28.7.17

Ιστορίες στο κτηνιατρείο & Διακοπές με σκυλί


Εχθές είχα να πάω κτηνίατρο (!), μια ρουτίνα που με ευχαριστεί πολύ, καθότι είναι από τα λίγα μέρη που είναι "Ok" να μαζεύονται πολλά σκυλιά μαζί, κι όλοι οι άνθρωποι που βρισκόμαστε στην αναμονή έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και πράγματα να μοιραστούμε.

Το πιο εκπληκτικό από όλα είναι ότι κάθε φορά συναντάω διαφορετικούς ανθρώπους με τα ξεχωριστά σκυλιά τους (ή τα γατιά τους). Με όλους θα ανταλλάξεις μια κουβέντα, θα μοιραστείς εμπειρίες και φυσικά θα καμαρώσεις για το δικό σου τετράποδο, που όλο και κάποιο κομπλιμέντο θα τσιμπήσει. H άποψή μου; είμαστε σαν κοινότητα κι ας μη γνωριζόμαστε μεταξύ μας...

Κάπως έτσι λοιπόν, εχθές περίμενα περίπου μια ώρα με την Ίντι και το Τζέρι στο σαλόνι αναμονής του κτηνιατρείου και στο μεταξύ γνωρίσαμε τον Όσκαρ  που φοβάται το σεσουάρ, την Κίρκη που έχει καλαζάρ, τη Μπού που θα πάει διακοπές στην Αίγινα. Και τότε έγινε αυτό. Έσκασε μια κοπέλα με δύο ροτβάιλερ. Όλοι αναστατώθηκαν στο θέαμα και η κοπέλα με τα σκυλιά έκατσε έξω να περιμένει τη σειρά της. Τα σκυλιά φαίνονταν ήρεμα ωστόσο, απολύτως ελεγχόμενα και σχεδόν βαριεστημένα.

Όταν μπήκα στο εξεταστήριο, μεταξύ άλλων, η κτηνίατρος μου είπε ότι το ένα από τα δύο –καθαρόαιμο- ροτβάιλερ, το βρήκαν προχθές παρατημένο στο δρόμο και το υιοθέτησαν.
«ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟ! Το πιστεύεις; Ό,τι θελει βρίσκει κανείς…», είπε και στράβωσε τα μούτρα της. Εκείνη τη στιγμή, παρατήρησα ότι ένα σκυλάκι έκλαιγε μέσα από το κλουβάκι του. «Τι είναι αυτό;», τη ρωτάω. «Παρατημένο Μαλτέζ. Το αγόρασε ένα ζευγάρι ηλικωμένων και μετά αποφάσισαν ότι δεν το θέλουν…». 

Εκτός ότι πάνε και δίνουν τόσα λεφτά για να αγοράσουν ένα ζώο ράτσας, το παρατάνε κιόλας. Ούτε το ζώο λυπούνται, ούτε τα λεφτά τους. Είμαστε στο 2017 και ακόμη μπορεί κάποιος να πάρει ένα ζώο και να το παρατήσει χωρίς συνέπειες. 

Ξέρετε, έχει πολύ μεγάλο ζόρι το θέμα κατοικίδιο & διακοπές. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο βασανίζομαι να ανεβοκατεβάζω δύο σκυλιά από το γκαράζ στο κατάστρωμα, με το Τζέρι που είναι 2 κιλά και πρέπει αναγκαστικά να τον έχω αγκαλιά μην τον πατήσουν. Με την Ίντι που είναι φοβική.

Πόσο δύσκολο είναι να βρω να κάτσω δίπλα σε άλλους ανθρώπους, με δύο σκυλιά, όταν το πλοίο είναι γεμάτο. Δεν μπορώ να πάω ούτε τουαλέτα όταν ταξιδεύω μόνη μου. Ω ΝΑΙ!

Πόσο αγωνιώ μήπως κανένας μαλάκας μου την πει για το οτιδήποτε, και τσακωθώ χαλώντας τη διάθεσή μου χωρίς λόγο.

Πόσο αγχωτικό είναι το αν θα βρω κάποιο φίλο ή γονιό, να μου τα κρατήσει, όταν δεν μπορώ να τα πάρω μαζί.

Πόσο εκνευριστικό είναι να μη δέχονται σκυλιά σε τριτοδεύτερα ξενοδοχεία τύπου appartments, δηλαδή εντάξει, τις κατσαρίδες γιατί τις δέχονται ναούμε;

Πιστέψτε με, παρόλη την ταλαιπωρία του ταξιδιού (θέλω μια τσάντα μόνο για το Τζέρι και την Ίντι, τροφές, πιάτα, χαλάκια κλπ), θα ήθελα πάρα πολύ να έρχονται μαζί μου στις διακοπές, σε όλες τις διακοπές, παντού. Ο Τζέρι που είναι 2 κιλά είναι τυχερός… Έχει μπει σε αεροπλάνα, πλοία και τρένα, έχει κάνει κάμπινγκ στη Σαμοθράκη μέχρι και κοσμικές διακοπές στις Σπέτσες, έχει πάει σε εστιατόρια, σε σινεμά, σε μπαρ. Με την Ίντι είναι πιο δύσκολα τα πράγματα και είναι κρίμα, γιατί λατρεύει τη θάλασσα, το βουνό, τα χιόνια, είναι εκδρομικός σκύλος, αλλά δεν μπορείς να την κρύψεις κάτω από ένα παρεό, όπως τον Τζέρι.

 Δεν σας κρύβω, ότι έχω «χάσει» διακοπές, επειδή δεν είχα που να τους αφήσω. Αλλά αυτά τα ξέρεις όταν αποφασίζεις να υιοθετήσεις ένα ζωάκι. Όχι, δεν καθορίζει το σκυλί τη ζωή σου, θα μπορούσα να τα αφήσω σε ένα ξενοδοχείο ζώων και να τελειώνει το θέμα, υπάρχουν και ξενοδοχεία με 5€. Δεν θέλω, πολύ απλά.

Εσείς που δεν έχετε καταλάβει ότι η συμβίωση με ζώα είναι τρόπος ζωής, δώστε αυτά τα κωλοπέντε ευρώ, ή δώστε τα ζώα σας για υιοθεσία, ή εξαρχής ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΖΩΑ. Σίγουρα καλύτερο από το να τα εγκαταλείπετε στη Βουλιαγμένη ας πούμε.



26.7.17

Η δραματική ιστορία του ασανσέρ


Κάποιες εκδηλώσεις της ανθρώπινης βλακείας δεν μπορείς να τις ξεπεράσεις ποτέ, όσες φορές κι αν τις συναντήσεις στη ζωή σου. Μια από αυτές είναι η συμπεριφορά που έχουν οι άνθρωποι σε σχέση με το ασανσέρ. Βεβαίως δεν μιλάμε για το απλό ασανσέρ που έχουμε οι περισσότεροι στο σπίτι μας, αλλά τα μεγάλα ασανσέρ, σε μεγάλους δημόσιους χώρους…

Το Διαβολικά κουμπάκια

Μικρό μου βλαχαδερό, όταν καλείς το ασανσέρ λογικά θέλεις να πας είτε πάνω είτε κάτω. Όχι πάνω-κάτω. Υπάρχει λόγος που υπάρχουν δύο κουμπάκια στο ταμπλό. Όταν θες να ανέβεις, πατάς το πάνω, όταν θες να κατέβεις το κάτω. Δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί οι άνθρωποι πατάνε και τα δύο μαζί λες και θα έρθει το ασανσέρ γρηγορότερα…

Το ίδιο εξοργιστικό, είναι όταν πατάτε ξανά το ήδη πατημένο κουμπί, από αφηρημάδα ή από βλακεία. Το βλέπεις είναι αναμμένο, δηλαδή κάποιος άλλος το έχει πατήσει νωρίτερα από εσένα και περιμένει όπως πρέπει να κάνεις εσύ. Τι θα αλλάξει αν το πατήσεις άλλες δέκα φορές;

Τα αόρατα βελάκια

Άντε και ήρθε το ασανσέρ… Συνεχίζεις να βλέπεις ότι το κουμπάκι σου είναι αναμμένο. Φωτεινά βελάκια μέσα κι έξω από το ασανσέρ, δείχνουν ξεκάθαρα ότι η καμπίνα πηγαίνει προς τα κάτω. Εσύ θες να ανέβεις δυο-τρεις ορόφους. Αλλά μπουκάρεις μέσα, να στριμωχτείς κι εσύ, για να πάτε όλοι οι ηλίθιοι μαζί δέκα ορόφους κάτω, μετά να αρχίσετε να ανεβαίνετε όροφο-όροφο (και μάντεψε, κάποιοι δεν θα χωρέσουμε ποτέ επειδή έχει τιγκάρει με ζώα σαν και του λόγου σου), μέχρι να φτάσεις από εκεί που ξεκίνησες (hellooooo) και τελικά να φτάσεις εκεί που θες έχοντας ιδρώσει ωσάν να πήγαινες από τις σκάλες.

«Ανεβαίνει;»

Άντε πες ότι δεν παρατήρησες ότι υπάρχουν αυτά τα βελάκια και αποφασίζεις να γίνεις πιο επικοινωνιακός. Ανοίγει η καμπίνα και μας βλέπεις τον έναν καβαλημένο πάνω στον άλλον, ίσα που χωράμε να αναπνεύσουμε. «Ανεβαίνει;», ρωτάς παίρνοντας αυτό το συμπαθητικό και καλοσυνάτο βλέμμα. Δηλαδή είναι επιστήμη να αποκρυπτογραφήσεις την κατεύθυνση του ασανσέρ ανοίγοντας τα στραβά σου… «Κατεβαίνει!», ουρλιάζει αγανακτισμένος κάποιος για να σε αποτρέψει από το να μπεις. «Α, δεν πειράζει!», απαντάς και μπουκάρεις. Γιατί; Γιατί άνθρωπέ μου; Αφού θα μπεις, γιατί ρωτάς;

Όλοι  πρώτη θέση

Η λογική λέει ότι εάν κατεβαίνεις στον τελευταίο όροφο, μπορείς να κάτσεις πίσω πίσω στην καμπίνα όσο το ασανσέρ γεμίζει με επιβάτες των ενδιάμεσων ορόφων. Για να μην εμποδίζεις, ξέρεις. Αφού θα βγεις τελευταίος μωρέ… Το κατάλαβες, έτσι; Όμως όχι… Όλοι θέλουν να κάθονται μπροστά στην πόρτα, σαν ογκόλιθοι.

Πάτα και ξαναπάτα

Έχει φτάσει το ασανσέρ (yeeeeaa), πηγαίνει προς την επιθυμητή κατεύθυνση (yeeeeeeeiiiii) και αντιλαμβάνεσαι ότι με καμία δύναμη δεν χωράς (asfdf$%#)! Όσο και να ρουφηχτείς είναι αδύνατο να μπεις, οπότε αναγκαστικά θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο. Σε περίπτωση καθόδου, ειλικρινά άνθρωπέ μου, πάρε τη σκάλα να τελειώνουμε… Αλλά δεν είναι αυτό που θέλω να πω…

Η καμπίνα έχει φτάσει φίσκα, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν χωράς και πριν προλάβει να κλείσει η πόρτα, πατάς και ξαναπατάς το κουμπί. Η πόρτα ξανανοίγει, σε κοιτάνε στην αρχή έκπληκτοι, μετά νομίζουν ότι χάλασε το ασανσέρ και κατόπιν αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και αρχίζουν να διαμαρτύρονται, μέχρι να καταλάβεις ότι εσύ προκαλείς αυτό το μαγικό σταμάτημα του χρόνου και του χώρου, με το κωλοδαχτυλάκι σου.

Lost in space

Είσαι μέσα στο ασανσέρ επιτέλους(!) και νιώθεις σαν την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων, έχεις αποπροσανατολιστεί τελείως, είτε γιατί έχεις κάνει όλα τα προηγούμενα (πάνω-κάτω κλπ), είτε γιατί πραγματικά είσαι μπούφος. Ανοίγει η πόρτα και ρωτάς «σε ποιον όροφο είμαστε», λες και η φωτεινή επιγραφή «3» θέλει πτυχίο μαθηματικών για να γίνει κατανοητή.

Και τώρα το καλύτερο…

Είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων, που σίγουρα έρχονται από το διάστημα.

Μπαίνουν στο ασανσέρ. Αυτό αρχίζει να κινείται προς τα πάνω ή προς τα κάτω… Και ξαφνικά, πετάγονται σαν μόλις να τους χτύπησε κάποιος κεραυνός… Δεν έχουν πατήσει καν τον όροφο που θέλουν να πάνε. Το αφήνουν στην τύχη… κι όπου τους βγάλει. 

6.7.17

Τι ήταν τελικά το Survivor;

Τώρα που τελείωσε και μπορούμε να το κρίνουμε επί του συνόλου, τι ήταν το survivor για τον Έλληνα τηλεθεατή; Γιατί είχε τόσο μεγάλη απήχηση; Kαι (και και και και) γιατί ο Ντάνος βγήκε νικητής;

Καταρχήν το φετινό Survivror μας βρήκε καταχείμωνο, και μάλιστα, τον πιο βαρύ χειμώνα από το 2011 και μετά. Πολλοί ξεκίνησαν-φαντάζομαι- να βλέπουν survivor επειδή έκανε κρύο κι ήταν προτιμότερο να χουχουλιάσουν με την κουβερτούλα στον καναπέ, χαζεύοντας εξωτικές παραλίες από την τηλεόραση, από το να βγουν έξω στο κρύο και να χαλάσουν λεφτά… Γλιτώσαμε πολλές μάταιες εξόδους διασκεδάζοντας τσάμπα από το σπίτι μας. Η διασκέδαση είχε διάρκεια 4 ωρών, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη σειρά ή εκπομπή της ζώνης. Και τέλος, νομίζω ότι έπαιξε ξεκάθαρο ρόλο ότι το σενάριο της τελευταίες χρονιάς του Μπρούσκο ήταν μεγάλη μάπα, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι τηλεθεάτριες που μέχρι τότε έλιωναν για τον Τότσικα και παθιάζονταν με τον έρωτα Αχχιλέα-Μελίνας, να βρουν νέο έρωτα στο πρόσωπο του Ντάνου και στα μπράτσα του Βασάλου.

Σαν τελευταίο κριτήριο, αλλά πραγματικά νομίζω ότι δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο, θα παραθέσω τον παράγοντα «ομάδα των διασήμων». Ότι τάχα μου, ο κόσμος ήθελε να βλέπει τους διάσημους να σέρνονται σα σκουλήκια στις άμμους και να ψωμολυσσάνε της πείνας. Στην πραγματικότητα όμως, οι διάσημοι ήταν παντελώς άσημοι, επομένως δεν νομίζω ότι τράβηξε αυτό τον κόσμο. Κάποιους ναι, αλλά όχι τους πολλούς.

Αφού όμως γνωρίσαμε τους διάσημους και πειστήκαμε ότι είναι πράγματι διάσημοι (!), και θα εξαιρέσω από αυτό το σχόλιο το Γιάννη Σπαλιάρα και τον Γιώργο Χρανιώτη, τους αποδεχτήκαμε σαν σελέμπριτιζ  κι εκεί ξεκίνησε ο φανατισμός. Οι περισσότεροι τάχτηκαν υπέρ των μαχητών, γιατί ήθελαν να κερδίσει ο απλός λαός και όχι οι περιττοί άγνωστοι αστέρες. Και τότε συνέβη το μοιραίο… Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, εξορίσθη στην παραλία των διασήμων και ως άλλος Δημήτρης Παπαμιχαήλ λατρεύτηκε από τους κοινούς θνητούς, που βάφτηκαν για χάρη του κόκκινοι. Σαφώς, δεν ήταν μόνο η αγάπη για το λαϊκό παιδί, αλλά και το γεγονός ότι οι μαχητές, μέρα με τη μέρα γίνονταν ολοένα και πιο αντιπαθητικοί.

Ο Τσάνγκ και ο Μάνατζερ Ράκμπι με τις ύπουλες στρατηγικές… Και που να δώσεις δίκιο στον πρώην Μισθοφόρο, που με τις γκριμάτσες του γινόταν ολοένα και πιο γελοίος. Ο Βασάλος ο γκρινιάρης και η κυρία Ελένη που έπρεπε εξ αρχής να πάει σπίτι της να σφουγγαρίσει (ακόμα επιμένει ότι είναι 33 ετών, για το θεό!). Ο άλλος ο χοντρός που έφυγε νωρίς επειδή… έχασε το σταυρουδάκι του (πες ότι σε έκοψε η λόρδα και παράτα μας!). Οι δίδυμες που ήταν τα φερέφωνα του κομπλέξα μισθοφόρου. Η Κολλιδά που πήγε να βρει γαμπρό και πόνταρε σε δύο άλογα, στο μισθοφόρο – κατά το twitter μανάβη- αλλά ακόμη και το Μπό. Και πήγε Άγιο Δομίνικο για σερβάιβορ με σέξι μαγιό. Και λέτε όλοι για το Χανταμπάκη, αλλά και η Κολλιδά, μια χαρά εκβίαζε το συναίσθημα χρησιμοποιώντας το παιδί  και το παιδί της. Τέλος, Μάριος. Κακομοίρης αδυνατούλης, φτερό στον άνεμο, συμπαθής μέχρι  την επιστροφή του από το ατύχημα και την αποθεραπεία εξπρές – μόνο η μαντάμ Πόμφρι* θα μπορούσε να επαναφέρει τη σπασμένη κλείδα και τα πλευρά του Μάριου σε 15 μέρες. Ο Μάριος από κακομοίρης έγινε είρων, από τρελός Κύπριος, έγινε τρελός μαλάκας, από μαχητής έγινε φασίστας και όπως κάθε τέτοιος, είχε και τους δικούς του φανατικούς οπαδούς.

Ο κόσμος ξανάγινε μπλε, όχι επειδή οι μαχητές έπαψαν να είναι αντιπαθέστατοι, αλλά επειδή ο Σπαλιάρας, ο μοναδικός σταρ της παραλίας τελικά, πήγε στους άσημους μαχητές. Τα αγωνίσματα έγιναν ατομικά, όχι στο τέλος, αλλά την εποχή της Επανάστασης της Μπουμπουλίνας, Ειρήνης Παπαδοπούλου. Δεν ήθελες να κερδίσουν οι κόκκινοι γιατί την πολεμούσαν, αλλά ούτε και οι μπλε που ήταν επισήμως οι αντίπαλοί της. Ήθελες απλά να κερδίσει η Ειρήνη Παπαδοπούλου. 

Μετά την αποχώρηση της Παπαδοπούλου, υπήρχαν 4 ομάδες: η ομάδα των κόκκινων, ο Ντάνος, οι μπλε και ο Σπαλ. Κι αφού ο Σπαλ, αγωνιστικά, δεν μπορούσε να συγκριθεί με το Ντάνο, ήταν σίγουρο ότι νικητής θα είναι ο Αγγελόπουλος. Γιατί ο νικητής θα ήταν ένας άνθρωπος, όχι ένα από τα μέλη κάποιας ομάδας (που μοιάζει περισσότερο με σαύρα, παρά με άνθρωπο).

Γιατί; Γιατί πολλοί από αυτούς που ψήφισαν υπήρξαν οι ίδιοι θύματα μπούλινγκ, ή έχουν ζήσει περιθωριοποιημένοι από τις διάφορες κλίκες της κοινωνίας μας. Μπορεί επειδή είναι μονάδες, να φαίνονται λίγοι, όμως από την ψηφοφορία, αν ισχύει η θεωρία μου, είναι πολλοί. Και (και και και και μόνο εσύ), τελικά νικούν, επειδή είναι οι πιο δυνατοί. Αυτό το στοιχείο ακριβώς είναι που αναγκάζει τους άλλους να δημιουργήσουν ομάδες εναντίον τους. Η δύναμη.

Προσωπικά ούτε τον συμπαθώ, ούτε τον αντιπαθώ, ούτε τον ψήφισα, ούτε έμεινα ξύπνια να δω τον τελικό. Αλλά μου φαίνεται ότι ήταν δίκαιος ο τρόπος που έληξε το φαινόμενο survivor (κι ας μην αντέχει ο οργανισμός μου το σταυροκόπημα και τα νταηλίκια ηθικολογίας).

*Μαντάμ Πόμφρι: Μάγισσα, νοσοκόμα στο Hogwards, το Σχολείο για Μάγια & Ξόρκια (J.W. Rowling)  

30.6.17

Όλα για το μυστήριο γύρω από τα φλαμίγκο...

Είσαι από αυτούς που έχεις ήδη βαρεθεί να βλέπεις παντού φλαμίνγκο φέτος; 

Αναρωτιέσαι τι τους έπιασε όλους και αγοράζουν  αυτά τα στρώματα θαλάσσης;

 Αναρωτιέσαι γιατί στο εμπόριο άρχισαν να κυκλοφορούν σωρηδόν υποπροϊόντα φλαμίνγκο;

ΕΕΕΕΕεεεεε ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!

Σαν σύμβολο, το πλαστικό φλαμίνγκο έγινε μόδα  στην Αμερική, από τα τέλη της δεκαετίας του 50’ και λίγες δεκαετίες μετά, καθιερώθηκε ως ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα της ποπ κουλτούρας και του κιτς.  

Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο πλαστικό φλαμίγκο γεννήθηκε στη Φλόριντα το 1957, ενώ δημιουργός του ήταν ο Don Featherstone

Σύντομα, οι κήποι των αμερικανών πλημμύρισαν με πλαστικά φλαμίνγκο, όπως και ο κήπος του ίδιου, ο οποίος ντυνόταν με φλαμίνγκο πάνω κάτω σετάκι με τη σύζυγό του Νάνσυ, για 35 χρόνια (βλέπε φωτογραφίες). 

Για την τρομερή αυτή εφεύρεση, το 1996 ο Featherstone έλαβε IG Nobel από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (το ΙG Noberl είναι η παρωδία του κανονικού Nobel. Δεν παύει να είναι βραβείο πάραυτα).

Η μόδα επανήλθε φέτος, πιο κιτσ από ποτέ, δύστυχε Έλληνα, με αφορμή τα 50 χρόνια από το πρώτο πλαστικό φλαμίνγκο.


Μάθημα Βιολογίας: 10+1 πράγματα που δεν γνωρίζεις για το Φλαμίνγκο:

1. Το φλαμίνγκο είναι ρόζ, χάρη στο Β-καροτένιο στην τροφή του (φυτοπλαγκτόν, ζωοπλαγκτόν). Όσο πιο έντονο ροζ ή κόκκινο είναι, τόσο υγιέστερο είναι και τόσο περισσότερο προσελκύει ερωτικό ταίρι!!!

2. Τα μωρά του φλαμίνγκο γεννιούνται γκριζωπά. Και άσχημα. 

3.       Ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 23 έτη.

4. Το πιο γέρικο φλαμίνγκο του κόσμο έφτασε τα 83 έτη! Έζησε σε αιχμαλωσία στην Αυστραλία και πέθανε το 2014.  Κανείς δεν έμαθε ποτέ αν ήταν αγόρι ή κορίτσι… Πάντως προερχόταν από το Κάιρο της Αιγύπτου. 

5. Όλα τα φλαμίνγκο έχουν 12 μαύρα φτερά στα πλευρά τους. Στα φλαμίνγκο που βρίσκονται σε αιχμαλωσία κόβουν τα φτερά για να μη το σκάσουν. 

6. Στην Αρχαία Ρώμη, η γλώσσα του αγαπημένου σου φλαμίνγκο ήταν υπέρτατη λιχουδιά! Γιαμ, γιάμιιιι!

7. Και το θηλυκό και το αρσενικό φλαμίνγκο παράγουν ένα παχύρευστο γάλα για να θρέψουν το νεογέννητό τους. Γενικά ο σύζυγος φλαμίνγκος συμμετέχει ενεργά σε όλη τη φάση, από το κλώσημα μέχρι και το σούπερ μάρκετ. 

8. Η γλώσσα του φλαμίνγκο φιλτράρει την τροφή, μπαινοβγαίνοντας στο νερό περίπου τρεις ή τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο. (μη το δοκιμάζετε στο σπίτι και δαγκωθείτε κατά λάθος)

9. Κανείς δεν έχει εξακριβώσει γιατί το φλαμίνγκο στέκει στο ένα πόδι. Ένα σενάριο πάντως είναι για τη διατήρηση της θερμοκρασίας (να μη παγώνουν και τα 2 πόδια μέσα στο νερό). 

10. Κανένα από τα 6 είδη φλαμίνγκο στον κόσμο ΔΕΝ κινδυνεύει ή είναι υπό εξαφάνιση. 

 + Τα φλαμίνγκο γουστάρουν να μετακινούνται σε σμήνη, δεν είναι μοναχικά και σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να έχεις ένα φλαμίνγκο για κατοικίδιο. Το φλαμίνγκο, θα το σέβεστε, το φλαμίνγκο. 

Razzle them, dazzle... (να τι παθαίνει όποιος εκδηλώνει μανία με τα φλανμίγκο)



29.6.17

#SummerReading2017: Η φετινή μου λίστα για τις διακοπές!

Για όποιον έχασε την περσινή σειρά του #SummerReading2016, να σας πω ότι ακόμη βρίσκω συναρπαστικό το περσινό «Το Κουκλόσπιτο» (J. Burton), ακόμη κοιτάζω το jerry και ανατριχιάζω ενθυμούμενη το «Νεκτροταφείο Ζώων» (S. King), ακόμα περιμένω το νέο κύκλο Game of Thrones έχοντας διαβάσει το πλέον άκυρο «Τον Ιππότη των 7 Βασιλείων» (M. George) και κάπου στο ενδιάμεσο είχα διαβάσει «Ο Γέρος και η Θάλασσα» (E. Hemingway). Το καλύτερο από όλα όμως ήταν αυτό που διάβαζα πριν τις διακοπές, «Ο Μάγκας» της Πηνελόπη Δέλτα. Για όποιον δεν τα έχει διαβάσει, τα προτείνω ανεπιφύλακτα για τις διακοπές!!!

#SummerReading2017: Το καλοκαίρι ξεκινά με «To κορίτσι του τρένου» (P. Hawkings), και  αμέσως μετά, θα μεταβώ στο σκοτεινό παραμύθι «Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων» (J. Connolly).

Μόλις ξεπεράσω το στάδιο παλιμπαιδισμού, θα παίξω λίγο ποιότητα με το  «Confiteor» του J. Cabré και επειδή θα μου πέσει βαρύ, λέω να συνεχίσω με τις «Κατσαρίδες» του Jo Nesbo, γιατί πολύ θα ήθελα να πάω στη Μπανγκόγκ κι εγώ. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, στις αρχές του φθινοπώρου θα ξεκινάω το «Ο μαύρος πύργος Ι» για δε μπορεί να λείπει ο  St. King από το καλοκαίρι μου. 

Και ως εμμονική, και άτομο που μου αρέσουν οι συνέχειες βεβαίως βεβαίως, το γεγονός ότι θα περάσω το χειμώνα μου διαβάζοντας τα Μαύρος Πύργος 2,3,4,5 & 6 είναι αρκετά ανακουφιστικό.

Εμπιστευθείτε μια από τις επιλογές μου αν νομίζετε ότι ταιριάζουν τα γούστα μας. Αν όχι, να πάτε αλλού!

Υ.Γ. Όλα εκτός από τον Ιππότη των 7 Βασιλείων. Μεγάλη μάπα μιλάμε...