23.4.18

Μαμιχλαπιναταπάι




Το Μαμιχλαπιναταπάι είναι μια λέξη που δεν μεταφράζεται και προέρχεται από τη διάλεκτο που ομιλούν οι άνθρωποι στη Γη του Πυρός. Έπεσα πάνω της τυχαία και μου άρεσε πολύ η ερμηνεία της, γιατί έχω πάθει πολλές φορές μαμιχλαπιναταπάι, αλλά δεν ήξερα πώς να το πω. Τώρα ξέρω!

Μαμιχλαπιναταπάι είναι μια σιωπή που μοιράζονται με το βλέμμα δύο άνθρωποι, που θέλουν το ίδιο πράγμα – αλλά δεν το λένε, μόνο κοιτάζονται- καταλαβαίνουν το ίδιο πράγμα, αλλά κανένας από τους δύο δεν παίρνει την πρωτοβουλία να κάνει την κίνηση. Για παράδειγμα, όταν έχει μείνει η τελευταία πατάτα στο πιάτο, τη θέλουν και οι δύο, αλλά κανείς δεν απλώνει το πιρούνι να την πάρει. Και τώρα θα σας το εξηγήσω ακόμη καλύτερα για να συναισθανθείτε, κάτι που το έχετε πάθει όλοι: όταν κοιτάζει ο ένας τον άλλον, ξέρουν και οι δύο τι υπάρχει μέσα στο μυαλό τους, θέλουν να αρπάξουν ο ένας τον άλλον και να φιληθούν, αλλά δεν το κάνουν, γιατί κανείς δεν παίρνει την πρωτοβουλία. Το’χουμε έτσι;

Το μαμιχλαπιναταπάι το αγαπώ γιατί περιγράφει τέλεια πολλές τέτοιες καταστάσεις και φυσικά τις αγαπημένες μου καταστάσεις, όπως για παράδειγμα, τους παράνομους έρωτες. Όχι ότι είναι καλό να ερωτεύεστε τα λάθος άτομα, ή τα σωστά άτομα στη λάθος στιγμή, αλλά όπως και να το κάνεις, αυτά τα εμπόδια δίνουν πάντα κάτι παραπάνω στις ιστορίες.

Το να μιλάς σε κάποιον με τα μάτια και να σου μιλάει κι αυτός και να καταλαβαίνεστε είναι εκπληκτικό. Αυτό που είναι σπάνιο όμως, είναι να κοιτάζεσαι χωρίς να μιλάς κι αυτό να εκπέμπει μια παράξενη οικειότητα.  Φυσικά, αυτό δεν είναι απαραίτητα ερωτικό – αλλά συνήθως είναι. Αλλά επειδή είμαι η αφηγήτρια, ας πούμε για την ώρα ότι δεν είναι.

Εγώ για παράδειγμα και εντελώς τυχαίως, έχει τύχει να γνωρίσω κάποιον, που φαινομενικά δεν παίζει κανένα ρόλο στη ζωή μου, είμαστε σχεδόν φίλοι, αλλά κυρίως γνωστοί. Δεν έχουμε κάνει καμία ουσιαστική συζήτηση μεταξύ μας, ίσως δεν έχουμε συζητήσει τίποτα απολύτως τώρα που το σκέφτομαι. Όμως έχουμε σταθεί για πολλή ώρα ο ένας δίπλα στον άλλον, χωρίς να μιλάμε κι αυτό δεν ήταν καθόλου αμήχανο, αντιθέτως, υπήρχε μια ανεξήγητη οικειότητα σε αυτή τη σιωπή.  Γι’ αυτό κι έχω την εντύπωση ότι έχουμε διαβάσει πολύ καλά ο ένας τον άλλον, έχουμε αναγνωρίσει το κενό που υπάρχει στον καθένα από εμάς, μέσα μας, το πρόβλημα ή το ελάττωμα, πες το όπως θες. Κι έχουμε αγκαλιαστεί περισσότερο από όσο έχουμε μιλήσει. Έχουμε αγκαλιαστεί όντως δύο τρεις φορές, αλλά πολλές περισσότερες με τα μάτια. Αλλά μπορεί και όχι, γιατί είμαι η αφηγήτρια και δεν ξέρουμε αν συνέβη πράγματι σε εμένα ή σε κάποια άλλη, έτσι δεν είναι;

Μαμιχλαπινάταπάι… Μπορεί να αναφέρεται στην τελευταία πατάτα, μπορεί να περιγράφει και μια ολόκληρη ζωή (υπερβολή, #story_of_my_life)! Αν για όλες τις ιστορίες υπήρχε μια μόνο λέξη, τι θα τα κάναμε τα blogs όμως!

20.4.18

Είναι τετράγωνο και γουρουνί. Τι είναι;




Κλασικοί ελληνο-αμερικάνοι, μισά ελληνικά, μισά αγγλικά, γιγαντιαίο σώμα, ηλιοκαμένη μούρη, ακριβά ρούχα και κολόνια, βέρα στο δεξί. Το «Εμείς στο Αμέρικα» να κρέμεται στην άκρη της γλώσσας. Ο κύριος αυτός, πλαστικός χειρουργός με εξειδίκευση στην πλαστική του… αιδοίου.

Ευτυχώς που στα νιάτα μου είχα δει μπόλικα επεισόδια NipTuck, διότι διαφορετικά δεν ξέρω πως θα κατάφερνα να το διαχειριστώ.  «Ξέρετε, μπορείτε να κάνετε το αιδοίο σας πιο στρογγυλό, ή πιο οβάλ… Όχι τετράγωνο όμως –lol». Ήταν κάπως δυσάρεστο να μιλάς μαζί του για ένα τέτοιο θέμα, γιατί στα έλεγε με τόση λεπτομέρεια που εύκολα το έκανες εικόνα. Στη συνέχεια μου ανέλυσε τη διαδικασία της «λεύκανσης». «Και ξέρετε…», βασικά όχι δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω, «υπάρχει και ειδικό χρωματολόγιο… Άλλη το θέλει πιο μπεζ, άλλη πιο ροδακινί… άλλη γουρουνί, ή  μπέιμπι πίνκ…». Πολλή πληροφορία, πολλές αποχρώσεις.

Η ερώτησή μου είναι ΓΙΑΤΙ; Γιατί συμβαίνει αυτό το κακό στις γυναίκες; Γιατί δεν αρκούνται στο βασανηστήριο της αποτρίχωσης, αλλά θέλουν και συμμετρία, τέλειο σχήμα και χρώμα; Άσε που είναι λέει και μόδα και το ζητάνε ολοένα και περισσότερες… Δηλαδή, αλήθεια; Δεν μπορούν καν να το δουν! «Ναι, αλλά για τους άνδρες είναι θέμα συζήτησης!», απαντάει και ανασηκώνει λίγο το φρύδι. Τι μου λέτε!  Αυτά συζητούν οι άνδρες; Κι εγώ που νόμιζα ότι μιλάνε μόνο για μπάλα και λίγο βυζγιά!

Κι όμως, κι όμως, είναι φλέγον θέμα. Μπορείς να κάνεις στο αιδοίο σου μεσοθεραπεία, μπότοξ, ακόμη και λίφτινγκ. Έτσι μου είπε… «Μα ξέρετε…», έτοιμος πλέον να πετάξει τον άσο του από το μανίκι, το πιο τρανταχτό του επιχείρημα, «αυτό που λέμε εμείς οι πλαστικοί, είναι… Vagina is the new face!».

Δικό σας…

Πάμε όλοι μαζί "Βετζάινα"... (δείξτε το με τα χέρια) ιζ δε νιού φέις (με στόμφο το νιού)

Υ.Γ. Η ατάκα είναι 100% αληθινή και βγήκε μέσα από το στόμα του. Επίσης να επισημάνω ότι δεν πήγα εγώ στον γιατρό, αλλά ο γιατρός σε εμένα - και όχι, δεν είμαι ψυχολόγος.

13.4.18

Πενταήμερη, Καψούρα & Μέθη


Μπορεί να φταίει που εδώ και δέκα ημέρες βρίσκομαι σε μια ημιμόνιμη κατάσταση μέθης – μια τα γενέθλια και το χανγκόβερ, μια οι οινογνωσίες, μια οι γιορτές, αλλά αυτό δεν ήταν Πάσχα τριαντάρηδων, ήταν η απόλυτη πενταήμερη τρίτης λυκείου.

 Χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς κανένα ωράριο, όλη μέρα έξω, χωρίς καθόλου ύπνο αλλά ακούραστα, όπως συμβαίνει όταν σε καίει κάποια καψούρα. Με θέα την καλντέρα και λίγα συννεφάκια πάνω από την Παλιά Καμένη, υπέκυψα στην πιο γελοία πόζα φωτογραφίας, κάνοντας τα χεράκια καρδούλα. Τέτοια κατάντια η δικιά σου! Αλλάαααα, το ευχαριστήθηκα!

Έκανα Επιτάφειο σε κάποιο φλεγόμενο βασίλειο του Westeros (Game of Thrones), που στη Σαντορίνη το λένε "Πύργο"… Πολύ εντυπωσιακοί φλεγόμενοι κουβάδες έκαναν το ορεινό χωριό να λάμψει μέσα στη σκοταδίλα και καθώς κατηφόριζα τα κακοτράχαλα στενά, απολάμβανα την άλλοτε φλεγόμενη Ντράνα, να με ακολουθεί με τα πασουμάκια της και το κοντό βραδινό αθηναϊκό σορτς.

Ανάσταση στην Οία, που αν έχετε το Θεό σας, δίπλα μου εντελώς τυχαία βρέθηκε ο «Κοντός», από τη Συμμορία του Μπλε Μαρκαδόρου*, φορώντας πάντα το φλογερό κόκκινο κραγιόν του.

(Δεν) απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα με διακόσια μποφόρ στο Ακρωτήρι, φτύνοντας το συκώτι μου από το γέλιο – συμπέρανα για άλλη μια φορά ότι δεν αντέχω καθόλου τον ρομαντισμό, αλλά είμαι μια πολύ γελοία προσωπικότητα και το απολαμβάνω.

Τραγούδησα και χόρεψα με τον Πίπη (παλιά Τζεν-τζέν) και τη Ντράνα μέσα στο αυτοκίνητο, ενόσω ο Κουμπάρος έπαιρνε τις στροφές σβάρνα.



Μια ημέρα χωρίς πολλά σύννεφα, μας είπαν ότι φαίνεται η Κρήτη κάπου εκεί απέναντι, ξέρουμε-ξέρουμε τους είπα.  Κοίταξα προς τα «εκεί» και είδα τον εαυτό μου  λίγα χρόνια πριν να κοιτάει αντίστροφα, από ένα μπαλκόνι στη Ροδιά του Ηρακλείου προς τη Σαντορίνη. Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος στεκόταν στο μπαλκόνι του στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, αγνάντευε τον ωκεανό και σκεφτόταν σαν αλλοτινός Οδυσσέας ότι κάπου εκεί έξω βρίσκεται και η δική του Κρήτη. Ιλούζιον.

Έκανα άπειρο daydreaming και winetasting – οι βασικές δραστηριότητες των διακοπών μου και κέρδισα τις μονομαχίες με τα πασχαλινά και τα σοκολατένια αυγά. Δεν χόρεψα τσάμικο, αυτό ποτέ. Όμως μαγείρεψα σε επαγγελματική κουζίνα κάτι που έμοιαζε με σπετσοφάι κι ένα κακορίζικο κοτόπουλο, για τους φίλους μου που δεν τρώνε αρνί.

Γλεντοκόπησα μεθώντας τους φίλους μου στο νάιτ κλάμπ Τρόπικαλ (και όχι τροπικάνα), ένα υποβρύχιο αυτοί, ένα νερό με αφρό εγώ. Με την ίδια μέθοδο – μια εσύ, μία ο Κουμπάρος – έτρωγα τη μπουκιά του Κουμπάρου από το πεινιρλί, που είχε στόχο να τον ξεμεθύσει λίγες ώρες αργότερα. Αλλά τελικά έμεινε νηστικός.

Κατόπιν έγινα μάρτυρας της πλέον μεθυσμένης στιχομυθίας – Ντάξει δεν ήπιαμε πολύ – Όχι μια χαρά είμαστε. Κι όταν πλέον ήμασταν όλοι εντελώς νηφάλιοι, κολυμπήσαμε σε ένα άδειο τζακούζι.

Να σας πω τώρα κάτι; Τα 30 μέχρι τώρα είναι ό,τι καλύτερο έχω ζήσει.





4.4.18

5 λεπτά ακόμα


Αυτοαναφορά και πάλι. Σας έχω γράψει για τόσα γενέθλια, δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστα τα «30»… Αυτόν τον αριθμό που φοβόμουν τόσο πολύ και τόσα χρόνια. Γιατί άραγε; Τώρα που το πέρασα και είδα ότι δεν έπαθα κάτι, μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλύτερο από τα τελευταία 20’s και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Καταρχήν, στο τέλος της δεκαετίας των 20 νομίζεις ότι μεγαλώνεις και πρέπει να μπεις σε καλούπια και να σοβαρευτείς – εξού και οι μισοί τρέξατε να παντρευτείτε. Ενώ όταν μπεις στα 30, νιώθεις ότι είσαι στην αρχή μιας δεκαετίας, και νιώθεις ότι θέλεις «5 λεπτά ακόμα» για να ξυπνήσεις. Εγώ ζω ξεκάθαρα αυτά τα 5 λεπτά ακόμα και είναι λες και τα τελευταία 2 χρόνια είχα κλείσει τα μάτια μου και δεν έβλεπα μπροστά μου.

Δεύτερον, είσαι αρκετά μεγάλος για να ξέρεις τι σου αρέσει και τι όχι, αλλά όχι τόσο μεγάλος ώστε να ξέρεις τον εαυτό σου σε πληκτικό βαθμό.

Προσωπικά έκανα τεράστιες εκπλήξεις στον εαυτό μου τις τελευταίες ημέρες και τελικά δεν ξέρω, κοιμάμαι για «πέντε λεπτά ακόμα», ή μόλις ξύπνησα;

5 Funny facts: (για τους τακτικούς μου αναγνώστες που ξέρουν τα πρόσωπα)

1. Έσβησα 2 τούρτες, μια με την οικογένεια και μια με τους φίλους. Και στις 2 περιπτώσεις το κεράκι έσπασε και μου το επισκευάσανε.
2. Βρέθηκε μια βούρτσα στο σαλόνι μου και κανείς δεν θυμάται πως. Χάρη στην τεχνολογία των κινητών, είδαμε την επόμενη ημέρα ότι η Ζωζώ χτένιζε τον Αρχαιοκάπηλο.
3. Στην ερώτηση πως σε λένε είπα 30. Σε μικρόφωνο. Μπροστά σε κόσμο. Και γενικά... αυτός ο τραγουδιστής των Vertigo με είδε από εξαιρετική κοντινή απόσταση. Φήμες λένε ότι προσπαθούσα να του αρπάξω το μικρόφωνο και να τραγουδήσω, αλλά δεν το άφηνε.
4. Η ντροπή είναι λίγη για να περιγράψω την κατάστασή μου, αλλά δηλώνω αμετανόητη. Αλλά και ντρέπομαι. Ποιος, εγώ, που έχω χάσει την ντροπή χρόοοονια τώρα.
5. Δεν ντρέπομαι για αυτά που έκανα, όσο για αυτά που είπα. Σημαντικό να το θυμάστε. Πιείτε αν αυτό σας βοηθάει να κάνετε κάτι που δεν τολμάτε, αλλά βουλώστε το στόμα σας. Πάλι καλά που verba volant...


Δύο συμβουλές έχω μόνο για τους νεότερους: 1. Να φοράτε αντηλιακό 2. Να μην πίνετε. 
(Αλλά σας το λέω γελώντας, σαν να μην το εννοώ... )

Να με χαίρεστε!



13.3.18

Η ΠΟΛΥΤΑΡΑΧΗ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΥ ΣΕΛΕΜΠΡΙΤΙ


Αυτή είναι η ομορφότερη αλλά και η πιο στενάχωρη ιστορία που σας έχω αφηγηθεί ποτέ. Είναι η Ιστορία του Τζέρι…



Κάθομαι στο σαλονάκι του Κτηνιατρείου. Ο Τζέρι είναι κουλουριασμένος και τρέμει όπως πάντα, περιμένοντας να έρθει η σειρά μας. Απέναντί μας δύο νεαρά σκυλιά, ένα μικρόσωμο τεριέ κι ένα γαλλικό μπουλντόγκ, προσπαθούν ζωηρά αλλά και παιχνιδιάρικα να ξεφύγουν από τα δεσμά τους. Μυρίζουν το χώρο, κάνουν χαρές στα αφεντικά τους. Σκόρπια περιοδικά ακουμπισμένα στο τραπέζι και ένα μάτσο διαφημιστικά από όλα τα σπέρι και τις αμπούλες που κυκλοφορούν. Η ίδια μυρωδιά, αυτή του κτηνιατρείου, τόσο γνώριμη… Έρχομαι εδώ, σε αυτό το ιατρείο, από μικρό παιδί. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια πιο τακτικά, για τα δικά μου σκυλιά… ή καλύτερα, τα φιλαράκια μου.
Καθώς κοιτάζω τα δύο νεαρά σκυλιά βάζω τα κλάματα, ξεδιάντροπα μπροστά στα αφεντικά τους και δυστυχώς, μπροστά στον Τζέρι. Μου φαίνεται πραγματικά σαν χθες που κάθισα μαζί του για πρώτη φορά, για τον πρώτο του έλεγχο. Θα ήταν δεύτερη, ή τρίτη μέρα που τον είχα πάρει και είχε βήχα, μια «παιδική» αρρώστια, τίποτα σοβαρό, όπως έμαθα λίγα λεπτά μετά. Θυμάμαι την αφίσα στον τοίχο… Ήταν ένα γέρικο σκυλί και έγραφε κάτι σαν «να το φροντίζεις μέχρι το τέλος της ζωής του». Την ίδια στιγμή αποφάσιζα ότι θα χαρίσω στον Τζέρι μια πολύ όμορφη ζωή, γεμάτη περιπέτειες και εμπειρίες, αλλά δεν είχα φανταστεί πως θα είναι το τέλος.

Ήταν δεδομένο ότι κι ο Τζέρι κάποτε θα γεράσει, ότι τα σκυλιά ζουν λιγότερο από τον άνθρωπο, ότι θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να τον αποχαιρετήσω, αλλά αλήθεια, δεν το σκέφτεσαι ποτέ ρεαλιστικά πριν να το δεις να συμβαίνει με τα μάτια σου. Πως πέρασαν έτσι αυτά τα δώδεκα χρόνια; Πόσο γρήγορα… Πως άφησα να ξεγελαστώ, ότι είχαμε πολύ χρόνο ακόμα μπροστά μας;

Ο Τζέρι έκανε μια φανταστική ζωή, όπως ακριβώς του την είχα υποσχεθεί. Γεύτηκε αμέτρητες λιχουδιές, από εξωτικά φρούτα, μέχρι ακριβούς μεζέδες, ενώ μια φορά βούτηξε μέσα στο cucumber martini μου, παρότι ποτέ δεν συμπάθησε το αλκοόλ. Ήταν μια τρέλα που έκανε στα νιάτα μας, ένα βράδυ στο Pere Ubu. Έκανε σπουδαία νυχτερινή ζωή, έζησε αρκετά μαζώξεις και πάρτι στο σπίτι, συνόδευσε εμένα ή άλλες φορές τη μητέρα μου σε κοσμικά μπαρ στην Πάρου, περπάτησε πάνω στην μπάρα της Punda Beach (όταν ήταν ακόμη στις δόξες της) και τον χάιδεψαν πολλές γυμνόστηθες κυρίες. Ταξίδεψε… Με τραίνα, με αεροπλάνα, με πλοία… Από τις κοσμικές διακοπές στις Σπέτσες πριν τρία χρόνια, έως το ελεύθερο κάμπινγκ στη Σαμοθράκη πριν από επτά χρόνια… Φιλοξενήθηκε στα εξοχικά των φίλων μου, στην Αίγινα και το Πόρτο Χέλι..Ταξίδεψε στο Βόλο για να δει τον μπαμπά του φαντάρο. Επίσης πήγε σε ένα beach party στο Μαραθώνα με γνήσια αντροπαρέα – η μαμά του δεν είχε ιδέα. Πέρσι το καλοκαίρι κατασκήνωσε στο Θολό και επισκέφθηκε τη Βοιδοκοιλιά με την Ίντι.  Έκανε αμέτρητους φίλους, δίποδους και τετράποδους. Είχε πολλές ερωτικές περιπέτειες και μια νόμιμη σύζυγο με την οποία απέκτησε 2 παιδιά – δεν τα αναγνώρισε παρόλαυτά. Αλλά ο μεγάλος έρωτάς του ήταν η Ίντι, με την οποία είχε τη χαρά να συζεί τα τελευταία 2,5 χρόνια και να τον ζηλεύουν όλοι… Γιατί ποιο μαλτέζ κυκλοφορεί στην πιάτσα ολόκληρη ημίαιμη μαλινουά γκομενάρα;

Μη νομίσετε όμως ότι ο Τζέρι έζησε μόνο για να γκομενίζει και να χαλάει άσκοπα το χρόνο του στα μπαράκια. Ο Τζέρι, αυτός ο μικρός έρωτας που δεν ζύγιζε ποτέ περισσότερο από 2.300γρ., πήγε σε διαδήλωση στο Σύνταγμα, τότε με τους Αγανακτισμένους, στο μεγάλο συλλαλητήριο. Ως γνήσιος αναρχικός, μπήκε κρυφά στο Αθηναικό Μετρό, ταξίδεψε λαθραία, κρυμμένος κάτω από ένα παρεό, από Αλεξανδρούπολη για Αθήνα. Εργάστηκε σκληρά κάνοντας τον συναγερμό μια ολόκληρη ημέρα σε σιδεράδικο. Μια φορά τις απόκριες έβαψε τα μαλλιά του ροζ. Δεν ξέχασε ποτέ βεβαίως ότι μεγάλωσε σε ένα καλό σπίτι, με γαλλικά και πιάνο.

Για τον Τζέρι, γράφτηκαν πολλά τραγούδια…

1.Όμορφος Τζέρι το πρωί (είναι μια μπάλα τριχωτή)
2. Ο Τζέρι μου, ο τζέρι μου, ο τζέρι μου (κοντός και τριχωτός σαν καραμέλα)
3. Ο μεγαλύτερος σκατιάρης του κόσμου (για μένα είσαι εσύ)

Έχω αμέτρητες αναμνήσεις μαζί του, αφήστε που είναι παμπόνηρος και ακόμη και τώρα με κάνει να γελάω με τις σκανταλιές του. Μπορεί να είναι αδύναμος, με σοβαρά θέματα υγείας… Μπορεί η τελευταία εβδομάδα να ήταν η πιο δύσκολη της ζωής του… Μπορεί ακόμη και τώρα, να μην συνειδητοποιώ πόσο κοντά είναι το τέλος… Έχω να σας πω όμως, ότι ο Τζέρυ χθες έφαγε παγωτό και πίτσα και ήταν ευτυχισμένος.