13.6.17

#LoveStory: Συνέβη στη Σέριφο


Οι φίλες της την περίμεναν στη Μήλο, εκείνη θα έφτανε την επόμενη ημέρα με το πλοίο της γραμμής, που πριν τη Μήλο θα έκανε στάση σε ένα σωρό ελληνικά νησιά. Δεν την πείραζε που ταξίδευε μόνη της, απολάμβανε το ταξίδι, πρώτη φορά βρισκόταν άλλωστε στην Ελλάδα.

Κάπου στα ανοιχτά, ένας άντρας την πλησίασε και τη ρώτησε το όνομά της.  Η Ισπανίδα ήταν πολύ όμορφη για να του περάσει απαρατήρητη. Της συστήθηκε και έπιασαν κουβέντα περί ανέμων και υδάτων. Εκείνος θα κατέβαινε στη Σέριφο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως κάθε καλοκαίρι.

Ύστερα από μια σύντομη συζήτηση και χωρίς να το σκεφτεί περισσότερα από λίγα δευτερόλεπτα της είπε, «Πάω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Έχεις μισή ώρα για να αποφασίσεις αν θα κατέβεις μαζί μου… στη Σέριφο…». Ήταν σίγουρο ότι σε μισή ώρα θα χανόταν κάθε ευκαιρία να ξανασυναντηθούν αυτοί οι δύο άνθρωποι.


Πέρασαν τέσσερα χρόνια από αυτήν την τυχαία συνάντηση. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο έγινε ο γάμος τους στη Σέριφο.

Αυτό.

Καληνύχτα σας! 

8.6.17

#Panellinies Vol2: Little Zed & Ο καθηγητής Σνέιπ


Όλα ξεκίνησαν στη Β’ Γυμνασίου, στο μάθημα της Ιστορίας. Με αυτόν τον καθηγητή δεν θα τα πήγαινα καθόλου καλά, για ανεξήγητους ακόμη τότε λόγους. Από την επόμενη χρονιά και κάθε χρονιά μέχρι το τέλος του σχολείου, ήταν ο καθηγητής στο μάθημα των Θρησκευτικών. Η σχέση μας ήταν σαν αυτή του Χάρι Πότερ και του Σνέιπ. Δεν με συμπαθούσε, δεν τον συμπαθούσα…

Εκείνος έλεγε για τις παραβολές και κόλλαγε διάφορα ηθικά διδάγματα, εγώ του έλεγα για τα παιδάκια στη Αφρική που πεθαίνουν της πείνας «και που είναι ο θεός;». Εκείνος έλεγε ότι το Sex & the City (που ούτε ένα επεισόδιο δεν είχε τύχει να δω ακόμη τότε) είναι έκφυλο και προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν υπάρχει «απλώς σεξ» στο δρόμο του Θεού. Εγώ του έλεγα ότι καμία δεν μένει έγκυος μυρίζοντας λουλούδια, ιατρικώς αποδεδειγμένα. Που να δείτε τη φάτσα του όταν ανέφερα ότι διάβασα σε άρθρο ότι ο Ιησούς είχε αδέρφια και ότι ο Βοναπάρτης είχε πει πως «όποιος έχει βρεθεί σε πεδίο μάχης, δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός».  

Αυτά κι άλλα πολλά, μας έφεραν στην έκρηξη της κόντρας μας. Όταν στο α΄τετράμηνο της Γ’ Λυκείου άλλοι έγραφαν 15 και στον έλεγχο τους έβαζε 17 και 18, εγώ είχα γράψει 20 και είχα πάρει 17! Και τότε τον ξεμπρόστιασα σε όλη την τάξη, κι εκείνος απάντησε ότι δεν είναι μόνο το διαγώνισμα, αλλά και η συμμετοχή στην τάξη. Κι εγώ του απάντησα ότι συμμετέχω και με το παραπάνω, ανεξάρτητα αν συμφωνούν οι απόψεις μας κι είναι καλύτερο να διαφωνώ παρά να κοιμάμαι όπως άλλοι! Είπα πολλά και η γλώσσα μου δεν μαζευόταν, είχα γίνει έξαλλη και για πρώτη φορά δεν κοιμόταν κανένας συμμαθητής μου. Ο «αγαπημένος» μου καθηγητής παραδέχτηκε τελικά ότι με αδίκησε και ότι "είσαι μια αληθινή επαναστάτρια" και το χειρότερο, «μια αληθινή χριστιανή κι ας μην πιστεύεις... ή έτσι λες». Και άντε Επαναστάτρια να το δεχτώ, ποιος έφηβος δεν γουστάρει να τον λένε επαναστάτη! Αλλά Χριστιανή? Εγώ?? 

Ο βαθμός μου αποκαταστάθηκε στο επόμενο τετράμηνο, αλλά δεν του απεύθυνα ποτέ ξανά το λόγο, μέχρι που στο τέλος του γραπτού στις ενδοσχολικές εξετάσεις, αφιέρωσα και μια παράγραφο για να του πω καλό καλοκαίρι και πόσο χαίρομαι που τελείωσε το σχολείο και δεν θα τον φάω στη μάπα καμία άλλη χρονιά ποτέ! Έτσι όπως σας το γράφω. Το γραπτό μου άλλωστε ήταν σωστό, ήταν 20άρι και αυτό δεν θα άλλαζε (πίστευα με ανεξήγητη αισιοδοξία).

Λίγες ημέρες αργότερα ήταν η τελετή αποφοίτησης. Είχε ζητηθεί από τα παιδιά, εάν έχουν κάποιον αγαπημένο καθηγητή, να του ζητήσουν να τους απονείμει το αποφοιτήριο. Εγώ δεν είχα αγαπημένο καθηγητή, οπότε το άφησα στην τύχη. Μπήκαμε με τις συμμαθήτριες στην αίθουσα όπου θα φορούσαμε τήβεννο –η παρομοίωση με το Χόγκουαρτς δεν θα ήταν περιττή. Ξαφνικά δύο χέρια απλώθηκαν στους ώμους μου και μου φόρεσαν τον μαύρο μανδύα. Ήταν αυτός! Ο Σέβερους Σνέιπ. «Θέλει να μου χαλάσει ακόμη και την ιερή ημέρα της αποφοίτησης!», σκέφτηκα και παγώνοντας το χαμόγελό μου τον κάρφωσα με τα μάτια και γρύλλισα αμυντικά. «Έγραψες, 20», είπε. «Το ξέρω», απάντησα υπερήφανα. «Διάβασα κι αυτό που μου έγραψες στο τέλος…», είπε με πικρία. Μα πόσο θράσος και θάρρος είχα, εγώ που ποτέ δεν είχα φερθεί σαν κωλόπαιδο ως τότε. Δεν απαντούσα τον κοιτούσα ειρωνικά και ετοιμαζόμουν να γυρίσω την πλάτη να φύγω. Είχα τσιμπήσει το βαθμό μου άλλωστε. «Ζήτησα να σου απονείμω ΕΓΩ το αποφοιτήριο…», είπε δειλά. «ΓΙΑΤΙ;» γκάριξα και νόμιζα ότι θα βάλω τα κλάματα από τα νεύρα μου. «Μα γιατί είσαι η αγαπημένη μου μαθήτρια κι ας μη με συμπαθείς!», είπε. Φαινόταν να το εννοεί και παρότι ξαφνιάστηκα πολύ –γιατί το έλεγε στα αλήθεια και όχι, δεν ήθελε να μου χαλάσει τη διάθεση μόνο- χαμογέλασα ευγενικά και βγήκα παγωμένη στο χώρο της εκδήλωσης.

Ο Σέβερους Σνέιπ μου έδωσε τον πάπυρο συγκινημένος και με φίλησε σταυρωτά δίνοντάς μου την ευχή του.

Φοβερή ιστορία και πέρα για πέρα αληθινή.

Υ.γ.. Πιο πολύ από εμένα ξαφνιάστηκε ο μπαμπάς μου βέβαια, που το φύσαγε και δεν κρύωνε… «ΜΑ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ!»…


Υ.γ. Δεν τον ξαναείδα ποτέ τον καθηγητή Σνέιπ από τότε.

6.6.17

#Panellinies Vol1: 10 πράγματα που είχα ξεχάσει



Ως τώρα ποτέ δεν έχω ταξιδέψει πίσω στις αναμνήσεις των Πανελληνίων της Γ’ Λυκείου, όχι επειδή μου είναι δυσάρεστο, κάθε άλλο! Αν και δεν ήμουν η καλύτερη μαθήτρια, κάθε άλλο παρά βασανιστική ήταν η τελευταία χρονιά στα μαθητικά θρανία, αντιθέτως, ίσως ήταν η πιο διασκεδαστική χρονιά στο σχολείο για εμένα. Όσο αγχωτικό είναι το διάβασμα, τόσο συναρπαστικό είναι να δίνεις το 100% του εαυτού σου για να πετύχεις την πρώτη επιλογή. Αν αναλογιστούμε ότι αυτό ήταν προ κρίσης, άρα όλες οι επιλογές μας φαίνονταν εκμεταλλεύσιμες και με προοπτική… (κορόιδα ήμασταν).

1. Οι αμπούλες που πίναμε όλοι σαν άλλο μαγικό φίλτρο του Πανοραμίξ. Αυτές οι μικρές γυάλινες φιάλες με την ακαθόριστη γεύση… που πιστεύαμε ότι μας κάνει πιο έξυπνους, ή πιο ξύπνιους. Δούλευαν άραγε ή ήταν πλασίμπο;

2. Τα Κυριακάτικα προσομοιωτικά διαγωνίσματα στο φροντιστήριο. Ήταν κυριολεκτικά «μικρές» πανελλήνιες, αλλά εγώ πήγαινα με τη διάθεση εκείνου που πάει να παίξει σε τηλεπαιχνίδι γνώσεων. Αντί για εκατομμυριούχος ήλπιζα για πτυχιούχος μια μέρα. Κανείς δεν φανταζόταν την αβάσταχτη ελαφρότητα του πτυχίου 12 χρόνια μετά!

3. Η μητέρα-πολυεργαλείο που έφτιαχνε με το ένα χέρι φραπέ και με το άλλο χέρι πορτοκαλάδα – και το δυνατό στομάχι μου που άντεχε όλα αυτά μαζί.

4. Τα πιο ύπουλα κιλά που πήραμε όλοι σχεδόν… Σταματήσαμε να πηγαίνουμε στο σχολείο για 2-3 βδομάδες για να διαβάσουμε και όταν επιστρέψαμε για το 1ο  μάθημα τρομάξαμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον…

5. Την ημέρα που αποχαιρετιστήκαμε με το αγόρι μου– και θα τα λέγαμε σε περίπου ένα μήνα (!) όπου θα τελείωναν οι εξετάσεις, γιατί στο μεταξύ έπρεπε να διαβάσουμε και μέναμε στις δύο άκρες της Αθήνας. (άσχετα από το άδοξο τέλος αυτής της ιστορίας, η ψυχολογική υποστήριξη του, έστω και τηλεφωνική, ήταν σημαντική τότε)

6. Το ότι δεν είχα μαλώσει με το μπαμπά μου σχεδόν όλη τη χρονιά, πρώτη φορά στα χρονικά, επειδή έδινα πανελλήνιες και κρατιόταν ένας θεός ξέρει πως.

7.  Το τρέμουλο στο χέρι και την ταχυκαρδία όσο αναμέναμε τα θέματα κυρίως στο 1ο μάθημα με τη σκέψη «ή τώρα ή ποτέ…». Έλεγα στον εαυτό μου συνέχεια ότι εκείνη η ημέρα θα καθορίσει τη ζωή μου (ευτυχώς όχι τελικά, μιας που από την πολλή αγωνία ξέχασα ένα ολόκληρο θέμα στο τέλος)

8. Τις θρησκευτικές εικόνες και διάφορα άλλα αξεσουάρ που κουβαλούσαν οι συμμαθητές μου για καλή τύχη και τέτοια… (????)

9. Την έκπληξή μου όταν πήγα στο φροντιστήριο να πω τι έγραψα και να δω τις σωστές απαντήσεις στο πιο μισητό μάθημα, τη Φυσική. Ο Φυσικός μου είχε υπολογίσει το βαθμό μου ακριβώς, χωρίς καμία παρέκκλιση από το τελικό αποτέλεσμα και όλοι έτριβαν τα μάτια τους γιατί ως τότε δεν είχα γράψει ούτε τα μισά, ποτέ, σε κανένα διαγώνισμα (θαύμα! Θαύμα!).

10. Την ημέρα που συμπλήρωσα το μηχανογραφικό κι έβαλα πρώτη επιλογή τη σχολή που πραγματικά ήθελα και που τελικά μπήκα με τα τσαρούχια… και στο μυαλό μου σφύριζαν ακόμα η φωνή της παιδοψυχολόγου από τη Β’ Δημοτικού, «Το παιδί σας δεν πρόκειται να καταφέρει να σπουδάσει»… και του ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου, «για ΜΜΕ ξεχάστε το…».


Καλή επιτυχία σε όλους τους μαθητές για αύριο… Να θυμάστε ότι δεν θα πιστέψει κανείς σε εσάς, αν δεν πιστέψετε εσείς στον εαυτό σας. Κι ότι ακόμη κι αν δεν έχετε καταφέρει ποτέ να γράψετε πάνω από τη βάση στη Φυσική, κάποτε μια μαθήτρια το έκανε και μάλιστα με επιτυχία, για πρώτη φορά στις Πανελλήνιες, ποτέ πριν από αυτό!

2.6.17

Lucy love

Αυτό είναι ένα μεγάλο άρθρο…(αλλά στο τέλος του κρύβει μια έκπληξη)



Όπως ξέρετε οι περισσότεροι, δουλεύω σε ιδιωτικό μαιευτήριο , σε διοικητικό πόστο, όχι σε νοσηλευτικό. Παρόλ’ αυτά, μετά από περίπου 5 χρόνια, έχουν δει πολλά τα μάτια μου και μπορώ να έχω άποψη για την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τις χαρές και τις συμφορές που αυτά συνοδεύουν… Δεν είμαι ακόμη μητέρα και παρότι δεν είμαι μεγάλη fun του αθλήματος της μητρότητας (γιατί πρόκειται περί άθλου), έχω ονειρευτεί ότι κάποτε θα έχω μια κόρη και θα την λένε Στεφανία.

Δεν είμαι μεγάλη fun, γιατί ξέρω περισσότερα από κάποια που δεν δουλεύει σε μαιευτήριο. Ξέρω ας πούμε, ότι φαντάζεστε ότι μετά από μια νύχτα πάθους ξεφύγατε και μείνατε έγκυες και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα, αλλά δεν είναι έτσι. Καταρχήν, το θαύμα της σύλληψης δεν είναι τόσο απλό. Υπάρχουν γυναίκες 28 χρονών με πρόωρη εμμηνόπαυση. Υπάρχουν πολλά ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας, σε όλες τις ηλικίες, κυρίως μετά τα 35. Γιατί αυτά μας έχει κάνει η κρίση και οι τάσεις φιλοδοξίας για μια καριέρα που τελικά, έχει νόημα;

Επιπλέον, είναι πολλά «πρέπει» που μια μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη δεν υπηρετεί. Όπως για παράδειγμα, η λήψη φυλλικού οξέος 3 μήνες πριν τη σύλληψη. Όχι ότι είναι καταδίκη για το μωρό αν δεν το προλάβεις και απλά μείνεις έγκυος «τυχαία». Άλλο κι αυτό… «Τυχαία». Ή ότι πρέπει να έχετε εξεταστεί για Κυστική Ίνωση, τη νόσο της λευκής φυλής, θα ξαφνιαστείτε για το πόσο συχνό και πόσο δυσάρεστο είναι. Αυτά, πριν μείνεις έγκυος.

Αφού έχεις μείνει, αρχίζει το «ταξίδι» της εγκυμοσύνης και η φρίκη που τρως με τον προγεννητικό έλεγχο. Κάθε εξέταση και ένα καρδιοχτύπι. Είναι το μωρό καλά; Εξελίσσεται φυσιολογικά; Κανείς δεν μπορεί να στο πει 100%. Όσες εξετάσεις και να κάνεις, δεν υπάρχει ντόμπρος γιατρός που να σου αποκλείσει την πιθανότητα κάποιου προβλήματος, έστω μικρού. Ωστόσο, κάνε όσες περισσότερες μπορείς για να αποκλείσεις τα «βαριά». Για όσους ανακαλύπτουν ότι κάτι δεν πάει καλά και αποφασίζουν να διακόψουν κύηση, φαντάζεσαι πως μπορεί να νιώθουν… Χειρότερα όμως όταν χάνεις ξαφνικά το μωρό σου… 4 μηνών, 6 μηνών, ακόμη και τελειόμηνο… ακόμη και στη γέννα. Ναι. Και, ευτυχώς ποτέ στο δικό μας νοσοκομείο, αλλά σε άλλα, και ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να συμβεί, έχουν φύγει από τη ζωή και γυναίκες στη διάρκεια του τοκετού τους.

Γνωρίζω επίσης ότι 1 παιδάκι στις 166 περίπου γεννήσεις στην Ελλάδα μπορεί να γεννηθεί με αυτισμό, κάτι που δεν μπορεί καμία εξέταση να διαγνώσει στην εγκυμοσύνη, αλλά ούτε καν τους πρώτους μήνες της ζωής.

Κι ύστερα, υπάρχει ο αιφνίδιος βρεφικός θάνατος που επισκιάζει τη χαρά σου για 1 ολόκληρο χρόνο και ποιος ξέρει τι άλλο, δεν είμαι γιατρός, ούτε μαία για να τα γνωρίζω. Αυτό όμως που μπορώ να σου πω, είναι να παίξεις με ασφάλεια όσο περνάει από το χέρι σου. Να μη φοβάσαι τις εξετάσεις και να κοιτάς τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν κατάματα και με θάρρος.

Η πιο κοντινή μου φίλη που γέννησε είναι η Σούτκεης. Γέννησε πριν ένα χρόνο ακριβώς, γέννησε φυσιολογικά και όλα πήγαν σχεδόν καλά. Μετά τον τοκετό είχε μια μικρή περιπέτεια με την καρδούλα της, και το μωρό της λόγω προωρότητας (μεγάλο θέμα κι αυτό, θα σας το πω άλλη φορά) ήταν στη ΜΕΝΝ (εντατική νεογνών). Όταν αργούσαν να βγάλουν τη φίλη μου από την ανάνηψη, οι συγγενείς με ρωτούσαν αν αυτό είναι φυσιολογικό. Πίστευαν ότι θα ξέρω, επειδή δουλεύω σε μαιευτήριο – όχι σε αυτό, αλλά δεν είχε σημασία. Υπέθεσα ότι είναι φυσιολογικό, γιατί κάποιες φορές σε κρατούν στην ανάνηψη προαιρετικά ή λόγω κακής οργάνωσης ή έλλειψης προσωπικού, κυρίως στα δημόσια νοσοκομεία.

Τελικά χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε άλλη κλινική από εκείνη που γέννησε… Μακριά από το μωρό της. Πόσο σκληρό!

Παρότι τις πρώτες ημέρες ζωής της Lucy η μαμά της δεν μπορούσε να την κρατήσει στην αγκαλιά της, η Σούτκεης κοίταξε τον πόνο στα μάτια όπως σας είπα. Ο φίλος μου ο  Βασίλης είναι ο μπαμπάς, που όταν έτρεχε από το ένα νοσοκομείο στο άλλο, από τη γυναίκα του στο παιδί του και πάλι πίσω, είχε την ψυχραιμία και την πίστη ότι η μικρή θα θήλαζε όπως είχαν σχεδιάσει, ώστε να δώσει εντολή στις μαίες να μη δώσουν πιπίλα.  Τελικά, η Σούτκεης, αφού έγινε καλά και γύρισε σπίτι της, μόνο σπίτι της δεν γύρισε. Κοιμήθηκε στο αυτοκίνητο έξω από το μαιευτήριο και κάθε μια ώρα, ξυπνούσε, έμπαινε στην εντατική και θήλαζε το μωρό της.

Η Σούτκεης θηλάζει το μωρό της εδώ και ένα χρόνο αποκλειστικά… Το μωρό μας είναι υγιέστατο και όλα πήγαν καλά. Απλώς να ξέρετε ότι δεν είναι όλα ρόδινα, και να γίνεστε γονείς με τα μυαλά στα κεφάλια σας, γιατί θέλει νεύρο, υπομονή και όπως είπαμε πίστη. Όχι απαραίτητα σε κάποιο θεό… Πίστη στον εαυτό σας, στο σύντροφό σας και στο μωρό σας.

Χρόνια πολλά νεσεσεράκι… 

15.5.17

Η Αυτοπεποίθηση που (δεν) σου έδωσε ο πατέρας σου



Πολλές φορές στη γιορτή της μητέρας ακούω μπαμπάδες να παραπονιούνται ότι «εμάς δεν μας γιορτάζετε» και «γιορτή του πατέρα δεν υπάρχει;». Για την ακρίβεια, ναι, υπάρχει και εορτάζεται κάθε 3η Κυριακή του Ιουνίου, αλλά πριν από αυτό, αγαπητοί μπαμπάδες, να δούμε τι κάνετε για τα παιδιά σας και κυρίως, για τις κόρες σας και γιατί θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να σας γιορτάσουμε.

"Strong, confident women often had good dads. 
It is easy to see why."

Την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση η γυναίκα, την παίρνει από τον μπαμπά της. Όταν έχεις έναν πατέρα υποστηρικτικό, που σε βλέπει και σε αποκαλεί πριγκίπισσα, όταν σου λέει ότι είσαι η πιο όμορφη του κόσμου, κι ας μην είσαι, όταν σου λέει ότι τα αγόρια πρέπει να κάνουν ουρά και να σε παρακαλάνε γιατί είσαι πολύτιμη… ότι δεν πρέπει να σου  φέρονται άσχημα… ότι δεν πρέπει να σε θέλουν μόνο για το σώμα σου… γιατί εκτός από όμορφη είσαι και έξυπνη… και σου λέει μπράβο στα μικρά και μεγάλα κατορθώματα… τότε μεγαλώνοντας θα το πιστέψεις και θα γίνεις μια γυναίκα με ισχυρή αυτοπεποίθηση. Όσες φορές κι αν η μαμά σου, σού πει τα ίδια,  εσύ με δυσπιστία θα γυρίσεις να της απαντήσεις ότι «και η κουκουβάγια το παιδί της το πιο όμορφο του κόσμου το βλέπει…».

Ψυχολόγος δεν είμαι για να καταλάβω το γιατί, αλλά έρευνες δείχνουν ότι στο 90% της, η αυτοεκτίμηση μιας γυναίκας σχηματίζεται χάρη στη συμβολή του μπαμπά της, πριν από την ηλικία των 12 ετών!

Πως ένας μπαμπάς χτίζει την αυτοπεποίθηση της κόρης του; Η λεκτική ενθάρρυνση, η συνεχής παρουσία του στη ζωή της, η ενσυναίσθηση και η εμπλοκή στη συναισθηματική της κατάσταση, ο χρόνος που αφιερώνει για να ακούσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς της, το ενδιαφέρον του για τα χόμπι και τις προτιμήσεις της, είναι κάποια από αυτά. 

Τι κερδίζουν οι κόρες από έναν τέτοιο πατέρα;
 Κοινωνικοποιούνται ομαλότερα, νιώθουν συναισθηματική ασφάλεια και μεγαλώνοντας κάνουν σταθερές σχέσεις. Όταν έρθει η ώρα να κάνουν οικογένεια, επιλέγουν έναν αντάξιο του πατέρα τους σύζυγο. Είσαι σαφές ότι αν ένας πατέρας φωνάζει, υποτιμά την κόρη του (δεν είσαι καλή μαθήτρια, δεν το έκανες καλά, είσαι χαζή, δεν προσπαθείς καθόλου…) ή τη χτυπά, αργότερα εκείνη θα είναι δεκτική σε έναν άντρα που την υποβαθμίζει, τη βρίζει, ή  τη χτυπά.

Σίγουρα αν ο μπαμπάς σου είναι ο ήρωάς σου, και αυτή τη στιγμή χαμογελάς…προφανώς έχει κάνει κάτι σωστά. Αν ο μπαμπάς σου δεν είπε ποτέ «μπράβο», το πιθανότερο είναι να σε συνοδεύει πάντοτε μια σκιά και μια μελαγχολία στις επιτυχίες σου και όσα μπράβο κι αν ακούς, πάντα θα σου λείπει η επιβεβαίωση και η επιβράβευση από τον πατέρα σου, κι ας βροντοφωνάζεις ότι δεν σε νοιάζει και το έχεις συνηθίσει. Είναι από τις πληγές που δυστυχώς δεν επουλώνονται ποτέ κατά τη γνώμη μου… 

Η καθεμία από τις γυναίκες που είχαν την ατυχία να έχουν έναν πατέρα αδιάφορο ή και αρνητικό, πρέπει να παλέψουν πολύ με τον εαυτό τους για να ξεπεράσουν αυτή την ανασφάλεια.


Χρόνια πολλά στις μαμάδες-κουκουβάγιες που για να μεγαλώσουν πληγωμένα και με χαμηλή αυτοπεποίθηση παιδιά, και να τα μετατρέψουν σε δυνατούς ενήλικες, έγιναν μάνα και πατέρας μαζί, με αυτοθυσία.