6.7.17

Τι ήταν τελικά το Survivor;

Τώρα που τελείωσε και μπορούμε να το κρίνουμε επί του συνόλου, τι ήταν το survivor για τον Έλληνα τηλεθεατή; Γιατί είχε τόσο μεγάλη απήχηση; Kαι (και και και και) γιατί ο Ντάνος βγήκε νικητής;

Καταρχήν το φετινό Survivror μας βρήκε καταχείμωνο, και μάλιστα, τον πιο βαρύ χειμώνα από το 2011 και μετά. Πολλοί ξεκίνησαν-φαντάζομαι- να βλέπουν survivor επειδή έκανε κρύο κι ήταν προτιμότερο να χουχουλιάσουν με την κουβερτούλα στον καναπέ, χαζεύοντας εξωτικές παραλίες από την τηλεόραση, από το να βγουν έξω στο κρύο και να χαλάσουν λεφτά… Γλιτώσαμε πολλές μάταιες εξόδους διασκεδάζοντας τσάμπα από το σπίτι μας. Η διασκέδαση είχε διάρκεια 4 ωρών, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη σειρά ή εκπομπή της ζώνης. Και τέλος, νομίζω ότι έπαιξε ξεκάθαρο ρόλο ότι το σενάριο της τελευταίες χρονιάς του Μπρούσκο ήταν μεγάλη μάπα, με αποτέλεσμα όλες αυτές οι τηλεθεάτριες που μέχρι τότε έλιωναν για τον Τότσικα και παθιάζονταν με τον έρωτα Αχχιλέα-Μελίνας, να βρουν νέο έρωτα στο πρόσωπο του Ντάνου και στα μπράτσα του Βασάλου.

Σαν τελευταίο κριτήριο, αλλά πραγματικά νομίζω ότι δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο, θα παραθέσω τον παράγοντα «ομάδα των διασήμων». Ότι τάχα μου, ο κόσμος ήθελε να βλέπει τους διάσημους να σέρνονται σα σκουλήκια στις άμμους και να ψωμολυσσάνε της πείνας. Στην πραγματικότητα όμως, οι διάσημοι ήταν παντελώς άσημοι, επομένως δεν νομίζω ότι τράβηξε αυτό τον κόσμο. Κάποιους ναι, αλλά όχι τους πολλούς.

Αφού όμως γνωρίσαμε τους διάσημους και πειστήκαμε ότι είναι πράγματι διάσημοι (!), και θα εξαιρέσω από αυτό το σχόλιο το Γιάννη Σπαλιάρα και τον Γιώργο Χρανιώτη, τους αποδεχτήκαμε σαν σελέμπριτιζ  κι εκεί ξεκίνησε ο φανατισμός. Οι περισσότεροι τάχτηκαν υπέρ των μαχητών, γιατί ήθελαν να κερδίσει ο απλός λαός και όχι οι περιττοί άγνωστοι αστέρες. Και τότε συνέβη το μοιραίο… Ο Γιώργος Αγγελόπουλος, εξορίσθη στην παραλία των διασήμων και ως άλλος Δημήτρης Παπαμιχαήλ λατρεύτηκε από τους κοινούς θνητούς, που βάφτηκαν για χάρη του κόκκινοι. Σαφώς, δεν ήταν μόνο η αγάπη για το λαϊκό παιδί, αλλά και το γεγονός ότι οι μαχητές, μέρα με τη μέρα γίνονταν ολοένα και πιο αντιπαθητικοί.

Ο Τσάνγκ και ο Μάνατζερ Ράκμπι με τις ύπουλες στρατηγικές… Και που να δώσεις δίκιο στον πρώην Μισθοφόρο, που με τις γκριμάτσες του γινόταν ολοένα και πιο γελοίος. Ο Βασάλος ο γκρινιάρης και η κυρία Ελένη που έπρεπε εξ αρχής να πάει σπίτι της να σφουγγαρίσει (ακόμα επιμένει ότι είναι 33 ετών, για το θεό!). Ο άλλος ο χοντρός που έφυγε νωρίς επειδή… έχασε το σταυρουδάκι του (πες ότι σε έκοψε η λόρδα και παράτα μας!). Οι δίδυμες που ήταν τα φερέφωνα του κομπλέξα μισθοφόρου. Η Κολλιδά που πήγε να βρει γαμπρό και πόνταρε σε δύο άλογα, στο μισθοφόρο – κατά το twitter μανάβη- αλλά ακόμη και το Μπό. Και πήγε Άγιο Δομίνικο για σερβάιβορ με σέξι μαγιό. Και λέτε όλοι για το Χανταμπάκη, αλλά και η Κολλιδά, μια χαρά εκβίαζε το συναίσθημα χρησιμοποιώντας το παιδί  και το παιδί της. Τέλος, Μάριος. Κακομοίρης αδυνατούλης, φτερό στον άνεμο, συμπαθής μέχρι  την επιστροφή του από το ατύχημα και την αποθεραπεία εξπρές – μόνο η μαντάμ Πόμφρι* θα μπορούσε να επαναφέρει τη σπασμένη κλείδα και τα πλευρά του Μάριου σε 15 μέρες. Ο Μάριος από κακομοίρης έγινε είρων, από τρελός Κύπριος, έγινε τρελός μαλάκας, από μαχητής έγινε φασίστας και όπως κάθε τέτοιος, είχε και τους δικούς του φανατικούς οπαδούς.

Ο κόσμος ξανάγινε μπλε, όχι επειδή οι μαχητές έπαψαν να είναι αντιπαθέστατοι, αλλά επειδή ο Σπαλιάρας, ο μοναδικός σταρ της παραλίας τελικά, πήγε στους άσημους μαχητές. Τα αγωνίσματα έγιναν ατομικά, όχι στο τέλος, αλλά την εποχή της Επανάστασης της Μπουμπουλίνας, Ειρήνης Παπαδοπούλου. Δεν ήθελες να κερδίσουν οι κόκκινοι γιατί την πολεμούσαν, αλλά ούτε και οι μπλε που ήταν επισήμως οι αντίπαλοί της. Ήθελες απλά να κερδίσει η Ειρήνη Παπαδοπούλου. 

Μετά την αποχώρηση της Παπαδοπούλου, υπήρχαν 4 ομάδες: η ομάδα των κόκκινων, ο Ντάνος, οι μπλε και ο Σπαλ. Κι αφού ο Σπαλ, αγωνιστικά, δεν μπορούσε να συγκριθεί με το Ντάνο, ήταν σίγουρο ότι νικητής θα είναι ο Αγγελόπουλος. Γιατί ο νικητής θα ήταν ένας άνθρωπος, όχι ένα από τα μέλη κάποιας ομάδας (που μοιάζει περισσότερο με σαύρα, παρά με άνθρωπο).

Γιατί; Γιατί πολλοί από αυτούς που ψήφισαν υπήρξαν οι ίδιοι θύματα μπούλινγκ, ή έχουν ζήσει περιθωριοποιημένοι από τις διάφορες κλίκες της κοινωνίας μας. Μπορεί επειδή είναι μονάδες, να φαίνονται λίγοι, όμως από την ψηφοφορία, αν ισχύει η θεωρία μου, είναι πολλοί. Και (και και και και μόνο εσύ), τελικά νικούν, επειδή είναι οι πιο δυνατοί. Αυτό το στοιχείο ακριβώς είναι που αναγκάζει τους άλλους να δημιουργήσουν ομάδες εναντίον τους. Η δύναμη.

Προσωπικά ούτε τον συμπαθώ, ούτε τον αντιπαθώ, ούτε τον ψήφισα, ούτε έμεινα ξύπνια να δω τον τελικό. Αλλά μου φαίνεται ότι ήταν δίκαιος ο τρόπος που έληξε το φαινόμενο survivor (κι ας μην αντέχει ο οργανισμός μου το σταυροκόπημα και τα νταηλίκια ηθικολογίας).

*Μαντάμ Πόμφρι: Μάγισσα, νοσοκόμα στο Hogwards, το Σχολείο για Μάγια & Ξόρκια (J.W. Rowling)  

30.6.17

Όλα για το μυστήριο γύρω από τα φλαμίγκο...

Είσαι από αυτούς που έχεις ήδη βαρεθεί να βλέπεις παντού φλαμίνγκο φέτος; 

Αναρωτιέσαι τι τους έπιασε όλους και αγοράζουν  αυτά τα στρώματα θαλάσσης;

 Αναρωτιέσαι γιατί στο εμπόριο άρχισαν να κυκλοφορούν σωρηδόν υποπροϊόντα φλαμίνγκο;

ΕΕΕΕΕεεεεε ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ!

Σαν σύμβολο, το πλαστικό φλαμίνγκο έγινε μόδα  στην Αμερική, από τα τέλη της δεκαετίας του 50’ και λίγες δεκαετίες μετά, καθιερώθηκε ως ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα της ποπ κουλτούρας και του κιτς.  

Πιο συγκεκριμένα, το πρώτο πλαστικό φλαμίγκο γεννήθηκε στη Φλόριντα το 1957, ενώ δημιουργός του ήταν ο Don Featherstone

Σύντομα, οι κήποι των αμερικανών πλημμύρισαν με πλαστικά φλαμίνγκο, όπως και ο κήπος του ίδιου, ο οποίος ντυνόταν με φλαμίνγκο πάνω κάτω σετάκι με τη σύζυγό του Νάνσυ, για 35 χρόνια (βλέπε φωτογραφίες). 

Για την τρομερή αυτή εφεύρεση, το 1996 ο Featherstone έλαβε IG Nobel από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (το ΙG Noberl είναι η παρωδία του κανονικού Nobel. Δεν παύει να είναι βραβείο πάραυτα).

Η μόδα επανήλθε φέτος, πιο κιτσ από ποτέ, δύστυχε Έλληνα, με αφορμή τα 50 χρόνια από το πρώτο πλαστικό φλαμίνγκο.


Μάθημα Βιολογίας: 10+1 πράγματα που δεν γνωρίζεις για το Φλαμίνγκο:

1. Το φλαμίνγκο είναι ρόζ, χάρη στο Β-καροτένιο στην τροφή του (φυτοπλαγκτόν, ζωοπλαγκτόν). Όσο πιο έντονο ροζ ή κόκκινο είναι, τόσο υγιέστερο είναι και τόσο περισσότερο προσελκύει ερωτικό ταίρι!!!

2. Τα μωρά του φλαμίνγκο γεννιούνται γκριζωπά. Και άσχημα. 

3.       Ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 23 έτη.

4. Το πιο γέρικο φλαμίνγκο του κόσμο έφτασε τα 83 έτη! Έζησε σε αιχμαλωσία στην Αυστραλία και πέθανε το 2014.  Κανείς δεν έμαθε ποτέ αν ήταν αγόρι ή κορίτσι… Πάντως προερχόταν από το Κάιρο της Αιγύπτου. 

5. Όλα τα φλαμίνγκο έχουν 12 μαύρα φτερά στα πλευρά τους. Στα φλαμίνγκο που βρίσκονται σε αιχμαλωσία κόβουν τα φτερά για να μη το σκάσουν. 

6. Στην Αρχαία Ρώμη, η γλώσσα του αγαπημένου σου φλαμίνγκο ήταν υπέρτατη λιχουδιά! Γιαμ, γιάμιιιι!

7. Και το θηλυκό και το αρσενικό φλαμίνγκο παράγουν ένα παχύρευστο γάλα για να θρέψουν το νεογέννητό τους. Γενικά ο σύζυγος φλαμίνγκος συμμετέχει ενεργά σε όλη τη φάση, από το κλώσημα μέχρι και το σούπερ μάρκετ. 

8. Η γλώσσα του φλαμίνγκο φιλτράρει την τροφή, μπαινοβγαίνοντας στο νερό περίπου τρεις ή τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο. (μη το δοκιμάζετε στο σπίτι και δαγκωθείτε κατά λάθος)

9. Κανείς δεν έχει εξακριβώσει γιατί το φλαμίνγκο στέκει στο ένα πόδι. Ένα σενάριο πάντως είναι για τη διατήρηση της θερμοκρασίας (να μη παγώνουν και τα 2 πόδια μέσα στο νερό). 

10. Κανένα από τα 6 είδη φλαμίνγκο στον κόσμο ΔΕΝ κινδυνεύει ή είναι υπό εξαφάνιση. 

 + Τα φλαμίνγκο γουστάρουν να μετακινούνται σε σμήνη, δεν είναι μοναχικά και σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να έχεις ένα φλαμίνγκο για κατοικίδιο. Το φλαμίνγκο, θα το σέβεστε, το φλαμίνγκο. 

Razzle them, dazzle... (να τι παθαίνει όποιος εκδηλώνει μανία με τα φλανμίγκο)



29.6.17

#SummerReading2017: Η φετινή μου λίστα για τις διακοπές!

Για όποιον έχασε την περσινή σειρά του #SummerReading2016, να σας πω ότι ακόμη βρίσκω συναρπαστικό το περσινό «Το Κουκλόσπιτο» (J. Burton), ακόμη κοιτάζω το jerry και ανατριχιάζω ενθυμούμενη το «Νεκτροταφείο Ζώων» (S. King), ακόμα περιμένω το νέο κύκλο Game of Thrones έχοντας διαβάσει το πλέον άκυρο «Τον Ιππότη των 7 Βασιλείων» (M. George) και κάπου στο ενδιάμεσο είχα διαβάσει «Ο Γέρος και η Θάλασσα» (E. Hemingway). Το καλύτερο από όλα όμως ήταν αυτό που διάβαζα πριν τις διακοπές, «Ο Μάγκας» της Πηνελόπη Δέλτα. Για όποιον δεν τα έχει διαβάσει, τα προτείνω ανεπιφύλακτα για τις διακοπές!!!

#SummerReading2017: Το καλοκαίρι ξεκινά με «To κορίτσι του τρένου» (P. Hawkings), και  αμέσως μετά, θα μεταβώ στο σκοτεινό παραμύθι «Το βιβλίο των χαμένων πραγμάτων» (J. Connolly).

Μόλις ξεπεράσω το στάδιο παλιμπαιδισμού, θα παίξω λίγο ποιότητα με το  «Confiteor» του J. Cabré και επειδή θα μου πέσει βαρύ, λέω να συνεχίσω με τις «Κατσαρίδες» του Jo Nesbo, γιατί πολύ θα ήθελα να πάω στη Μπανγκόγκ κι εγώ. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, στις αρχές του φθινοπώρου θα ξεκινάω το «Ο μαύρος πύργος Ι» για δε μπορεί να λείπει ο  St. King από το καλοκαίρι μου. 

Και ως εμμονική, και άτομο που μου αρέσουν οι συνέχειες βεβαίως βεβαίως, το γεγονός ότι θα περάσω το χειμώνα μου διαβάζοντας τα Μαύρος Πύργος 2,3,4,5 & 6 είναι αρκετά ανακουφιστικό.

Εμπιστευθείτε μια από τις επιλογές μου αν νομίζετε ότι ταιριάζουν τα γούστα μας. Αν όχι, να πάτε αλλού!

Υ.Γ. Όλα εκτός από τον Ιππότη των 7 Βασιλείων. Μεγάλη μάπα μιλάμε... 


13.6.17

#LoveStory: Συνέβη στη Σέριφο


Οι φίλες της την περίμεναν στη Μήλο, εκείνη θα έφτανε την επόμενη ημέρα με το πλοίο της γραμμής, που πριν τη Μήλο θα έκανε στάση σε ένα σωρό ελληνικά νησιά. Δεν την πείραζε που ταξίδευε μόνη της, απολάμβανε το ταξίδι, πρώτη φορά βρισκόταν άλλωστε στην Ελλάδα.

Κάπου στα ανοιχτά, ένας άντρας την πλησίασε και τη ρώτησε το όνομά της.  Η Ισπανίδα ήταν πολύ όμορφη για να του περάσει απαρατήρητη. Της συστήθηκε και έπιασαν κουβέντα περί ανέμων και υδάτων. Εκείνος θα κατέβαινε στη Σέριφο, την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως κάθε καλοκαίρι.

Ύστερα από μια σύντομη συζήτηση και χωρίς να το σκεφτεί περισσότερα από λίγα δευτερόλεπτα της είπε, «Πάω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Έχεις μισή ώρα για να αποφασίσεις αν θα κατέβεις μαζί μου… στη Σέριφο…». Ήταν σίγουρο ότι σε μισή ώρα θα χανόταν κάθε ευκαιρία να ξανασυναντηθούν αυτοί οι δύο άνθρωποι.


Πέρασαν τέσσερα χρόνια από αυτήν την τυχαία συνάντηση. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο έγινε ο γάμος τους στη Σέριφο.

Αυτό.

Καληνύχτα σας! 

8.6.17

#Panellinies Vol2: Little Zed & Ο καθηγητής Σνέιπ


Όλα ξεκίνησαν στη Β’ Γυμνασίου, στο μάθημα της Ιστορίας. Με αυτόν τον καθηγητή δεν θα τα πήγαινα καθόλου καλά, για ανεξήγητους ακόμη τότε λόγους. Από την επόμενη χρονιά και κάθε χρονιά μέχρι το τέλος του σχολείου, ήταν ο καθηγητής στο μάθημα των Θρησκευτικών. Η σχέση μας ήταν σαν αυτή του Χάρι Πότερ και του Σνέιπ. Δεν με συμπαθούσε, δεν τον συμπαθούσα…

Εκείνος έλεγε για τις παραβολές και κόλλαγε διάφορα ηθικά διδάγματα, εγώ του έλεγα για τα παιδάκια στη Αφρική που πεθαίνουν της πείνας «και που είναι ο θεός;». Εκείνος έλεγε ότι το Sex & the City (που ούτε ένα επεισόδιο δεν είχε τύχει να δω ακόμη τότε) είναι έκφυλο και προσπαθούσε να μας πείσει ότι δεν υπάρχει «απλώς σεξ» στο δρόμο του Θεού. Εγώ του έλεγα ότι καμία δεν μένει έγκυος μυρίζοντας λουλούδια, ιατρικώς αποδεδειγμένα. Που να δείτε τη φάτσα του όταν ανέφερα ότι διάβασα σε άρθρο ότι ο Ιησούς είχε αδέρφια και ότι ο Βοναπάρτης είχε πει πως «όποιος έχει βρεθεί σε πεδίο μάχης, δεν πιστεύει ότι υπάρχει Θεός».  

Αυτά κι άλλα πολλά, μας έφεραν στην έκρηξη της κόντρας μας. Όταν στο α΄τετράμηνο της Γ’ Λυκείου άλλοι έγραφαν 15 και στον έλεγχο τους έβαζε 17 και 18, εγώ είχα γράψει 20 και είχα πάρει 17! Και τότε τον ξεμπρόστιασα σε όλη την τάξη, κι εκείνος απάντησε ότι δεν είναι μόνο το διαγώνισμα, αλλά και η συμμετοχή στην τάξη. Κι εγώ του απάντησα ότι συμμετέχω και με το παραπάνω, ανεξάρτητα αν συμφωνούν οι απόψεις μας κι είναι καλύτερο να διαφωνώ παρά να κοιμάμαι όπως άλλοι! Είπα πολλά και η γλώσσα μου δεν μαζευόταν, είχα γίνει έξαλλη και για πρώτη φορά δεν κοιμόταν κανένας συμμαθητής μου. Ο «αγαπημένος» μου καθηγητής παραδέχτηκε τελικά ότι με αδίκησε και ότι "είσαι μια αληθινή επαναστάτρια" και το χειρότερο, «μια αληθινή χριστιανή κι ας μην πιστεύεις... ή έτσι λες». Και άντε Επαναστάτρια να το δεχτώ, ποιος έφηβος δεν γουστάρει να τον λένε επαναστάτη! Αλλά Χριστιανή? Εγώ?? 

Ο βαθμός μου αποκαταστάθηκε στο επόμενο τετράμηνο, αλλά δεν του απεύθυνα ποτέ ξανά το λόγο, μέχρι που στο τέλος του γραπτού στις ενδοσχολικές εξετάσεις, αφιέρωσα και μια παράγραφο για να του πω καλό καλοκαίρι και πόσο χαίρομαι που τελείωσε το σχολείο και δεν θα τον φάω στη μάπα καμία άλλη χρονιά ποτέ! Έτσι όπως σας το γράφω. Το γραπτό μου άλλωστε ήταν σωστό, ήταν 20άρι και αυτό δεν θα άλλαζε (πίστευα με ανεξήγητη αισιοδοξία).

Λίγες ημέρες αργότερα ήταν η τελετή αποφοίτησης. Είχε ζητηθεί από τα παιδιά, εάν έχουν κάποιον αγαπημένο καθηγητή, να του ζητήσουν να τους απονείμει το αποφοιτήριο. Εγώ δεν είχα αγαπημένο καθηγητή, οπότε το άφησα στην τύχη. Μπήκαμε με τις συμμαθήτριες στην αίθουσα όπου θα φορούσαμε τήβεννο –η παρομοίωση με το Χόγκουαρτς δεν θα ήταν περιττή. Ξαφνικά δύο χέρια απλώθηκαν στους ώμους μου και μου φόρεσαν τον μαύρο μανδύα. Ήταν αυτός! Ο Σέβερους Σνέιπ. «Θέλει να μου χαλάσει ακόμη και την ιερή ημέρα της αποφοίτησης!», σκέφτηκα και παγώνοντας το χαμόγελό μου τον κάρφωσα με τα μάτια και γρύλλισα αμυντικά. «Έγραψες, 20», είπε. «Το ξέρω», απάντησα υπερήφανα. «Διάβασα κι αυτό που μου έγραψες στο τέλος…», είπε με πικρία. Μα πόσο θράσος και θάρρος είχα, εγώ που ποτέ δεν είχα φερθεί σαν κωλόπαιδο ως τότε. Δεν απαντούσα τον κοιτούσα ειρωνικά και ετοιμαζόμουν να γυρίσω την πλάτη να φύγω. Είχα τσιμπήσει το βαθμό μου άλλωστε. «Ζήτησα να σου απονείμω ΕΓΩ το αποφοιτήριο…», είπε δειλά. «ΓΙΑΤΙ;» γκάριξα και νόμιζα ότι θα βάλω τα κλάματα από τα νεύρα μου. «Μα γιατί είσαι η αγαπημένη μου μαθήτρια κι ας μη με συμπαθείς!», είπε. Φαινόταν να το εννοεί και παρότι ξαφνιάστηκα πολύ –γιατί το έλεγε στα αλήθεια και όχι, δεν ήθελε να μου χαλάσει τη διάθεση μόνο- χαμογέλασα ευγενικά και βγήκα παγωμένη στο χώρο της εκδήλωσης.

Ο Σέβερους Σνέιπ μου έδωσε τον πάπυρο συγκινημένος και με φίλησε σταυρωτά δίνοντάς μου την ευχή του.

Φοβερή ιστορία και πέρα για πέρα αληθινή.

Υ.γ.. Πιο πολύ από εμένα ξαφνιάστηκε ο μπαμπάς μου βέβαια, που το φύσαγε και δεν κρύωνε… «ΜΑ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ!»…


Υ.γ. Δεν τον ξαναείδα ποτέ τον καθηγητή Σνέιπ από τότε.