφυσήσει. Το αποκορύφωμα είναι ότι θέλει να πιάσει κουβέντα και μαζί της… Μια τέτοια μέρα ήταν κι εκείνη, αυτή, πριν από την καταστροφή.

Μια άλλη συνάδελφος δεν το έχει τόσο με το φαγητό, αλλά με το νοικοκυριό. Τακτοποιούσε όλα τα ποτήρια και τα πιάτα στα ντουλάπια. «Μη τα τακτοποιήσουμε όλα τώρα όμως!», της είπε ειρωνικά.

Οι συνάδελφοι έρχονταν στο κουζινάκι και ανά ομάδες. Κι εκείνη τη στιγμή, χωρίς πλέον να μπορεί να συγκεντρωθεί, έκλεισε τα αφτιά της επιδεικτικά, αλλά αυτοί δεν σταματούσαν… Και τότε σκέφτηκε πως έχει δύο εναλλακτικές: «Ή θ αγοράσω ωτοασπίδες – που δεν ξέρουμε αν είναι αποτελεσματικές όμως – ή θα τους κλειδώσω όλους εδώ και να τους κόψω τις γλώσσες – που επίσης δεν ξέρουμε αν θα είναι αποτελεσματικό, γιατί κάνουν θόρυβο και χωρίς να μιλάνε».

~ ~ ~

Μέσα σε όλο αυτό το χάος λοιπόν, η ηρωίδα βρίσκει ευκαιρία και ρίχνει λίγο καθαρτικό σε αυτή που μισούσε πιο πολύ. Η Προϊσταμένη παθαίνει διάρροια κι έχει κλειστεί στην τουαλέτα. Αρχίζει να γίνεται σεισμούλης, στην αρχή όλοι πιστεύουν ότι δεν είναι σεισμός, αλλά παραίσθηση από την έλλειψη αέρα, η γνωστή ζάλη των υπαλλήλων του μείων τρία. Μετά από κάθε σαββατοκύριακο η επιστροφή ήταν πιο δύσκολη, ο οργανισμός ξεσυνήθιζε, η ζάλη επανερχόταν. Εκείνη τη Δευτέρα η ζάλη συνοδευόταν από βουητό, δεν ήταν η γνωστή ασφυξία, ήταν πράγματι σεισμός! Το μπονσάι άρχισε να μαδάει, η κρυφή ντουλάπα της προϊσταμένης άνοιξε διάπλατα και όλα τα μυστικά αρχεία άρχισαν να αιωρούνται πάνω από τα γραφεία, οι υπάλληλοι να κοιτιούνται και να τσιρίζουν. Ο τοίχος άρχισε να ραγίζει και να μπάζει νερά….

Ξάφνου, κλείνουν και τα φώτα, πέφτει το ρεύμα. Η ηρωίδα με ψυχραιμία, έβαλε τα βατραχοπέδιλα που έχει πάντα μαζί της, τη μάσκα οξυγόνου που έτυχε να έχει μέσα στην τσάντα της, πήρε στα χέρια τη νέα τοστιέρα – ήταν πολύ νέα για να πεθάνει- και άρχισε να κολυμπάει προς το -2, κι όπου έβρισκε ανηφόρα, το έκοβε με γρήγορο κρόουλ μέχρι να βγει στην επιφάνεια.

Τελικά όλοι οι συνάδελφοι, ακόμη και οι φαγωμένοι, κατάφεραν να βγουν στην επιφάνεια. Εκτός από μία. Η προϊσταμένη είχε εγκλωβιστεί στις τουαλέτες. Είχε κλειδώσει από μέσα την πόρτα για να μπορέσει να κάνει την ανάγκη της, αλλά ένα  ορμητικό κύμα πήρε το κλειδί και το παρέσυρε μακριά της, κάτω από τη μικρή χαραμάδα της πόρτας. Εκείνη, παρότι διέθετε ιδιότητες κατσαρίδας, δεν μπορούσε να περάσει από τη χαραμάδα. Με όση δύναμη της είχε απομείνει προσπάθησε να βγει από το ταβάνι, μα φήμες λένε ότι δε τα κατάφερε ποτέ. Η Προϊσταμένη είχε θαφτεί για πάντα στο μείων τρία… 

ο Πόνος σου κι ο πόνος του Άλλου

Πόνος. Αυτό το άχρηστο, απαίσιο, μισητό συναίσθημα.

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τη χρησιμότητα του πόνου. Πιστεύω ότι ο πόνος, είναι εντελώς περιττός. Γιατί να πονάμε; Γιατί ο πόνος δεν μπορούσε να σταματάει στην «ενόχληση»; Δηλαδή πριν γίνει πόνος ανυπόφορος, άρρωστος, επικίνδυνος. Γιατί υπάρχει αυτό το συναίσθημα βασικά; Όχι, ο πόνος δεν χρησιμεύει σε τίποτα.

Η θεωρία λέει ότι δεν μπορεί να υπάρξει «καλό» χωρίς «κακό», ομορφιά χωρίς ασχήμια κ.ο.κ.  Όμως ποιο είναι το αντίθετο του πόνου, που τον κάνει αναγκαίο να υπάρχει; Δηλαδή ποιο είναι το αντίθετο του πόνου της μέσης; Το σουηδικό μασάζ; Ποιο είναι το αντίθετο του πόνου της ψυχής; Το γαργάλημα της πατούσας;

Μη μου πεις η χαρά. Η χαρά δεν είναι το αντίθετο του πόνου. Το λέει κι η παροιμία «τρείς χαρές εξισορροπούνται με μία τρομάρα». Ο πόνος δεν είναι υποδιαίρεση της τρομάρας, όχι , δεν είναι. Ο Πόνος είναι Πόνος και τίποτα άλλο, δεν έχει αντίθετο, δεν έχει λόγο που υπάρχει, εκτός ότι πραγματικά μας πονάει. Είτε είναι σωματικό, είτε ψυχικό , είτε ψυχοσωματικό, όταν λες «πονάω» το εννοείς, πραγματικά υποφέρεις.

Ως εδώ λοιπόν, είμαστε σίγουροι για δύο πράγματα: α. Ο πόνος υφίσταται στον μάταιο ετούτο κόσμο  χωρίς αντιθετικό και χωρίς λόγο και β. όσο και να σου γαργαλήσουν την πατούσα, ο πόνος δεν φεύγει. Μπορείς να πεις «είμαι καλά» σα να το εννοείς, αλλά ο πόνος είναι εκεί και σε σουβλίζει.  Όσες παστίλιες και να φας, δε μπορείς να διώξεις τον πόνο του άλλου χρυσό μου.  Δεν-μπο-ρείς!

Ο πόνος δεν κάνει τίποτα εκτός από το να σε πονάει. Τα υπόλοιπα τα κάνεις εσύ για να σταματήσεις να πονάς. Κλαίς. Γελάς.  Δημιουργείς ή Καταστρέφεις (ανάλογα με το τι είδους καλλιτεχνική φύση είσαι και σε ποιο ρεύμα ανήκεις #ξερωγω, πεσιμιστές ή οπτιμιστές; ). Ο πόνος δεν γράφει ποιήματα, ούτε ζωγραφίζει πίνακες, ούτε επινοεί μελωδίες. Ο  πόνος δεν είναι θρεπτικός, δεν είναι καλός για την Τέχνη, ούτε μαθήματα ζωής παραδίδει, τίποτα δεν κάνει. Εσύ τα κάνεις αυτά, όχι γιατί πονάς, αλλά γιατί μπορείς κι απλά μέχρι να πονέσεις δεν το ήξερες. Ο πόνος μόνο πονάει και πάρτε το χαμπάρι.

Μέχρι χθες νόμιζα ότι το μόνο πράγμα που δεν έχει λόγω ύπαρξης στον κόσμο είναι η κατσαρίδα. Αλλά τώρα πιστεύω ότι είναι και ο Πόνος.  

F**k the Dress Code

Ξανάφησα τα μαλλιά μου σγουρά. Α-στα-διάλα. Βγήκε ο καλοκαιρινός ήλιος σήμερα, ο κόσμος πήγε παραλία. Κι εγώ να έχω μια ντουλάπα μαύρα-γκρί και σκούρα μπλέ, με πουκαμισάκια και σακάκια και ταγιεράκια και παντελόνια που μόνο η τσάκιση τους λείπει (δεν έχω φτάσει σε τσάκιση ακόμα. Πάλι καλά!)

Βαρέθηκα τα στενά ρούχα της δουλειάς, το αξιοπρεπές ίσιωμα μαλλιών, λες και τα σγουρά μαλλιά είναι απόκοσμα, ή ντροπή και πρέπει να τα κρύβουμε, να τα καίμε με το σίδερο και το πιστολάκι σόνι και ντε να κάτσουν ίσια, γιατί; Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το ίσιο μαλλί έπρεπε να υπερτερεί στον κόσμο. «Πως είσαι έτσι σαν την τρελή;», είπε η μητέρα ψιθυριστά όταν με αντίκρισε στη Γλυφάδα. Γιατί σαν την τρελή κυρία μου; Ούτε τα Σαββατοκύριακα δεν μπορούμε δηλαδή να είμαστε ο εαυτός μας; Να αφήνουμε την αφάνα μας ελεύθερη; Τις τιράντες του σουτιέν μας να φαίνονται, άντε και λίγο βρακί να φανεί με τόσο ήλιο, τι να κάνουμε δηλαδή;

Με έχει πιάσει το καλοκαίρι.  Το χειμώνα καμουφλάρω την τρελίτσα μου πίσω από φούστες σε σχήμα Άλφα που κόβουν άκομψα το γόνατο, κρύβομαι πίσω από τα βαρετά ίσια μαλλιά… Το σιχαμένο απαλό κραγιόν, για να μη φαίνεται ότι δεν είμαι άνθρωπος που αντέχει το πρωινό ξύπνημα. Ε, όχι λοιπόν, εγώ δεν είμαι φτιαγμένη για τυπικούρες! Εγώ είμαι φτιαγμένη να είμαι μελαμψή σα γυφτάκι και τα μαλλιά μου να ανεμίζουν ατίθασα.

Περπατούσα που λες στη γλυφάδα με τα μπράτσα έξω και νόμιζα ότι κάνω κάτι κακό. Όπως πέρσι στο Royal Sweet που όλο το καλοκαίρι φορούσα κλειστό παπούτσι κι όταν κάποια στιγμή χρειάστηκε να βάλω σαγιονάρα ένιωθα περίεργα. Και οι Θεοί του Ολύμπου σανδάλια φορούσαν! Τι καταπίεση είναι αυτή πια! 

Κάτι τέτοιες κρίσεις μας πιάνουν και πιστεύουμε ότι παρά τα τόσα ρούχα, δεν έχουμε τι να βάλουμε. Και το πιο φρικτό από όλα όσα μου συνέβει…; Κοιτάζοντας τη ντουλάπα με όλα αυτά τα ρούχα, σκέφτηκα ότι πλέον η ντουλάπα μου έχει γεμίσει με «κατάλληλα για τη δουλειά» ρούχα. Κι η υπόλοιπη ζωή; Οι υπόλοιπες ώρες ή μέρες της βδομάδας; Και τότε σκέφτηκα… Εδώ και μια εβδομάδα, τα μόνα άτομα που συναναστρέφομαι είναι οι συνάδελφοί μου. Και οι φίλοι; Κι όσοι δεν είναι στο τζομπ; Που είναι; Τι κάνουν; Άραγε κοιτάνε κι αυτοί την ντουλάπα τους με απορία και σκέφτονται τα ίδια;

Πριν λίγους μήνες είχα βρει τον εαυτό μου. Και κάπως, κάπου τον ξαναέχασα. Όπως όταν έχεις χάσει κιλά κι αρχίζεις να τα ξαναπαίρνεις, δυστυχώς δεν το καταλαβαίνεις όταν αρχίζεις να τα παίρνεις αλλά όταν είναι ήδη πολύ αργά κι έχεις γίνει τόφαλος. Το ίδιο και με όλα τα άλλα πράγματα... Τον τρόπο που σκέφτεσαι, που φέρεσαι, που ντύνεσαι. Νομίζω οτι τελικά, ξεχνάς τι θες να είσαι κι απλά ζεις στην πραγματικότητα που διαμορφώνεται μέρα με τη μέρα, ενώ εσύ γίνεσαι διανοητικά τόφαλος...

Τhe unexpected encounter

Σου έχει τύχει, λογικά, να δεις στον ύπνο σου κάποιον που πραγματικά έχεις να συναντήσεις ή ακόμη και να σκεφτείς εδώ και καιρό; Ε, σκέψου να τον δεις στον ξύπνιο σου…

 Η διαίσθηση είναι μια ανθρώπινη δύναμη που κοιμάται βαθιά κάπου στα μέσα μας και μερικές φορές ξυπνάει, αλλά δεν ξέρω πως ξυπνάει, γίνεται απο μόνο του. Οι συναστρίες; Ο καλός ο ύπνος του σαββατοκύριακου; Η υπερβολική πίεση στον εγκέφαλο λόγω βεβαρυμμένου προγράμματος στο τζομπ; Ναι, λένε ότι υπο πίεση ο άνθρωπος αποκτά δυνάμεις που δεν ήξερε ότι έχει… Αυτές τις ημέρες είχα κάτι σαν έμπνευση μάλλον. Μια περίεργη ξαφνική σκέψη ερχόταν στο μυαλό μου, κάτι που δεν είχα λόγο να σκεφτώ ή να προβλέψω και τσουπ! Γινόταν…

Κυριακή απόγευμα κατεβαίνω βαριεστημένη από το φαγητό για ένα χωνευτικό καφεδάκο στη Γλυφάδα, σε γειτονιά που ουδέποτε πατάω το πόδι μου. Βλέπεις το κέντρο της Γλυφάδας έχει πλέον χωριστεί σε 4 γειτονιές: Κύπρου/Λαοδίκης, Ζησιμοπούλου/Εσπερίδων, Κολυμβητήριο και Ευκάλυπτοι /Λαμπράκη. Στο «Κολυμβητήριο» λοιπόν, δεν πάω ποτέ, ούτε για να παρκάρω. Πως έτυχε να περάσω εγώ από εκεί, ούτε ξέρω…

Εκείνη τη στιγμή, λίγο πριν το κακό συναπάντημα, σκέφτηκα εντελώς χωρίς να το θέλω έναν άνθρωπο, τον οποίο έχω να δω περίπου 2 χρόνια, και  μου πέρασε από το νου οτι θα τον συναντήσω ξαφνικά. Η σκέψη πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό μου. Λίγα δευτερόλεπτα μετά σηκώνω το βλέμμα και τον εντοπίζω στα 5 μέτρα –δεν με έχει δει ακόμα. Με βλέπει κι αυτός -αλλάζει πεζοδρόμιο- κατεβαίνει από το πεζοδρόμιο για να περάσει ξυστά από το τραμ προκειμένου να μη με χαιρετήσει –εγώ παραλίγο να περπατήσω πάνω στις ζαρντινιέρες και να περάσω μέσα από βιτρίνες- για να μην τους χαιρετήσω –δεν ήταν και μόνος, κατάλαβες) αλλά δε θα έλεγα ότι αυτό μπορεί να εξηγήσει τα όσα συνέβησαν λίγες ώρες μετά… 
http://pereubus.blogspot.gr/2013/04/the-who-am-i-issue.html 

Beynac : Να πάμε!

Από μικρή μου άρεσαν τα ταξίδια… Και μου άρεσε επίσης πολύ όταν γύριζα σπίτι μου, χορτασμένη πλέον από διακοπές. Δε λέω ότι δεν αγαπώ το σπίτι μου, αλλά πλέον, στο new age όπου ζω, όταν ακούω ή βλέπω ένα μέρος, πετάγομαι και λέω «Να πάμε!», όπως έλεγα πάντα, αλλά η πρόταση συνεχίζει  με«Να  πάμε να ζήσουμε εκεί!».

Γλυκοκοιτάζω τη βαλίτσα, καμιά φορά της μιλάω κιόλας…  Θυμάσαι, μαρή βαλίτσα, τότε που κοντέψαμε να πλημμυρήσουμε με ρακή στο αεροδρόμιο της Τουλούζ; Θυμάσαι  τότε που κοντεύαμε να εκραγούμε από τα πολλά τα ρούχα; Ή τότε που νόμιζα ότι σε έχασα; Ή τότε που σου έφυγε ένα ροδάκι….

Κάποτε οι προορισμοί ήταν για διακοπές όχι για μετανάστευση. Όποτε μου προτείνουν να πάμε κάπου, καταλαβαίνω ότι μετακομίζουμε εκεί, όχι ότι πάμε διακοπές. Τελικά, δεν πάω πουθενά…

Όλα όμως μου φαίνονται πιθανά, αν όχι για εμένα, σίγουρα για τους άλλους. Αγγλία, Γαλλία, Αμερική ,Ντουμπάι, Άμπου Ντάμπι…Αιθιοπία! Βεβαίως, Αιθιοπία, καλά ακούσατε. Έλληνας, λευκο-κόκκινος, γόνος εύπορης οικογενείας, στην ηλικία μου, μετέφερε τη μπίζινα και τη ζωή του εκεί. Γιατί εγώ να μη μπορώ να κυκλοφορώ όλη μέρα με ένα παρεό και σαγιονάρες, χαμένη κάπου στη Μπραζίλ; Γιατί να μην αγοράσω μια βέσπα σε χαρούμενο χρωματάκι και να κάνω βόλτες στα στενά του Μονακό; Ή να γίνω η φουρνάρισσα του Beynac, που μου θυμίζει το χωριό του «Η Πεντάμορφη και το Τέρας»; Θα μπορούσα ακόμα να ζήσω μαζεύοντας καρύδες στη Γουαδελούπη (λογικά είναι στα βαραία κι ανθυγιεινά γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να σου πέσει καρύδα στο δόξα πατρί). Ένα ακόμη όνειρο θα ήταν να γίνω μπαρ-γούμαν στην Αβάνα, ή Σομελιέ στη Μεντόζα της Αργεντινής, ή έστω εκτροφέας λάμα στο Περού!

Οι γονείς μου κάποτε είχαν πει, ότι μπορώ να γίνω ό,τι θέλω… Να ζήσω όπου θέλω… Να μη νηστεύω από υποχρέωση, γιατί είμαι άνθρωπος, κι οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε όταν δεν ενοχλούμε την ελευθερία των άλλων. Έτσι μου είπαν. Μάλλον γι’αυτό αποφάσισα να γίνω ό,τι θέλω αλλά να ζήσω κοντά τους! (έχοντας πάντα όμως κάποιες δεύτερες σκέψεις και τάσεις φυγής…)

Όνειρο ζωής:

«Quit your job, buy a ticket, get a tan, fall in love, never return»

Business Wor(l)d

Ποτέ δεν είχα παρατηρήσει τα «επαγγελματικά» αξεσουάρ ενός βιβλιοπωλείου. Για να αρχίσουμε με το πιο απλό: Ένα Calendar και η σπαζοκεφαλιά του να το αγοράσεις.

Ως τώρα είχα κάλενταρ άδεια, με τάχα μου μία δύο σημειώσεις. Μια βούλα σημειωμένη αραιά και που για να ξέρω πότε έρχεται η περίοδος, ή πότε έχει γενέθλια κάποιος φίλος που δεν έχει facebooki. Ως εκ τούτου, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να έχει ωραίο χρώμα. Θυμάμαι στο Royal Sweet – έμαθα πολλά εκεί μέσα- ο Manager με έστειλε να του πάρω Calendar. Δεν είπε τίποτα για το χρώμα, μόνο πως θέλει να εμπεριέχει ανά σελίδα την κάθε ημέρα κι όχι δυό-δυό ή τρείς-τρείς. Παράξενο, σκέφτηκα, τι θα γράψει; Τα απομνημονεύματά του;  Κράτησα την πληροφορία για αργότερα, χωρίς να είμαι σίγουρη γιατί, κι έτσι όταν έφτασε η μέρα να παραγγείλω το δικό μου, έδωσα την ίδια περιγραφή. Έφτασε και η μέρα, που η μία σελίδα, δεν ήταν αρκετή για όσα έπρεπε να καταγράψω, που δεν ήταν τα απομνημονεύματα αλλά οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις!

Όταν ήμουν μικρούλα είχα κι ένα «πράμα» σαν άλμπουμ με μικρές διάφανες θηκούλες. Σίγουρα δε χώραγε φωτογραφία εκεί, πραγματικά δεν ήξερα σε τι χρησιμεύει. Το είχα κάνει το προσωπικό μου «φυτολόγιο», έκοβα διάφορα φύλλα (ούτε ξέρω γιατί) και τα άφηνα να αποξηραθούν εκεί μέσα, διατηρώντας μια άχρηστη συλλογή… Δεν εξελίχθηκα σε οικολόγος θα έλεγα, σα θολή ανάμνηση το βγάζω προς τα έξω. Και το θυμήθηκα όταν το Calendar άρχισε να ξεχειλίζει από τις επαγγελματικές κάρτες των διαφόρων και χρειάστηκα το «Porte-Carte». Υπήρχε πάντοτε στα βιβλιοπωλεία και δεν το είχα δει ποτέ, περίεργο…

Άρχισα να καταλαβαίνω έντονα ότι έχω μεγαλώσει, όταν έλαβα το πρώτο επαγγελματικό δώρο, ήτοι, ένα περίεργο ξαπλωτό ανθρωπάκι, που πριν λίγο καιρό θα το έπαιρνα για διακοσμητικό, όμως είναι για να στολίζεις τη δική σου επαγγελματική κάρτα. Τώρα που το είπα, ναι, έχω κι από αυτό πλέον. Έχω επαγγελματικές κάρτες και δεν έχω που να τις δώσω κι όταν έχω που να τις δώσω το ξεχνάω ότι τις έχω και δεν τις δίνω. Πλάκα μου κάνουν ή όντως είμαι στο 30% των νέων που έχουν σήμερα δουλειά στην Ελλάδα; Τρομακτικό.

Ότι δηλαδή εγώ τώρα ανήκω στο μικρό αυτό ποσοστό; Ότι έχω γίνει επαγγελματίας; Και εγώ που νόμιζα ότι θα κάνω καριέρα στο blog μου.

Ακόμη πιο τρομακτικό, είναι που αρχίσαμε οι φίλοι και οι γνωστοί να ανταλλάσουμε επαγγελματικές κάρτες μέσα στα μπαρ – ο χριστός κι η Παναγία της Γουαδελούπης.

Από τότε που μπήκα στο business world (το κακό άρχισε από το Royal Sweet βέβα) από τις 7.000 λέξεις που υποτίθεται χρησιμοποιεί καθημερινά μια γυναίκα, τις 5.000 τις λέω στο 8άωρο που δουλεύω και οι 2.000 από αυτές είναι αγγλική ορολογία του business world. Αναρωτιέμαι για ακόμη μια φορά… Είμαι στην Ελλάδα και δουλεύω; (Αυτό πλέον θεωρείται κάτι σα μικρό καθημερινό θαύμα…). Να κάνω «φιντ μπακ» και «φόλο απ». Να κάνουμε «μίτινγκ» και «πρι-αλάιμεν-μίτινγκ»… Και τάργκετ γκρούπ, και μπρέηκ ίβεν και σέηβ δε ντέητ…Και μπάνερ κι αντβερτόριαλ θα πάθεις, και βίζιον θα δεις και θα φας και μπόλικο «οου σίτ!».

Γι’αυτό σου λέω, δεν είμαι καλά, αλλά ούτε εσύ είσαι!

WELCOME to the ZED NEW AGE!