Η Αφηγήτρια & Οι Δέκα Πληγές του Φαραώ vol2

Τέσσερις ώρες διήρκησε η καταδίωξη του Ρατατούη, όταν ο Κουταλιανός κατά τον κόσμο Χάρης, στρίμωξε επιτέλους τον ποντικό στην πόρτα έξω από την κουζίνα. Άρπαξε το δόρυ του, ήτοι το σκουπόξυλο, και ωσάν να ήθελε να σκοτώσει Τυραννόσαβρο  Ρεξ, του βρόντηξε μια δυνατή σκουποξυλιά στοχεύοντας στο Δόξα Πατρί.

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα από τη σμπρωξιά, το σκουπόξυλο διαμελίστηκε σε χίλια κομμάτια και ο Ρατατούη αλόβητος, αλλά φανερά τρομοκρατημένος, βούτηξε μέσα στην κουζίνα αλλόφρων. Το χειρότερο μόλις είχε συμβεί. Ποντίκι στην κουζίνα σήμαινε ότι ο χειρότερος εφιάλτης ζωντάνευε ξανά μπροστά στα μάτια της αφηγήτριας. 

Για ένα ποντίκι η κουζίνα είναι ο παράδεισος του κρυφτούλι. Αμέτρητες κρυψώνες, αμέτρητες διαδρομές και συνάμα ό,τι πιο σιχαμένο για τους κατοίκους της μικρής έπαυλης, που είχαν βιώσει ξανά αυτό το δράμα προ διετίας. Ο Κουταλιανός-Χάρης έχασε την ψυχραιμία του. «Τελείωσαν όλα, χαθήκαμε», ψέλλισε και άρπαξε ένα δεύτερο σκουπόξυλο. Καθώς η υπομονή τους, αλλά και ο οπλισμός τους άρχισε να λιγοστεύει, η αφηγήτρια βρήκε τον Ρατατούη εγκλωβισμένο ανάμεσα σε δύο κατσαρόλες.

Έσκυψε και τον κοίταξε στα μάτια. Ήταν συμπαθητικός και ήθελε να του δώσει μια τελευταία ευκαιρία. «Μίκι, Ρατατούη, ή όπως διάολο σε λένε, βγες έξω από το σπίτι μας και θα σε αφήσουμε να ζήσεις». Εκείνος την κοίταζε κατάματα, να καταλάβει αν του έλεγε αλήθεια, όμως τα μάτια του Κουταλιανού πέταγαν σπίθες, ήταν πασιφανές ότι τίποτα δεν μπορούσε να τον γλιτώσει. 

Σε μια στιγμή ο Ραταούη χάθηκε από τα μάτια τους. Η αφηγήτρια ούτε πρόλαβε να καταλάβει πως αυτή η τρυφερή στιγμή είχε λήξει και η δράση είχε πάρει τη θέση της. «Πίσω σου είναι!», ούρλιαξε ο Κουταλιανός-Χάρης και η ψυχραιμία που με τόσο κόπο είχε βρει η αφηγήτρια εξανεμίστηκε. Πετάχτηκε στο ταβάνι ουρλιάζοντας «πίσωωωωω μουουου?????», το κυνηγητό ξεκίνησε και πάλι, ώσπου το δεύτερο σκουπόξυλο έσπασε πάνω στο άψυχο πλέον σώμα του Ρατατούη.

Η αφηγήτρια κατάκοπη άρχισε να μαζεύει το χάος της κουζίνας, απορροφημένη στις σκέψεις της… Ποτέ δεν είναι ευχάριστο να σκοτώνεις ένα ζώο, ακόμη κι αν αυτό είναι ποντίκι. Δυστυχώς για εκείνη, οι Πληγές του Φαραώ δεν είχαν σταματημό…

«Μια κατσαρίδα!», φώναξε οργισμένος ο Κουταλιανός. Ε, όχι, αυτό πήγαινε πολύ. Δεν υπήρχαν αποθέματα ψυχραιμίας, είχε έρθει η ώρα να αφεθεί σε απόλυτη υστερία. «ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ»

Η Αφηγήτρια & Οι Δέκα Πληγές του Φαραώ vol1

Ήταν βράδυ Κυριακής, όταν η εξουθενωμένη αφηγήτρια άνοιξε την Πύλη του Χάους. Για πολλές ημέρες σκεφτόταν να ανοίξει αυτή την πόρτα, να πιάσει τη σφουγγαρίστρα και να φέρει βόλτα το νοικοκυριό, που λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων είχε αφεθεί στο έλεος. Τα μάτια της άργησαν να συνηθίσουν το έντονο ηλεκτρικό φως που άλλοτε έκανε τα πλακάκια του μπάνιου να αστράφτουν, μέχρι που μέσα στη μυωπία της άρχισε να εντοπίζει μικρές, μαύρες πεταλουδίτσες. Άπλωσε τη χερούκλα της και άρχισε να σκοτώνει μερικές, ώσπου γύρισε την πλάτη και στην άλλη μεριά του τοίχου αντίκρισε σμήνη από δαύτες. Να ήταν πενήντα; Εκατό;

Ήταν αδύνατο να τις μετρήσει, καθότι οι κραυγές που έβγαιναν αβίαστα από το στόμα της έκαναν τις πεταλούδες να πετούν πάνω από το κεφάλι της επιθετικά. Έφυγε και έκλεισε γρήγορα την πόρτα πίσω της και με ορμή άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, ή αλλιώς, το ντουλάπι με τα αγαπημένα της δηλητήρια. Τα δηλητήρια της αφηγήτριας σκότωναν και την πιο δόλια κατσαρίδα, θα ήταν αδύνατο να μην εξοντώσουν μερικές πεταλουδίτσες, φαίνονταν άλλωστε τόσο, μα τόσο εύθραυστες.

Δέκα ημέρες μετά οι πεταλουδίτσες άρχισαν να εμφανίζονται και να πολλαπλασιάζονται σε όλους τους χώρους της μικρής έπαυλης, που παρεμπιπτόντως περιβαλλόταν από πυκνή βλάστηση, που περισσότερο έμοιαζε με τον Αμαζόνιο, παρά με συνηθισμένο κήπο προαστίων και σε αυτόν κατοικούσαν διάφορα πλάσματα «της φύσης». 

Κατάκοπη από τον αγώνα επικράτειας, «ή αυτά, ή εμείς!», την άλλη ημέρα το πρωί, η αφηγήτρια χτένιζε την κόμη της όταν το μάτι της έπεσε σε ένα περίεργο εύρημα εντός του λουτρού. Στην αρχή της φάνηκε ότι ήταν η ιδέα της, όταν όμως εξέτασε το στοιχείο προσεκτικά η Δεύτερη Πληγή του Φαραώ έκανε τα χέρια και τα πόδια της να τρέμουν. «Νομίζω έχουμε ποντίκι…», ψιθύρισε στο λαγωνικό της κι εκείνο φάνηκε να συμφωνεί, σαν κάτι να ήξερε, αλλά δεν μπορούσε να της το πει.

Το απόγευμα, γυρνώντας από τη δουλειά, βρήκε ακόμη δύο ευρήματα. Ήταν πλέον σίγουρο. Η έπαυλη δεχόταν επίθεση εκ των έσω. Με μανία έπιασε να σηκώνει όλα τα έπιπλα στο διάβα της, ακόμη και το πλυντήριο, αλλά δεν βρέθηκε τίποτα. Για καλή της τύχη, σε λίγο επέστρεφε ο άντρας του σπιτιού, ο Μέγας Ανιχνευτής. Και εκεί που τον περίμενε με ένα βουβό κλαψούρισμα, κουλουριασμένη στον καναπέ, ακούει ένα θόρυβο από το μπάνιο. «Πίσω και σ’ έφαγα!», ούρλιαξε και άρχισε να τρέχει προς το μπάνιο, άοπλη. Λίγο πριν φτάσει στο κατώφλι της πόρτας, ο Ρατατούης πετάχτηκε μπροστά της, άρχισε να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.  Πηδάει πάνω από τα πόδια της, δίνει μια σπρωξιά στον γέροντα Κύριο Τζέρι και κρύβεται κάτω από τη Βιβλιοθήκη, που σε όγκο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Όταν επέστρεψε ο Άνδρας του σπιτιού, τη βρήκε σε κατάσταση νιρβάνα, στρογγυλοκαθισμένη στον καναπέ, με σβηστά τα φώτα. «Περιμένω να βγει. Εκεί είναι…», είπε ψύχραιμα και του έδειξε τις παγίδες που είχε στήσει. Όμως εκείνος δεν μπορούσε να περιμένει το νυχτόβιο τέρας, άναψε ξανά όλα τα φώτα και σαν άλλος Κουταλιανός έσπρωξε τη βιβλιοθήκη μισό μέτρο μπροστά. Ο Ραταούης άρχισε πάλι την τρεχάλα γύρω από τα πόδια τους, βρέθηκε για λίγες στιγμές στα δόντια του λαγωνικού, ο κύριος Τζέρι παρέμενε απλός θεατής κι ο Ρατατούης ξέφευγε ξανά και ξανά.

(δυστυχώς συνεχίζεται)

Video Tutorial: Πώς να απαλλαχτείτε από τις κατσαρίδες σας

Όσοι διαβάζετε αυτό το blog ξέρετε καλά ότι ξέρω. I know bitches! 

Μπορεί να τις τρέμω, αλλά τις έχω μάθει καλά και τις εξοντώνω με επιτυχία και πλέον,έχω αυτοκυρήξει τον εαυτό μου Master of Coucaracha’s Exterminator. 

Όπως κάθε χρόνο φέραμε στην πολυκατοικία συνεργείο να κάνει απολύμανση και επειδή –το έχω πει πολλές φορές, το επαναλαμβάνω για τους νέους αναγνώστες- οι Κριοί πιστεύουν ότι μόνοι τους τα καταφέρνουν καλύτερα, ήρθε η ώρα να αναλάβω δράση.

Μπορείτε κι εσείς! 

Θέλω να με πιστέψετε! 

Μην τις φοβάστε φίλοι μου, δεν θα μας νικήσουν αυτές, εμείς θα τις εξολοθρεύσουμε πρώτοι. 

Σφίξτε τα δόντια, ακολουθήστε τις οδηγίες μου και ριχθείτε με θάρρος λέοντα στη μάχη. 

Υ.Γ. Μην επιστρέψετε ποτέ ξανά σε αυτό το blog εάν δεν βγείτε νικητές!

Για εσάς που τόσο αγαπώ:

http://youtu.be/HiYp9kg-F2Q

**Την "οδοντόκρεμα" και τη σκόνη τα βρίσκεις σε Φυτώρια και όχι σε super market. Μη βουρτσίσεις τα δόντια σου με αυτά. Τη σκόνη μπορείς επίσης να τη ρίξεις στις τουαλέτες και να τραβήξεις καζανάκι... Κόστος: 20-25 ευρώ

Ετήσιο καλοκαιρινό ραντεβού με την Τ. (Twitter stories)

Είχα χορτάσει ύπνο και ξύπνησα αιφνιδίως στις 06:00 π.μ.. Σηκώθηκα να πάω στην κουζίνα για πρωινό..Αναγκαστικά πέρασα από το χολ... Ένας λευκός φάκελος ήταν κάτω από την πόρτα σφηνωμένος. «Αααα! Τα κοινόχρηστα!», είπα με χαρά κι έσκυψα να τον σηκώσω. 06:14΄ έμφραγμα:  

ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ.

# Κα-τσα-ρί-δααααααα: Όλη η γειτονιά στο πόδι από τις φωνές μου -ΚΑΝΕΙΣ δεν ήρθε να βοηθήσει.

# Έχω αρπάξει το #baygon και ψεκάζω ουρλιάζοντας πολεμικές ιαχές. Δεν βλέπω που έχει πάει, απλά ψεκάζω.

# Αν δεν την πιάσει το #baygon θα την εξοντώσει το ντεσιμπέλ της τσιρίδας μου - εύχομαι...

# ΝΑ'ΤΗ!!!

# ΥΕS! Δεν είναι φτερωτή. Σε έχω καργιολάκι! Φσσσςςςς..

# Αναποδογύρισε και κουνιέται υστερικά. Ψοφάει??!!!τι χαρά!

# Τι εννοείς οι φτερωτές είναι αρσενικές ενώ οι άλλες αφήνουν αυγά? Τι εννοείς μπορεί να υπάρχουν κι άλλες?

# Ωχ! Ξαναγυρίζει! Προσγειώνεται εκ νέου στα 4 και τρέπεται σε άτακτη φυγή προς τον καμπινέ!

# Αδειάζω το άλλο μισό #baygon, το τρεχαλητό της επιβραδύνεται αλλά τίποτα δεν την σταματάει. Πολύ ανθεκτικό το καργιολάκι…

# Δεν υπάρχει άλλη λύση. Μαζεύω κουράγιο και με δύναμη μεγάτονων ρίχνω παντοφλιά. Σπάει το πλακάκι κι η Τερέζα επιτέλους είναι νεκρή.

# Από πού μπήκε; Πόσες μέρες την είχα συγκάτοικο; Λες να ταξίδεψε μέσα στο φάκελο με τα κοινόχρηστα;

#Κείτεται νεκρή, στέκομαι και την κοιτάω τελετουργικά και με επιστημονικό ενδιαφέρον. Είμαι ψύχραιμος άνθρωπος γενικά, πρέπει να το διαχειριστώ. Είναι απλώς ένα είδος σκαθαριού.

# ΟΧΙ ΚΑΡΓΙΟΛΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΘΑΡΙ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΡΟ

# Ψεκάζω το άλλο μισό baygon σε όλο το σπίτι, φεύγω σχεδόν με την πιτζάμα και αυτοεξορίζομαι από το σπίτι.

# Ευτυχώς υπάρχουν τμήματα στην εταιρεία που είναι 24ωρα και με περιμαζεύουν.

#Τίποτα δε μπορεί να με κάνει καλά

# Αισθάνομαι τα μαλλιά μου στο μπράτσο και ξεμαλλιάζομαι παρανοικά από ανατριχίλα.

# Νιώθω πιο ευάλωτη από ποτέ!!!!

# Τίποτα δεν θέλω, μόνο να μετοικίσω σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου. Το μοναδικό μου κριτήριο είναι να μην υπάρχουν κατσαρίδες. Τι λες για Αλάσκα?

Dear Tereza

Αγαπημένη μου Τερέζα,

Πρόσφατα είδα ένα βίντεό σου, όπου παραπονιέσαι για το ότι κανείς δεν σε θέλει, ότι οι άνθρωποι με το που σε αντικρίζουν ουρλιάζουν, πανικοβάλλονται και κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να σε σκοτώσουν. Πολύ καλά σου κάνουν, βρωμερή καργιολίτσα.  Μετά, κατέβασες μούτρα  κι άρχισες να κλαίγεσαι «μάνα γιατί με γέννησες». Πραγματικά, ρωτάω επανειλημμένως τη Μητέρα φύση γιατί σε άφησε να υπάρξεις κι ούτε εκείνη ξέρει να μου απαντήσει.

Καταρχήν για να ξεκαθαρίσουμε, σε μισώ και σε σιχαίνομαι πιο πολύ κι από την πέτσα στο γάλα. Είσαι ό,τι χειρότερο μου έχει συμβεί. Είσαι το χειρότερο κατοικίδιο, το πιο άχρηστο ον του πλανήτη και σίγουρα το πιο άσχημο από όλα τα πλάσματα της φύσης. Προσπαθείς να με καλοπιάσεις με τις εξυπνάδες σου, αλλά τσάμπα προσπαθείς. Σύμφωνα με τελευταίες έρευνες, μέσα στα βρωμερά ζουμιά σου κρύβεται ένα μεγαλειώδες μυστικό για τα αντιβιοτικά. Κάλιο να πεθάνω, παρά να σε γευτώ, ούτε καν σε φάρμακο. Δεν ξέρω τι τρώνε εκεί στις Ινδίες κι αν οι Φιλιπινέζοι γουστάρουν να σε μασουλάνε σα σουβλάκι στα κάρβουνα, το δικό μου μενού… ούτε για να σε πιάσω και να σε πετάξω από το παράθυρο. Βασικά τι λέω; Δεν θα σε έπιανα ποτέ να σε πετάξω από το παράθυρο άμα πρώτα δεν σε πότιζα με δηλητήριο , μετά σε τσάκιζα με τσόκαρο – το οποίο μετά χαράς θα πετούσα μαζί με εσένα από το μπαλκόνι- κι ύστερα έβαζα χειρουργικά γάντια για να κάνω τη σαρκοφάγο σου με τριπλό περιτύλιγμα από αλουμίνιο… Τόσο πολύ. Παρότι όλοι ξέρουν πόσο αντιπαθώ τους γείτονές μου, ούτε σε αυτούς δεν θα σε έδινα.

Ξέρεις τι είναι χειρότερο από μια σαν εσένα; Δύο σαν εσένα. Προχθές το βράδυ κι ενώ έβλεπα ήρεμα Kyle XY κι είχε και καύσωνα, άνοιξα το ριμάδι το παράθυρο να πάρω λίγο αέρα. Τότε ένας δικός σου μπούκαρε από το παράθυρο σαν τον κλέφτη και γατζώθηκε από το ταβάνι για να μη μπορώ να τον πιάσω. Ούρλιαζα τόσο που άρχισαν να χτυπάνε οι συναγερμοί από τα γύρω σπίτια. Έλεος, και νόμιζα ότι σας εξολόθρευσα όλες πέρσι, όπως φαίνεται, όμως, είστε μεγάλο σόι. Ευτυχώς είμαι εξοπλισμένη πλήρως και μέσα σε λίγα λεπτά ο θειός σου είχε πέσει ανάσκελα. Κουνιόταν για αρκετή ώρα και τα χείλη του τρεμοπαίζανε, μου ήρθε να του δώσω μια να τα κακαρώσει ακαριαία, αλλά εκτός ότι σιχαίνομαι να ακούω το «κράουτς!» , διάλεξα να τον αφήσω να υποφέρει μέχρι να του βγει η ψυχή- αν έχει. Και να έχει δε συγκινούμαι.

Πάρε το λοιπόν απόφαση, ότι στο σπίτι μου δεν σας θέλω και  η πόρτα μου θα παραμείνει κλειστή έστω κι αν  η θερμοκρασία φτάσει  τους  50^ο C. Να πας στο διάολο κι εσύ κι όλο σου το σόι. Καταραμένη! Μεταλλαγμένη! Σιχαμένη! Λάθος της φύσης! Τέρας!

Υ.Γ. Πρόσεχε καλά τι θα σου πω… Μη τολμήσεις να εμφανιστείς ποτέ ξανά μπροστά μου, γιατί στα γύρω σπίτια ο κόσμος έχει πολλές πεινασμένες Φιλιπινέζες. Το’πιασες; 

ΣΑΦΑΡΙ ΜΕ BAYGON

Όταν βλέπεις κατσαρίδα με φτερά να χαίρεσαι. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο να τις πιάσεις και να τις εξοντώσεις, αλλά τουλάχιστον δεν κάνουν αυγά (είναι οι αρσενικές). Οι θηλυκές δεν είναι ιπτάμενες αλλά είναι ύπουλες… Οι δικές μου, για κακή μου τύχη, ήταν και επίγειες και τεράστιες και ατρόμητες και πονηρές… ΠΑΝΙΚΟΣ!
Πρώτα βρίσκω μια ψόφια… Ανακουφισμένη την πετάω στα σκουπίδια και λίγο μετά μια ολοζώντανη τρέχει δίπλα από τα πόδια μου. Αρχίζω να ουρλιάζω με υστερία κι εκείνη αντί να φύγει ολοένα και με πλησιάζει. Με γρήγορο και κοφτό βηματισμό. Ή τώρα ή ποτέ σκέφτηκα και συνεχίζοντας να τσιρίζω την πατάω με όλη μου τη δύναμη. Ιδρωμένη και κατάκοπη τηλεφωνώ στην μητέρα μου (άπειρα χιλιόμετρα μακριά) κι αρχίζω να της εξιστορώ τον εφιάλτη. Κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος άλλη μια κατσαρίδα τρέχει στο σαλόνι κάνοντάς με να φωνάξω τόσο δυνατά, ώστε η μητέρα μου να κουφαθεί για λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή είναι ακόμα πιο σβέλτη και πονηρούλα. Κρύβεται κάπου και λίγο μετά έχει εξαφανιστεί κάπου αλλού. Σέρνω όλα τα έπιπλα του σπιτιού ψεκάζοντας με μανία (άδειασα το ένα μπουκάλι εντομοκτόνου) αλλά δεν την εντοπίζω πουθενά (παράλληλα είμαι φρικαρισμένη από την έμμεση χυλόπιτα που έχω φάει, ή που νομίζω ότι έφαγα κι έτσι οι αισθήσεις μου είναι οξυμένες κατά 200%). Αρχίζω να ψάχνω για το δεύτερο εντομοκτόνο. Ανοίγω την πόρτα του WC και τρεις γιγαντιαίες κατσαρίδες κάνουν πάρτι κάτω από το νιπτήρα. Οι φωνητικές μου χορδές γδέρνονται από τα ουρλιαχτά αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να φωνάζω. Κλειδαμπαρώνω την πόρτα και παίρνω απανωτά τηλέφωνα τους φίλους μου, που θα τους ανάγκαζα να με φιλοξενήσουν.
Η Τρίσια θα πήγαινε σε αποχαιρετιστήριο πάρτι, η Μαρίνα κι η Τατιάνα- Ζωζώ ήταν καλεσμένες σε ένα μπάρμπεκιου πάρτι και θα αργούσαν να γυρίσουν, ο Χάρης θα έβγαινε με τους φίλους του κι ούτως ή άλλως δεν ήθελα να πέσω στην ανάγκη του, η Χρύσα βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη κ.ο.κ. Ήμουν καταδικασμένη, να κυνηγήσω τις κατσαρίδες μέχρι τέλους. Αρπάζω το δεύτερο εντομοκτόνο, κλείνω όλα τα φώτα και τριγυρίζω πέρα δόθε με το φακό (οι κατσαρίδες αντιπαθούν το φως, είναι νυχτόβιες). Ξάφνου βλέπω μια να βγαίνει κάτω από το ψυγείο… Τυφλή ήταν; Νύχτα το πήρε το δίπλωμα; Άρχισε κι αυτή να τρέχει καταπάνω μου. Μη σας κουράζω, η διαδικασία είναι απλή. Ο φακός στο στόμα, το εντομοκτόνο στο δεξί χέρι να ψεκάζει αβέρτα, το κινητό στο αριστερό χέρι σε ανοικτή σύνδεση με Πάρο, δεξί πόδι παρατεταμένο (κάλτσα μέχρι το γόνατο κι από κάτω τσόκαρο) στόμα ορθάνοιχτο που βγάζει την κραυγή του τραυματισμένου πολεμιστή κααιαιαιαιαιαιαι ΚΡΑΤΣ! Αρχίζω να βουλώνω όλες τις χαράδρες με μονωτική ταινία και χαρτί υγείας, να ψεκάζω κι όποιον πάρει ο χάρος (το σκυλί μαστούρωσε κι εγω δεν πάω πίσω) μέχρι που τελείωσε. Τώρα πια έχω γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα, κατακκόκινη παρά το μαύρισμα και βαριανασαίνω με αγωνία. Έχω αδειάσει 2 baygon, έχω χάσει τρείς ώρες από τη ζωή μου και το μόνο που με παρηγορεί, είναι που σε κάποιες χώρες οι άνθρωποι τις τρώνε τις κατσαρίδες, οπότε λογικά είμαι σε πλεονεκτική θέση. Αλλά στην πραγματικότητα δεν το πιστεύω. Νιώθω αδύναμη μπροστά στην κατσαρίδα… Η Νατάσα (η μητέρα του αδελφού μου) μόνο θα με καταλάβαινε…
Θέλω να πιστεύω ότι τις εξόντωσα όλες. Δεν θέλω να σκεφτώ τίποτα άλλο… Λίγες ώρες μένουν μέχρι το ξημέρωμα… Έχω το δάχτυλο στη σκανδάλη= κινητό, να πάρω τους εξολοθρευτές της απολύμανσης με το που ανοίξω το μάτι μου… Στο μεταξύ, έκανα εξονυχιστικό έλεγχο στο δωμάτιο της μητέρας και σφράγισα τις πόρτες. Δεν μπορώ να δω τηλεόραση γιατί η μικρή δεν έχει αποκωδικοποιητή. Δεν έχει ούτε dvd. Θα συνεχίσω να παίζω με νευρικότητα tetris στο Ίντερνετ (ξέρω, ξέρω, έχουν βγει και πιο σύγχρονα παιχνίδια αλλά εμένα αυτό με χαλαρώνει τι να κάνουμε!) και να σκέφτομαι πόσο στράφι πήγε η βραδιά, για την οποία είχα σαφέστατα άλλες, πολύ μεγάλες προσδοκίες…


eikona apo:http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://wireheading.com/roboroach/robo-roach.jpg&imgrefurl=http://www.phorum.gr/viewtopic.php%3Ff%3D24%26t%3D160749%26start%3D80&usg=__u1RFfJQ8ujOixI51REcA0oqnfeY=&h=369&w=345&sz=24&hl=el&start=22&zoom=1&tbnid=r_DZBmvwm_CH9M:&tbnh=135&tbnw=125&prev=/images%3Fq%3Dkatsarida%26hl%3Del%26biw%3D1276%26bih%3D559%26gbv%3D2%26tbs%3Disch:10%2C569&itbs=1&ei=j1d7TKXTOcyNjAeIp_yVBg&iact=hc&vpx=163&vpy=119&dur=519&hovh=173&hovw=161&tx=106&ty=103&oei=ZVd7TNhih8WzBu31xLIN&esq=2&page=2&ndsp=22&ved=1t:429,r:7,s:22&biw=1276&bih=559