Δημόσιες Υπηρεσίες, Τόμος Β’: Επανέκδοση διπλώματος οδήγησης

Εκτός από τα υπόλοιπα ταλέντα μου, έχω και τη μαγική ικανότητα να εξαφανίζω τα πράγματά μου! Κάποια τα βρίσκω λίγο ή αρκετό καιρό μετά, κάποια άλλη χάνονται για πάντα. Δεν θα πιάσουμε βέβαια να συζητάμε τα όσα έχω χάσει αφήνοντάς τα σε απίθανα μέρη ανά τον κόσμο (π.χ. μέσα σε ταξί, μέσα σε ντουλάπες ξενοδοχείων), ούτε την τάση να αφήνω το κινητό μου παντού και μετά  να τρέχω πανικόβλητη να το μαζέψω. Ειδικά το τελευταίο ανήκει στην κατηγορία «σπορ», όχι στα ταλέντα. Εδώ μιλάμε για την απόλυτη εξαπάτηση των αισθήσεων, μιλάμε για μαγεία.

Τη μια μέρα το δίπλωμα οδήγησης ήταν στο ντουλάπι του αυτοκινήτου, την επόμενη ημέρα δεν ήταν εκεί. Κι έτσι άρχισε ο γολγοθάς της περασμένης εβδομάδας, με τα νεύρα να κυριαρχούν έναντι όλων των άλλων συναισθημάτων. Τη μια μέρα υπήρχε μάρτυρας που το είδε μέσα εκεί, την άλλη μέρα ο μάρτυρας κατέθεσε ότι δεν το είδε ποτέ. Αφού έφαγα τον κόσμο στην κυριολεξία και έψαξα παντού, αποφάσισα να παραιτηθώ από την προσπάθεια ανεύρεσης και να βγάλω νέο δίπλωμα, γιατί ήθελα να πετάξω και μερικά λεφτά και δεν έβρισκα που, μιας που νύχι δεν μου έχει μείνει να πάω να το φτιάξω, το κομμωτήριο που εμπιστευόμουν έκλεισε οπότε ούτε ρίζα είχα να βάψω και βλεφαρίδες έχω μπόλικες, οπότε δεν χρειαζόταν να βάλω. Ναι, το να πετάξω τα λεφτά μου για να βγάλω νέο δίπλωμα ήταν καλή ιδέα.

Και τρέχα στο αστυνομικό τμήμα  να δηλώσεις την εξαφάνιση (όπου τσάλ-τσάλ ο δημόσιος υπάλληλος την τσίχλα). «Γειά σας, θέλω να δηλώσω μια εξαφάνιση», είπα συνοφρυωμένη. Ούτε που ταράχτηκε, μου φάνηκε δε, ότι τα έξυσε και λίγο μπροστά στα μάτια μου πριν καν γυρίσει να με κοιτάξει. «Τι έχασες;», μου απαντάει συνεχίζοντας να κοιτάζει την οθόνη του. «Το παιδί μου!», ήθελα να του πω μπας και επιτέλους γυρίσει την κεφάλα του. Κρατήθηκα όμως, γιατί η μητέρα λέει ότι στις δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να είσαι ευγενικός και καλοβαλμένος για να καταφέρεις να εξυπηρετηθείς. Αφού κατάφερα να συνεννοηθώ και στο τέλος γίναμε και λίγο φίλοι, πήγα στα ΚΕΠ. Εκεί ο υπάλληλος δεν μασούσε τσίχλα. Από εκεί, πήρα τα παράβολα παραμάσχαλα και γύρισα στο σπίτι κι έκανα υπομονή μέχρι την επόμενη ημέρα το πρωί, για να πάω στην τράπεζα να πληρώσω τα κέρατά μου τα παράβολα…

Τώρα έπρεπε να περιμένω μέχρι το επόμενο πρωί, για να πάω στο Υπουργείο Μεταφορών. Δεν υπήρχε ουρά όπως με έχουν συνηθίσει οι δημόσιες υπηρεσίες. Υπήρχε μόνο ένας μπάρμπας μπροστά μου, πολύ μεγάλος μάγκας, στάνταρ δάσκαλος οδήγησης. Μέσα από το τζάμι, πέντε άτομα. Ο ένας έκανε ότι δούλευε, οι άλλοι είχαν σχηματίσει πηγαδάκι, ντυμένοι σα να πήγαιναν στην παραλία και λέγανε τα νέα τους. Προσπάθησα να μην κοιτάζω επίμονα το ρολόι και εκείνους με μισό μάτι. 

Επιτέλους ήρθε αυτή με το παρεό να με εξυπηρετήσει. Τσαλ – τσαλ η τσίχλα να χτυπιέται στα δόντια της κυρίας. «Πήγαινε εδώ στη γειτονιά να βγάλεις καμιά άλλη φωτογραφία, αυτή με το μαγιό δεν κάνει». Ντάξει, αυτό με το μαγιό δεν έγινε ποτέ, αλλά η φωτογραφία όντως δεν έκανε, ήταν λέει μικρή. Πήγα κι εγώ απέναντι να τυπώσω μια γιγαντοαφίσα με την πιο ξινισμένη μούρη που μπορεί να έχω στις 8 το πρωί πριν τη δουλειά και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Όλα καλά μου λέει. Πότε θα ξέρω ότι είναι έτοιμο, της λέω, γιατί στο μεσοδιάστημα δεν πρέπει να οδηγώ, έτσι λέει ο Νόμος. «Δεν θα σε ειδοποιήσουμε, έλα απλά σε δεκαπέντε μέρες!». Τσαλ-τσαλ. Ευχαριστώ. Γειά σας.

Δεκατέσσερις και σήμερα.

Η ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ ΤΟΥ 3ου ΟΡΟΦΟΥ

Ήταν Δευτέρα πρωί και ώρα 8.00 ακριβώς όταν κατέφθασα στο ΙΚΑ Γλυφάδας. Ναι, πάλι. Αυτή τη φορά ήμουν εκεί για να εκτυπώσω τα ένσημά μου από το 2002 – τότε που ήμουν 12 χρονών δηλαδή, ανώμαλοι άνθρωποι. Φυσικά, δεν είχα ακολουθήσει ξανά μια τέτοια διαδικασία, επομένως και όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό, ρώτησα σε ποιο τμήμα πρέπει να πάω. Φυσικά, για να είμαι σίγουρη ότι η αποστολή θα στεφθεί με επιτυχία, είχα προνοήσει πρώτα, περνώντας με ιλλιγιώδη ταχύτητα ανάμεσα στους υπολοίπους, να βουτάω αριθμό για όλα τα τμήματα που προσπερνούσα, μήπως και μου χρειαστεί. Άλλωστε, στις 8.05 που ολοκληρώθηκε ο μαραθώνιος αυτός, ήμουν ήδη στο νούμερο 90.

Ήμουν αισιόδοξη, οπότε πήγα την ώρα που ανοίγουν κι όχι δύο ώρες πριν όπως τις άλλες φορές. Ήθελε τόλμη το ξέρω.

Έφτασα στον 3^ο όροφο στις 8.09’. Υπήρχε ένα ταμείο- ούτε που σκέφτηκα να παω προς τα εκεί. Η γραμματεία- είχε 3 άτομα να εξυπηρετήσει μόνο, ευτυχώς. Κι ένα γραφείο για «Ειδικά θέματα» τα οποία «ειδικά θέματα» ανέλυαν οι 45 διαφορετικές χειρόγραφες πινακίδες σε χαρτί Α4 με μαύρο μπλέ και πράσινο μαρκαδόρο, κολλημένες με σιλοτέιπ, σε όλη τη τζαμαρία γύρω από το κεφάλι της υπαλλήλου. Πλησιάζω δυστακτικά να τη ρωτήσω αν θα με εξυπηρετήσει εκείνη ή πρέπει να πάω αλλού. Δεν είχα ξυπνήσει καλά-καλά, ούτε καφέ δεν είχα πιεί. Η μαντάμω άρχισε να φωνάζει με υστερία «μαααα δε βλέπεις τις σημειώσειειειειςςςςςς στο ταμείοοοο πρέπει να παααααας». Όπα! Ο ξαφνικός ενικός μου έκατσε σα ψαροκόκαλο στο λαιμό. Τα ντεσιμπέλ μου ανέβασαν το αίμα στο κεφάλι. Και η θέα της βλαμμένης υπαλλήλου των «ειδικών θεμάτων», στον 3^ο όροφο του ΙΚΑ Γλυφάδας (δίνω λεπτομέρειες για να ξέρετε όλοι ποια καργιόλα είναι αυτή!) πνιγμένη δίπλα από τα Α4 μου έφεραν εμετό. Κρατήθηκα με νύχια και με δόντια να μη βρίσω. «Καλά, μια ερώτηση σας έκανα…» συνεχίζω στον πληθυντικό – γαμώ την παιδεία μου και την ευγένειά μου.

«Εεεε μα μια ερώτηση ο ένας μια ο άλλος πότε θα δουλέψουμεεεε εμείιιιιις!!!! Μας έχετε κουράσειειειει!». Ήταν το τελειωτικό χτύπημα.

«ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 8.10???» στρίγγλισα μη μπορώντας να κρατηθώ άλλο. Εκείνη το βούλωσε και λίγο μετά, αφού έχω στηθεί και περιμένω στην ουρά της γραμματείας του 3^ου ορόφου, την ακούω να μουρμουράει κάτι σαν «ε-αμα-πια-κι-εσύ». Την ειρωνεύτηκα σε έναν άλλο καημένο που προσπαθούσε μάταια να εξυπηρετηθεί. Κι εκείνη συνέχισε τη μουρμούρα, «σκάσε μωρέ κι εσύ», κάτι τέτοιο. «ΣΚΑΣΕ ΕΣΥ ΠΑΛΙΟΠΑΤΣΑΒΟΥΡΑ!».

Πήρα το χαρτί μου κι έφυγα.

Ρε παιδιά, είναι κουρασμένοι αυτοί οι άνθρωποι του δημοσίου. Απολύστε τους να πάνε να ξεκουραστούν επιτέλους!

Σύντομα θα ξαναβρεθώ στο ΙΚΑ Γλυφάδας. Να με περιμένετε. Έχω αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς… (εννοείται ότι δεν έχω καταφέρει ΑΚΟΜΑ να βγάλω βιβλιάριο…αλλά είμαι σε καλό δρόμο! Μόνο 10 μήνες πληρώνω εγώ κι ο εργοδότης μου ένσημα, ντάξει…λογικά πράματα!).

ΣΤΕΙΛΕ ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΣΤΟ lialz@yahoo.gr 

25 ΕΤΩΝ ΑΝΗΛΙΚΟ

Ψάχνω το τηλέφωνο του ΤΣΑΥ για να βρίσω όσο δεν έχω βρίσει ποτέ. Θέλω να βρίσω με τόση ένταση και μανία, που θα εξασφάλιζα στον εαυτό μου τουλάχιστον ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ένα ακόμα, γιατί τα προηγούμενα μου τα σέρβιραν οι γαμιόληδες οι  υπάλληλοι. Τρύπιο σύστημα. Κουράδες όλοι. Σιχαμένη, σιχαμένη κωλόχωρα.

Είμαι 25 χρονών ΑΝΗΛΙΚΟ. Δε μπορώ να διαγραφώ από το ταμείο του πατέρα μου. Έχω τελειώσει από σπουδές. Αν ήμουν άντρας, θα είχα τελειώσει και από το στρατό. Δουλεύω εδώ και 9 μήνες, με κρατήσεις ΙΚΑ και ένσημα όλα νόμιμα και κανονικά. Αλλά δε δικαιούμαι βιβλιάριο, γιατί το ΤΣΑΥ δε με διαγράφει! Όσες υπεύθυνες δηλώσεις και να υπογράφω, ό,τι χαρτιά κι αν πάω από τον εργοδότη… Δε με διαγράφουν.

Πρέπει ο μπαμπάκας να το κάνει – μόνο που δεν θέλει, ή δεν έχει χρόνο ή κάποια άλλη δικαιολογία. Μπορεί να έχω να τον δω μερικά χρόνια. Να είναι ξαναπαντρεμένος μετανάστης στην Αυστραλία, δε ξέρω. Πάντως να τρέξει για να με διαγράψει από τον ασφαλιστικό οργανισμό – μάλλον τον χειρότερο που υπάρχει…- αποκλείεται.

Εκτός από αυτό βέβαια, μου ζητάνε – όχι σε εμένα βασικά, αλλά στην εξουσιοδοτημένη ταλαίπωρη μητέρα μου, καθότι εγώ είμαι η μόνη εργαζόμενη της οικογένειας, οπότε δεν έχω χρόνο για άσκοπες βόλτες στα κωλοταμεία της σκατόχωρας, σάπιας μέχρι τα κόκαλα κι ακόμη πιο βαθιά. Μου ζητάνε που λες, ένσημα από το 2002. Τότε δηλαδή, που είχα σπυράκια και πήγαινα Β γυμνασίου. Οι ανώμαλοι οι άνθρωποι! Ο νομοθέτης ; Ο υπουργός; Ποιος; Πείτε ποιος το σκέφτηκε να του σφίξω το χέρι.

Έχω κλάψει από τα νεύρα μου για αυτό το θέμα, όσο δεν έχω κλάψει για όλους τους γκόμενους που με ταλαιπώρησαν μαζί – ναι ναι μαλάκες αρχίδες-  από το 2002 έως τώρα! Είναι η πρώτη φορα΄που σκέφτηκα σοβαρά να εισχωρήσω σε τρομοκρατική οργάνωση, με μοναδικό σκοπό να βομβαρδίσω το ΤΣΑΥ με όλους τους μαλακουπάλληλους μέσα. Αλλά δεν είμαι ζώον σαν αυτούς. Οπότε σκέφτηκα να μηνύσω ονομαστικά έναν έναν αυτούς τους άχρηστους και το δημόσιο φορέα στο σύνολό του, μαζί. Θα κοστίσει κάτι παραπάνω. Δεν είναι αυτό πρόβλημα. Πρόβλημα είναι που και πάλι δε θα έχω βρει το δίκιο μου. Το 25χρονο  ανήλικο και ανήμπορο τηλεφωνεί, αλλά «δε λειτουργεί προσωρινά» η γραμμή τους. Χα-χα. Τι αστείο. Ούτε το τηλέφωνο δε λειτουργεί. Λες και λειτουργεί η υπηρεσία. Λες κι υπάρχει κάτι που να λειτουργεί σε αυτή τη χώρα του ελέους.

Για 5^η φορά θα προσπαθήσω να διαγραφώ από το ΤΣΑΥ – το οποίο δε με αφήνει να φύγω μεν , αλλά ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ-ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ, για να εκδώσω βιβλιάριο ΙΚΑ, που ΕΝΩ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΩ ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ λόγω του ΤΣΑΥ.  Που σημαίνει… Αν αύριο με χτυπήσει ένα αυτοκίνητο,  εκτός ότι δε θα με δεχτεί κανένα νοσοκομείο, θα πεθάνω και δε θα έχω προλάβει να τους κάνω μήνυση. 

«Η Ρούλα η τρελή»

Θα θυμάστε βέβαια τις περιπέτειες της Μπέμπας, τότε που έτρεχε στο ΙΚΑ κι έπαιζε μπουνιές με τις γριές για να διεκδικήσει μια θέση στον ήλιο…ή έστω στη σειρά…Ήρθε κι η σειρά μου λοιπόν. Ανέβηκα-κατέβηκα τουλάχιστον είκοσι φορές στο δεύτερο όροφο. Επισκέφθηκα-μπούκαρα τρείς φορές το πλησιέστερο Φωτοτυπάδικο. Αντάλλαξε χαρτάκια-νουμεράκια κι άκουσα κι άλλες ιστορίες-μπουρδολογίες απο φλύαρες γριές-κωλόγριες, που δεν έχουν τι να ασχοληθούν παρά με τη «Ρούλα την τρελή».

«Αυτή, δε ξέρει τι έχει…», αφηγούταν-βροντοφώναζε η γριά στις άλλες σιωπηλές και καλάγαθες γριές. Εγώ κόντευα να εκραγώ μέσα στο μπουφάν-πανοπλία μου, μιά απο τη ζέστη και μια απο τα νεύρα. Μόνο δύο γκισέ εξυπηρετούσαν τον κοσμάκη. Εφτά το πρωί έφτασα απ’έξω και ήδη οι παράφρονες με είχαν προλάβει, είχαν κολλήσει σα χλαπάτσες στην πόρτα και περίμεναν να πάει 8 για να μπούμε μέσα. Νόμιζα οτι περνώντας το κατώφλι τα δύσκολα πέρασαν. Που να ήξερα, οτι τρεις ώρες μετά θα φοράω ακόμα το μπουφάν, θα τρέχω πάνω-κάτω και μέσα-εξω με δεκάδες χαρτιά για έναν απλό επταψήφιο αριθμό, τον αριθμό μητρώου. Προσελήφθη η κυρά Αλέξω, φίλοι μου. Στα 24,8 της χρόνια κατάφερε να βρει στο Ελλαδιστάν νόμιμη εργασία, αμή, αμή.

«Είναι πάμπλουτη και πάει και τρώει απο τα σκουπίδια η βρώμα!», έλεγε η γριά και σούφρωνε τα χείλη, έλεγες οτι θα αφοδεύσει απο το στόμα με τόση κακία. Ούτε για τη νύφη της να μιλούσε! Κι εγώ να απορώ, τι σκατά κάνουν όλες αυτές οι γριές στο μητρώο; Τις προσέλαβαν κι αυτές; Μπα, δουλειές των παιδιών τους και των εγγονιών τους, που προφανώς δεν είχαν την τύχη να πάρουν «τρίωρη άδεια» όπως εγώ, για να κάνω τη δουλειά μου. Άσε που εγώ ήθελα δίωρη, η μπουχέσα, νόμιζα οτι θα ξεμπερδέψω τόσο απλά! Παράπονο δεν έχω όμως, στη νέα μου δουλειά υπάρχει  αλληλοσεβασμός, υπευθυνότητα και πάνω απο όλα σοβαρότητα. Πράγματα αυτονόητα σε ένα εργασιακό καθεστός, που απλά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ στην Ελλάδα. Επιτέλους, μια εταιρεία που είναι τυπική σε όλα, πίστευα οτι δεν θα μου συμβεί ποτέ. Οπότε χαλάλι και η ταλαιπωρία του ΙΚΑ.

«Μένει απέναντι απο το μανάβικο κι όταν κλείσουν τρέχει στα σκουπίδια να μαζέψει ό,τι έχουν πετάξει, η Ρούλα η τρελή». Απο τα δύο γκισέ που εξυπηρετούσαν τον κοσμάκη, το ένα ήταν άχρηστο τελείως, μια παραπληγική αργόσχολη μανταμάρα, που δεν ήξερε ούτε το enter που βρίσκεται στο πληκτρολόγιο, με καμία διάθεση να εξυπηρετήσει κανέναν, έκανε ό,τι μπορεί για να καθυστερήσει τα νουμεράκια. Αυτή στο 14 πες κι ο συνάδλφός της στο 20. Κι εγώ με νούμερο 56 παρακαλώ!

«Η Ρούλα, μωρέ, η τρελή! Έτσι την ελέω γώ, η Τρελή». Όσες φορές κι αν ανεβοκατέβαινα τους ορόφους, όποτε πήγαινα να δω που έχει φτάσει το νουμεράκι, η κωλόγρια έλεγε ακόμη για τη Ρούλα την τρελή. Σε ένα άλλο τμήμα, ή μήπως να το πω department γιατί ζούμε σε σύγχρονη Ευρωπαϊκή χώρα βεβαίως-βεβαίως, δύο κυράντζες (όχι απλές κυράτσες δηλαδή) ξεμαλλιαζόντουσαν γιατί η μία άρπαξε το νουμεράκι της άλλης. «Λες κι είχα το αρνί στα χέρια και το βούτηξες για να προλάβεις να φας!», της έλεγε. Η εικόνα σιχαμένη στο μυαλό μου, λίπη να τρέχουνε από το στόμα της μιανής, λάδια να κυλούν από τα χέρια της αλληνής! Μπλιάξ! Τη Ρούλα καλύτερα, τη Ρούλα!

Ανεβαίνω για τελευταία φορά στον όροφο που πρέπει, έχω πλέον συμπληρώσει όοοολες τις αιτήσεις, έχω μαζί μου όοοολα τα χαρτιά (από τύχη, είχα φέρει μαζί μου ό,τι επίσημο χαρτί έχει βγει από τότε που γεννήθηκα, μέχρι και πλαστή ληξιαρχική πράξη του θανάτου μου, για να είμαι σίγουρη!). Καταφέρνω να πάρω τον πολυπόθητο αριθμό μητρώου. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Μου έρχεται να δακρύσω από χαρά. «Και τώρα που πρέπει να πάω;» ρωτάω τον κυριούλη, ούσα χίλια τοις εκατό σίγουρη ότι πρέπει να ταλαιπωρηθώ κι άλλο, δε μπορεί! Κι όμως, τα βάσανα είχαν τελειώσει…

«Η Ρούλα η τρελή, ούτε ξέρει τι έχει… Η μάνα της όμως ήταν ζητιάνα! Γι’αυτό πάει και τρώει από τα σκουπίδια η γύφτισσα!», συμπλήρωσε η γριά και λίγο πριν φύγω κατάλαβα για ποια Ρούλα μιλάει. Την ξέρετε όλοι φυσικά…Δεν ξέρω αν αληθεύει ότι τρώει από τα σκουπίδια, ξέρω σίγουρα ότι δεν είναι πάμπλουτη όμως. Κι ότι κανένας άνθρωπος που τρώει από τα σκουπίδια δεν είναι «ζητιάνος». Μια κοινωνία από τέτοιες κακιές γριές τον κάνουν να χάνει την αξιοπρέπειά του, με το σκληρό λόγο τους, με τη σκέψη-χολή, με το απαξιωτικό βλέμμα. Και να ξέρεις, το χειρότερο είναι ότι οι άλλες παλιόγριες συμφωνούσαν και συνέχιζαν να τη λένε ζητιάνα και τρελή.

Ούτε η Βουλή, ούτε η τηλεόραση είναι ο καθρέπτης της κοινωνίας μας, της χώρας μας, του συστήματος που μας κυβερνάει. Η μικρογραφία αυτού του άθλιου πραγματικά κράτους είναι οι δημόσιες υπηρεσίες σαν το ΙΚΑ που επισκέφθηκα σήμερα. Αργόσχολοι , ανήμποροι, ανεπαρκείς στην εξουσία, κακόβουλοι, απάνθρωποι και πρόβατα οι από κάτω. 

Το "μπουρδέλο" είναι λίγο για να το περιγράψω. Είμαστε κι Ευρωπαίοι, ας το ονομάσουμε "Μπορντέλ".

Τσάλ- τσάλ μια πεταλουδίτσα

Για όποιον δεν γνωρίζει ή δεν θυμάται τι εστί «τσάλ- τσάλ», παρακαλώ όπως ανατρέξει στο “Hell Yeah” (κάνε κλίκ στον τίτλο ρε μαμά, τι ψάχνεις στο ταβάνι;). http://alexiazed.blogspot.com/2011/05/hell-yeah.html

Το πρωί διάβασα μια είδηση που με συγκλόνισε. Κάμπιες ζόμπι, λέει, τρελαίνονται και κάνουν πολλές τρέλες, εξαιτίας του ιού που πειράζει το μυαλό της πεταλούδας (δηλαδή της κάμπιας). Το δικό μου μυαλό, είναι πειραγμένο χάρη στα ζόμπι που ζουν μέσα σε γραφεία δημοσίων υπηρεσιών (σχολή, ταχυδρομείο…). Σήμερα είχα τις εγγραφές στο Πανεπιστήμιο… Ή μήπως να λέω καλύτερα Ινστιτούτο;;; Γιατί εγώ στο Πανεπιστήμιο στήθηκα δυο ώρες στην ουρά, διότι εκεί έδειχναν όλες οι ταμπέλες «Inscription 2011-2012» αλλά «οοο φφφ!», το κτίριο του μεταπτυχιακού μου ήταν απέναντι, στα «αρχαία κτίρια» (anciennes). Έτρεχα πανικόβλητη να προλάβω, να είμαι στην ώρα μου ρε αδερφέ! Αλλά που ήταν αυτό; Να, Λόλα, ένα κτίριο!

 Έμπα μέσα… Ρωτάω την πρώτη γαλλίδα που βρήκα μπροστά μου. Αυτό είναι μαρή το Intitut d’ Administration  des Enterprises? Αυτή κοίταξε τον ουρανό, είδε ότι είχε ήλιο, κι είπε ώ, δεν ξέρω! Να κλάνεις όλη νύχτα, βλαμμένη. Ξανατρέχω έξω σα μουρλή, η ώρα περνάει… Ένας Νιγηριανός με βλέπει να ρουφάω τις πληροφορίες από το χάρτη αλλά άκρη να μη βρίσκω και με ξαναστέλνει από εκεί που ερχόμουν, γιατί φυσικά η βλαμμένη γαλλίδα, ενώ ήταν μέσα στο χώρο που έψαχνα, μου είπε ότι δεν ξέρει που βρίσκεται η σχολή μας.  Η ταμπέλα του IAE, μοιάζει με ελληνκό Stop. Κρυμμένη πίσω από ένα θάμνο και ξεθωριασμένη.

Ξαναστήνομαι στην ουρά… Έχω ξεχάσει σπίτι μου το responsabilité civile – μια βλακεία που αγοράζεις, για να πάρει κάποιος την ευθύνη ότι δεν θα κάνεις γράφιτι στους τοίχους, δεν θα σπάσεις τις καρέκλες και δεν θα κλέβεις τις κιμωλίες (κι άλλους βανδαλισμούς, που σκόπευα να κάνω, όπως συνηθίζω άλλωστε). Θυμάστε που έτρεχα να πάρω την κάρτα του Ευρωπαίου Πολίτη από το ΤΣΑΥ στην Αχαρνών; (βλέπε Pure Hate 1,2, 3). Δεν τους κάνει, πρέπει να αγοράσω δική τους… Και για την πληρωμή; Δεν μπορούν να πάρουν cash, ντρέπονται… 

Τρέχα στο ταχυδρομείο να πάρεις mandat cash, μου λέει το πράμα με το ξανθό μαλλί. Αυτό έκανα κι εγώ, έτρεξα να το πάρω και τους το έφερα… Αλλά από τη χαζομάρα μου, δεν κατάλαβα ότι πρέπει να πληρώσω κιόλας στο ταχυδρομείο. Και πόσο να τρέξω η δύστυχη, που με χτύπησαν ΠΑΛΙ τα παπούτσια; Το ξανθό πράμα μασάει τη γνωστή τσίχλα… και «τσάλ- τσάλ- τσάλ», και «μαντμαζέλ, αν δεν μπορείτε να πληρώσετε τώρα, δεν μπορώ να σας εγγράψω. Πρώτα τα λεφτά! Ελάτε αύριο». Είπα μέσα μου μια προσευχή (αυτή που ξεκινάει με το α-στα-διάλα) και σκέφτηκα ότι οι γάλλοι μας αντιγράφουν. Και καλά να αντιγράψουν κάποιες ιδέες του Αριστοτέλη, για την ελεύθερη παιδεία, την ισότητα, τη δημοκρατία (vive la france 14 Ιουλίου), το τρέχον γραφειοκρατικό σύστημα γιατί το ζήλεψαν τόσο;

Κάμπιες, όλες! ΤΣΑΛ- ΤΣΑΛ… 

Pure Hate 3

Μέσα στο όλο κλίμα των ημερών, βρήκαν τα χείλη μου να ξεραθούν. Το λιποζάν έχει γίνει το έκτο μου δάχτυλο εδώ και μέρες, τα νεύρα μου κρόσια, το μαλλί μου μοιάζει με σφουγγαρίστρα μιας χρήσεως. Οι διαδικασίες και οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ, τα δύσκολα τώρα αρχίζουν, που πρέπει να πείσω την ασφάλεια Υγείας ότι είμαι φοιτήτρια του εξωτερικού και όχι ελέφαντας Loxodonta Africana .

Καταρχήν λίγο έλειψε να ξε- είμαι φοιτήτρια, γιατί με τις απεργίες πήρε η μπάλα και το Ταχυδρομείο. Ελπίζω ότι θα με κρατήσουν και δεν θα με πετάξουν σαν την τρίχα από το ζυμάρι, και πάρει τη θέση μου ο Ting Ting ή η Xao xao, δυο ασιάτες υποψήφιοι φοιτητές, που είναι ακόμα στη λίστα αναμονής. Αυτοί με καταριούνται προφανώς τόσο καιρό!Τώρα λοιπόν, πρέπει να βρω χρόνο να πάω στην Αχαρνών, να κάνω αίτηση για να μπορέσω να κάνω άλλη αίτηση, όπου θα μου επιτρέψει να κάνω μια 3^η αίτηση για την ασφάλεια Υγείας! Αν μπορέσω. Μετά να περιμένω 10 εργάσιμες (πωπω, και κοντοζυγώνει ο Αύγουστος σιγά σιγά). Τις έχω ξεχάσει τις διακοπές για φέτος, πάει και τελείωσε.

Είχα λοιπόν την ιδέα, μιας που έχω δουλειές στο κέντρο και δεν προλαβαίνω να πάω διακοπές, να πάρω τη σκηνή μου και να τη στήσω στην πλατεία Συντάγματος, για να τα συνδυάσω όλα. Το πρωί θα τρέχω σε υπηρεσίες, το μεσημέρι-απόγευμα θα κάνω ηλιοθεραπεία  και το βράδυ θα διαδηλώνω ειρηνικά με τους φίλους μου, που παρευρίσκονται εκεί εδώ και ένα μήνα. Τελικά δεν ήταν καλή ιδέα, γιατί αντί για αντηλιακό θα πρέπει να φοράω όλη μέρα malox, αντί για ηλιοκαμένη θα γίνω γκρι από τα καπνογόνα και όσο αντηλιακό και να βάλω τον καρκίνο τον έχω στο τσεπάκι. Το μακιγιάζ θα το αφήσω στα Ματ και την ομάδα ΔΙΑΣ ( για μπλέ σκιά, πατήστε «μπουνιά στο μάτι», για κόκκινο κραγιόν πατήστε «μπουνιά στο στόμα», για ρουζ πατήστε «ασφυξία στο μετρό», για χτένισμα πατήστε «καρπαζιά με το γκλοπ» ).

Απ’ ότι μου είπαν, στο Σύνταγμα οι Αρχές έχουν θέσει σε εφαρμογή ένα ταχύρυθμο πρόγραμμα εκγύμνασης του σώματος και του πνεύματος καθώς και τη φροντίδα ομορφιάς  που περιγράψαμε παραπάνω. Μετά την ενυδατική και τη λοσιόν, πασαλείψτε άφοβα το malox σε όλο σας το πρόσωπο, φορέστε τα αθλητικά σας σανδάλια και ξεκινάμε! Κάψτε 2000 θερμίδες σε 2 ημέρες… Από τη μια θα σας κυνηγούν οι ματατζήδες, από την άλλη οι μηχανές ΔΙΑΣ. Μετά το «διάδρομο», κι αφού θα σας έχει βγει η γλώσσα έξω, και δεν θα υπάρχει τρόπος διαφυγής,  πάμε και στις ασκήσεις δαπέδου! Σκύψε κάτω, κάνε επικύψεις μη φας κανά σουβλερό μάρμαρο στην κεφάλα. Πέσε στα τέσσερα και κάνε πους άπς όταν σε περικυκλώσουν 10 μπάτσοι, που απειλούν να σε μαστιγώσουν!

Για να είναι πιο ευχάριστη η διαδικασία, θα σου έχουν και μουσική. Κάθε δυο λεπτά θα ακούγονται εκρήξεις (αυτό είναι το μπιτ), στο ενδιάμεσο θα σπάνε τζαμαρίες (δεύτερο μπιτ) και θα ακούγονται βρισιές (μελωδία) και απειλές (δεύτερη φωνή). Σου δίνει ρυθμό, αυτό είναι σίγουρο!

Γιατί είναι αποτελεσματικό; Γιατί δεν μπορείς να φύγεις να γλιτώσεις και να θέλεις. Γιατί θα το κάνεις ομαδικά, έτσι για να μη βαριόμαστε. Γιατί ο πανικός είναι μεταδοτικός και αποτελεσματικός.

ΕΧΤRAS:  Αν θες επιπλέον υπηρεσίες, π.χ. Ταιλανδέζικο μασσάζ, ξάπλωσε στο δρόμο και περίμενε να σε ποδοπατήσουν.  Για σάουνα, γδύσου και κάθισε 10 λεπτά με κλειστή τη μύτη, μέσα στο Ελληνικό Ταχυδρομείο της πλατείας – αν μαζευτεί πολύς κόσμος και ενοχλήσε μπορείς να το κάνεις και σε κάποια από τις διπλανές τράπεζες. Και τέλος, για να σε προφυλάξουν από την κακή διατροφή (καφέ, σάντουιτσς κ.ο.κ.) έχουν φροντίσει να καταστρέψουν τις καφετέριες και στα φαστφουντάδικα της γύρω περιοχής.

Το πρόγραμμα είναι τόσο ζηλευτό, που οι τουρίστες ζήλεψαν, εκκένωσαν τα πολυτελή ξενοδοχεία του Συντάγματος και βγήκαν να τρέξουν μαζί μας, με τις βαλίτσες τους (για έξτρα βάρος).

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Βαράκια και στρώματα δεν παρέχονται από την υπηρεσία.  Αν ετοιμάζεστε να φύγετε από τη χώρα, φέρτε τη βαλίτσα σας μαζί.  Αν δεν έχετε βαλίτσα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα πεταμένα μάρμαρα που βρίσκονται σε αφθονία.

Pure Hate 1

Το απόλυτο ΑΣΤΑΔΙΑΛΑ

Αυτό που λένε θα τα σπάσω όλα; Ναι λοιπόν, αυτό ακριβώς.

Εδώ και δυο βδομάδες κάθομαι πάνω από το σκατοlaptop περιμένοντας 10 διαφορετικά email , ψάχνοντας φυσιολογικά εισιτήρια να πάω στον προορισμό μου και βρίσκω μόνο μέσω Σελήνης με 2.000.000.000 ευρώ.  Ψάχνοντας ένα κωλοεγγυητή για να μπορέσω να νοικιάσω σπίτι στο εξωτερικό. Ψάχνοντας πως σκατά θα μεταφέρω το ζώο μου μαζί και μαθαίνοντας ότι πρέπει να του βάλω δέκα μικροτσίπ ακόμα πίσω από τα αφτιά, μέσα στα νύχια, κάτω από τα δόντια. Μαθαίνοντας ότι  για να γίνουν όλα σωστά πρέπει αν ταξιδέψω 3 φορές και να ξανάρθω πίσω τις 2 από αυτές κι οπότε θα κάνω μαύρες διακοπές.  %

Πρέπει να ανοίξω λογαριασμό, να ανοίξω φακέλους, να πληρώσω για όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα. Πρέπει να συνεννοηθώ με δυο ανθρώπους που δεν συνεννοούνται μεταξύ τους (γονείς  ο ένας κάπου στον πλανήτη, ο άλλος στο Αιγαίο κι εγώ στη μίζερη κι απαίσια Αθήνα) να τους συνδέσω με τους ξένους (που χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: σπιτονοικοκυραίοι, γραμματείς Πανεπιστημίου κι απλοί μαλάκες) κι όλοι μαζί να συνεργαστούμε μήπως καταφέρω ποτέ να φύγω για μεταπτυχιακό. Για να γίνουν όλα αυτά, ίσως είναι προτιμότερο να φύγω αύριο μόνη μου για Γαλλία μέσω Καμπότζης.%

Πιστεύω με όλη μου τη δύναμη στη Γκαντεμιά. Δεν ξέρω ποιος από όλους τους γκαντέμηδες που με περιτριγυρίζουν ευθύνεται για το χάλι μου, αλλά σας παρακαλώ, έλεος, θέλω να ηρεμήσω! Έχω κι όλους αυτούς τους φίλους που μένουν στην άλλη άκρη της Αθήνας (κέντρο, Βόρεια, Νέα Μάκρη) που θέλουν να βρεθούμε. Για να πάω κόντρα στη μοίρα μου επιχείρησα να κάνω την υπέρβαση, να βρω χρόνο να πάω. Και πήρα τα @@ μου. Έμεινα από βενζίνη χωρίς πορτοφόλι στη μέση του πουθενά, έμεινα μέσα στο ασανσέρ λόγο απεργιών της ΔΕΗ.%

Αυτό που μου τη δίνει πιο πολύ από όλα είναι που με ρωτάνε όλοι τους, «πότε φεύγεις;», «πότε ξανάρχεσαι» , «πότε αρχίζουν τα μαθήματα;» και «πότε θα σου έρθουμε».  Δεν ξέρω, δεν ξέρω και δεν ξέρω, απαντώ δημοσίως γιατί μάλλιασε η γλώσσα μου πλέον.

Μέσα σε όλα, συνειδητοποίησα ότι ύστερα από 4 ώρες συνεχόμενης ομιλίας στα Γαλλικά, αρχίζει να πονάει ο λαιμός μου από το γαργαλιστικό «ρ» και να πονάει το κεφάλι μου από την πίεση που δεν ξέρω να πω «α-στα-διάλα γαμώ τη γκαντεμιά μου…..μπλά….γαμωμπλά» σ’ αυτή τη γλώσσα.  

Συνειδητοποίησα επίσης ότι ο οργανισμός μου βλάπτεται σοβαρά όταν ανακατεύομαι με υπηρεσίες και χαρτούρες. Κι έχω πολλά , πολλά νεύρα, γιατί εδώ και αρκετές ημέρες κάνει φρικτή ζέστη και για όλα τα παραπάνω δεν προλαβαίνω να πάω σε μια παραλία σαν άνθρωπος – όλο το λέω και δεν το κάνω- ενώ παράλληλα με τις διακοπές ρεύματος και ό,τι άλλο γίνεται, δεν ξέρω τι ακριβώς- οι συναγερμοί από τα γύρω σπίτια και τα αυτοκίνητα χτυπάνε ανά πεντάλεπτο εκκωφαντικά και άκρως σπαστικά.

Μέχρι χθές αγαπούσα τα deadlines. Μέχρι χθές, αγαπούσα το καλοκαίρι. Μέχρι χθές δεν είχα κανένα πρόβλημα με την ιδέα ότι θα φύγω από τη χαοτική αυτή χώρα. Μέχρι πριν μια ώρα πίστευα ότι θα αντέξω να μη ξεράσω ό,τι βρωμοκουβέντα γνωρίζω σε όλες τις γλώσσες.  Αλλά όλα αυτά τελείωσαν όταν συνέβη αυτό: Όρμησα σε ένα μπουκάλι που έπρεπε να έχει μέσα ρακή… Ήπια μια τεράστια γουλιά να ηρεμήσω και το υπόλοιπο θα το έκανα βενζίνη.  Και τελικά ήταν θαλασσινό νερό. 

%%%%%%%%%%%%%

Παρακαλώ λοιπόν θερμά, τους άνδρες με τη λευκή μπλούζα να έρθουν γρήγορα, να με απαλλάξουν απο τον κόπο όλων αυτών που πρέπει να γίνουν και δεν έχω πλέον το κουράγιο να  κάνω.

Και όπου «%» λέω 

Α ΣΤΑ ΔΙΑΛΑ

Η Αγανατκισμένη κι ο ξένος

Χθες με σταμάτησαν στο δρόμο πέντε άτομα, Βρετανοί τουρίστες. Είχαν κοκκινίσει από τον ήλιο, από το μέτωπό τους έσταζε ιδρώτας και αναζητούσαν απεγνωσμένα «sea food».

Όμως εκεί κοντά, υπήρχαν μόνο burger houses, stick houses, Irish pubs… και μερικές χλιδάτες σουβλακερί βέβαια. Ούψ! Πώς να σας το εξηγήσω τώρα…  «Ήρθαμε από την Αγγλία, δεν κάναμε τόσο δρόμο για να πάμε σε Irish Pub!». Έχεις ένα δίκιο άνθρωπέ μου… Αλλά το δικό μας ψάρι δεν είναι fish and chips με 7 ευρώ. Θα πρέπει να ξε-ιδρώσεις, να βάλεις πουκαμισάκι και να σηκώσεις όλο του τον λογαριασμό από την τράπεζα για να φας στα δήθεν πολυτελείας ψαράδικα των νοτίων προαστίων.

Τους παρότρυνα να πάρουνε το τραμ, να πάνε στο Φάληρο. Δίστασαν… Όπως κατάλαβα, φοβόντουσαν να διασχίσουν το δρόμο. Κι όχι επειδή εμείς εδώ οδηγούμε «ανάποδα» από αυτούς, αλλά επειδή σε εκείνο το φανάρι οι ταρίφες περνάνε και με το κόκκινο και με το πράσινο.  Επειδή στη μέση, υπήρχε μια γιαγνιαία λακκούβα που έμοιαζε με επικίνδυνη ρουφήχτρα.  Κι επειδή αν μπουν στο τραμ, το μεσημεριανό τους θα γίνει αυτόματα δείπνο. «Δεν πάτε μέχρι το Σύνταγμα καλύτερα, να διαμαρτυρηθείτε κι εσείς με τους #greekrevolution?

Την ακρόπολη πάντως δεν την είδανε, έπεσαν στο τριήμερο του event- επανάστασης, λένε ειρωνικά. Μπα, μη σκας φίλε μου, κι η επανάσταση να μη γινότανε, θα είχαν απεργία τα ΜΜM για να σε πάνε, ή η Ακρόπολη θα ήταν κλειστή, ή η Αθήνα θα είχε πάρει φωτιά. Και τι να δεις μωρέ; Πήγαινε στο Βρετανικό Μουσείο να τα δεις, εδώ ήρθες για καλοπέραση. Μόνο που ο ξενοδόχος, ο εστιάτορας, η καθαρίστρια, ο περιπτεράς, ο barman, οι γκόμενες κι όλοι οι άλλοι, βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος και μουτζώνουν. «Moutza? I don’t know this word!».

Μήπως τότε ξέρεις το «palouki?», το «paketo?» ή μήπως το «mnimonio»; Τίποτα δεν ήξερε ο ταλαίπωρος. Λοιπόν, μη το κουράζουμε, μπες σε εκείνο το «Κινέζικο» εστιατόριο να τσιμπήσεις κάτι, άσε ένα γενναιόδωρο tip, άρπαξε μια κατσαρόλα και πάμε… «God save Greece!», είπε χαριτολογώντας. Well, my firend, αν περιμένουμε τον God να save Greece, ο Παπα-χρέου, το χοντρό Γουρούνι κι η κομπανία θα μασουλήσουν μέχρι και τα Κωνσταντινάτα τους.

Όση ώρα ταξιδεύαμε για να φτάσουμε στο Σύνταγμα επιτέλους, ο βρετανός φιλέλληνας μου έκανε πολλές ερωτήσεις. Πολλές ενοχλητικές ερωτήσεις, που δεν μπορούσα να απαντήσω.

Γιατί υπάρχουν σακούλες σκουπιδιών παντού; (αν θες να τις μαζέψεις εσύ... Αλλά θα πρέπει να τις πάρεις μαζί σου στην Αγγλία, εδώ δεν έχουμε χώρο για χωματερές, μόνο για πισίνες)

-          Γιατί στην Ελλάδα υπάρχουν τόσες πορσε; Αααα κοίτα! Μια φούξια πόρσε! (μη το πεις στη Μέρκελ!)

-          Γιατί  κάθε δέκα μέτρα τα πεζοδρόμια αλλάζουν πλακάκι; Το εμπριμέ είναι παραδοσιακό; (όχι, είναι γόπες, σκουπίδια και κουτσουλιές!)

-          Γιατί δεν έχετε λεωφορεία; (έχουμε, απλά περνάνε μια φορά τη μέρα…)

-          Γιατί καπνίζετε τόσο πολύ; Γιατί καπνίζουν τα παιδάκια; (γιατί τους πουλάνε τσιγάρα!)

-          Γιατί υπάρχουν τόσα εγκαταλελειμμένα κτίρια στην Αθήνα; (γιατί οι ιδιοκτήτες έχτισαν βίλα στο Καβούρι!)

-          Στη Μύκονο πας και οδικώς; Η Κερατέα είναι εκεί κοντά; (όχι, και στα δυο πας με ελικόπτερο όμως)

-          Όλοι αυτοί που διαδηλώνουν είναι άνεργοι; (ή απλήρωτοι, πάντως είναι αγανακτισμένοι!)

-          Οι δημόσιοι υπάλληλοι διαδηλώνουν; (καθημερινά μετά τις 12 το μεσημέρι)

-          Αν πέσει η κυβέρνηση, ποιος θα κυβερνήσει; Είναι καλός; (ποιος; Δεν έχουμε κανέναν να κυβερνήσει)

Και γιατί έχεις τόσα νεύρα;

Μούτζωνε και μη ερεύνα άνθρωπέ μου, τι με ρωτάς; 

Hell yeah!

Τελικά όταν οι άνθρωποι λένε πως η κόλαση είναι εδώ στη Γη, εννοούν τις δημόσιες υπηρεσίες!  

Η ΔΟΥ της περιοχής μου βρίσκεται σε όροφο και δεν διαθέτει ασανσέρ. Απορώ με τους καταφερτζήδες ηλικιωμένους, που ίσα να τους βαστούν τα πόδια τους για να περιμένουν με τις ώρες στην ουρά. Και τι ουρά… Μια ουρά ναααΑΑΑΑ! Φυσικά, δεν βρίσκονται όλες οι υπηρεσίες σε έναν όροφο, οπότε ανεβοκατεβαίνεις μέχρι να σου βγει η γλώσσα έξω και στο τέλος δεν κάνεις τη δουλειά σου, μόνο πεινάς, διψάς και θέλεις να σκοτώσεις.  Είναι η καινούργια ατάκα που μου έχει κολλήσει τελευταία, «θα σκοτώσω!».  

«Μπορώ να κάνω μια ερώτηση;» ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ ΜΑΝΔΑΜ! Μια ώρα μετά φτάνετε στο γκισέ… «Πίρι πίρι, μπλά, μπλά, θέλω αυτό το χαρτί…». ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΑΥΤΟ! Βρέ άι σιχτίρ!

Κατέβα κάτω, στρίψε δεξιά, κάνε λίγο όπισθεν, κλείσε τη μύτη σου, μπες στο γραφείο αριστερά, ξαναρώτα, ξανανέβα…

Φτάνεις στην αρμόδια, με τις μεγάλες πλαστικές νυχάρες και την τυρκουάζ σκιά. Μέχρι να κουνήσει το ένα χέρι, μουδιάζει το άλλο. Μίιιιια ώρα στο τηλέφωνο με την Μαρίτσα για τη συνταγή του κις λορέν, μέχρι να ελέγξει τα καθέκαστα περνάει άλλο ένα μισάωρο (δυσκολεύεται να δει γιατί της κλείνει το οπτικό πεδίο η τσιχλόφουσκα). Κι εκεί που λες «Ινσαλλάχ!» (κάτι σαν Είθε ο Κύριος) αποφασίζει να πάει εκδρομή στους φίλους της, στο μέσα γραφείο, για να βρει την σωστή σφραγίδα… Χάνεται. Ούτε η Giant του Γιάνγκου Δράκου δεν είχε τόσο μακρύ διάδρομο, μα που πήγε η κυριούλα;

Κλούτς-κλούτς! Η Μπαμπούσκαγια πλησιάζει, ακούω τις φούσκιες της!

«(τσαλ-τσαλ-τσαλ (μασάει)) ΛΕΠΟΝ, ΕΤΟΙΜΟ…ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ!» .

Πρώτα τα λεφτά; Really; Γι’ αυτό σας λένε μπορντ….ώ!