Αποκτήστε κι εσείς το poker face στη δουλειά!

Νιώθεις συχνά ότι περιστοιχίζεσαι από ηλίθιους; Ότι υπάρχουν άνθρωποι που θες να τους κλωτσήσεις στα δόντια με αρβύλα και δίχως έλεος; Μήπως είσαι από αυτούς που όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματά σου φαίνονται στη φάτσα σου; Είμαι η πιο ακατάλληλη για να σε συμβουλέψει, μιας που η ίδια δεν μπορώ να κρυφτώ, η αηδία και τα νεύρα διαγράφονται τόσο εύκολα στο πρόσωπό μου, που στο χιλιόμετρο με καταλαβαίνει κανείς ακόμη κι αν δεν με γνωρίζει καθόλου.

Όσες φορές προσπάθησα να κρυφτώ, απέτυχα. Μπορεί να τα κατάφερα για λίγο, αλλά μετά η αναστάτωση φούντωσε μέσα μου, μου ανέβηκε εμετός στο στόμα και η ξινίλα ξεχύθηκε με ακόμη περισσότερη ορμή. Ώσπου έφτασα σε τέλμα, σε σημείο που δεν πήγαινε άλλο και αποφάσισα να διαβάσω σοβαρά για το πώς θα καταφέρω να μένω ανέκφραστη σε όλες τις μαλακίες που μου λένε ή ακούω ή βλέπω καθημερινά. Για αρχή, κατάφερα να πνίξω το λεκτικό κομμάτι. Σε αυτό έχω βελτιωθεί. Δηλαδή μου έρχεται η βρισιά ή η ειρωνεία στα χείλη, αλλά την καταπίνω. Δυστυχώς τα μάτια και κυρίως τα φρύδια, τα χείλη, ολόκληρο το σώμα, δεν υπακούν στον πνιγμό κι έτσι μου ξαναβγαίνει η ξινίλα τόσο αυθόρμητα.  

Ξέρετε καλά βέβαια, ότι κάποιες φορές δεν είναι μόνο ο ηλίθιος που σε πειράζει, αλλά και ο κουτοπόνηρος, ο δήθεν, ο αποτυχημένος κρυψίνους, ο γλύφτης (αυτός με ερεθίζει πιο πολύ από όλους). Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να καταφέρετε να αδιαφορήσετε, ή τουλάχιστον έτσι να δείχνετε, αναπτύσσοντας το λεγόμενο poker face.

Δε λέω ότι το έχω επιτύχει ακόμα στο βαθμό που θα ήθελα, αλλά θα μοιραστώ μαζί σας κάποια από τα τρυκς που βρήκα...

ή σκέφτηκα και εφαρμόζω τις τελευταίες 2 ώρες, ύστερα από crash που υπέστην το νευρικό μου σύστημα:

1.       Πρώτα πρέπει να ξενευριάσεις: Μόλις διαβάσω, ακούσω, δω ή μου πουν κάτι που με νευριάζει στέλνω το μυαλό μου αμέσως στο προσωπικό μου happy place. Το μυστικό δεν είναι να φαντάζεσαι ένα απίθανο μέρος που δεν έχεις πάει ποτέ ή το που θα ήθελες να είσαι, γιατί έτσι νευριάζεις ακόμα περισσότερο –επειδή δεν είσαι.  Πρέπει να επαναφέρεις μια δυνατή ανάμνηση με θετικό συναίσθημα. Ας πούμε, εγώ σκέφτομαι τη χαρά και την ελευθερία που ένιωθα στο Μπόροβετς σε μια πολύ συγκεκριμένη χρονική στιγμή κατεβαίνοντας με τα σκι το βουνό.

2.       Ένα reminder: Στον χώρο όπου εκνευρίζεσαι πιο συχνά –πιθανόν στο γραφείο- πρέπει να κοτσάρεις κάτι που θα σου υπενθυμίζει συνέχεια το Poker face Μπορεί να είναι ένα σημειωματάκι, ένα σύμβολο, ή πολύ απλά όπως έχω κάνει εγώ, το poker face itself.

 dat face!

3.       Πρόληψη: Μην κάνεις ερωτήσεις που οι απαντήσεις θα σου φέρουν κι άλλα νεύρα ή θα σε δείξουν περίεργο και κακό. Γενικά μην κάνεις ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις φέρνουν εντάσεις. Η εμπειρία λέει ότι θα μάθεις αργά ή γρήγορα χωρίς να χρειαστεί να εκτεθείς.

4.       Άμεση αντιμετώπιση όταν ξεφύγει: Όταν νιώθεις ότι η φάτσα σου αρχίζει να παραμορφώνεται: Τραγούδα μέσα σου τον εθνικό ύμνο.  Η φάτσα σου θα πάρει τη σωστή μορφή σίγουρα.

5.       Όταν σου σκάει στα χείλη το ειρωνικό μειδίαμα: Πρέπει να προλάβεις πριν σου σκάσει. Αυτό είναι το πιο δύσκολο για εμένα… Δεν έχω βρει λύση ακόμα, δεν προλαβαίνω να το σώσω, επομένως εκεί που πάει να βγει το χαμόγελο κάνω ότι ξύνω τα χείλη με τα δόντια μου, τάχα μου τικ.

6.       Τα μάτια είναι ο καθρέφτης: Μην ανοιγοκλείνεις τα μάτια – σαν να προσπαθείς να ακούσεις καλύτερα, ή με μένος ή σαν να προσπαθείς να ξεγελάσεις τη μυωπία σου. Εάν δεν τα καταφέρνεις πιθανώς να σε βοηθήσει ένα μπότοξ.

7.       Συντήρηση αυτού του στυλ με αποφυγή εγκλεισμού σε τρελοκομείο: Ξέσπασε όταν δεν σε βλέπουν. Κρύψου κάπου και δάγκωσε το δάχτυλό σου με όλη σου τη δύναμη. Είναι πολύ εκτονωτικό.

Θα σας ενημερώσω σε επόμενο ποστ για τις νέες μεθόδους που θα σκαρφιστώ.

Εσύ πόσο άρρωστος νιώθεις σήμερα;

Εσύ πόσο άρρωστος νιώθεις σήμερα; Πόσο στην έσπασε το αφεντικό σου; Πόσο κόλλησες στην κίνηση; Πόσο αργεί η άδειά σου; Πόσο βαριέσαι σπίτι; Πόσο βλαστημάς που δεν έχεις λεφτά για δεύτερη μπίρα; Πόσο απελπισμένη είσαι που δεν έστειλε; Πόσο κακομοίρα που δεν σε παντρεύεται; Πόσα λεφτά πρέπει να ζητήσεις αύξηση; Πόσο νευρίασες με τους γονείς σου; Πόσες φορές τους έβρισες;  

Αλήθεια αρχίζω να πιστεύω ότι θα δίναμε στη ζωή μας πολύ μεγαλύτερη αξία αν ξέραμε πότε είναι γραμμένο το τέλος μας. Τόσες χαμένες ευκαιρίες για ευτυχία…

Μέχρι που συναντάς αυτά τα υπέροχα γκρίζα μάτια του συνομήλικου φίλου σου που παλεύει με τον καρκίνο σε αγώνα πέρα για πέρα άνισο, και σε ρωτάει με συμπόνια και σαν να σε λυπάται, «πως τα πας; Όλα καλά;». Και τσούζει η γλώσσα σου να πεις «ας τα λέμε καλά», ή «σκατά» και να αρχίσεις τη γκρίνια για όλες τις δυστυχίες που σε έχουν βρει. Ξέρεις, είμαι κι εγώ από αυτούς που φέρνουν σχετικά εύκολα την καταστροφή κι αλήθεια όταν με βρει κάποια αληθινή δυστυχία αναρωτιέμαι… θα το αντέξω; Θα μπορώ να χαμογελάω και να ρωτάω τους άλλους με συμπόνια, σαν να έχουν εκείνοι το πρόβλημα και όχι εγώ, πως τα πάνε και τι κάνουν και πότε θα πάρουν αυτό που ζητάνε ;–άδεια, αύξηση, γάμο, ότι ονειρεύεται ο καθένας. Θα μπορώ να υπόσχομαι ότι θα κανονίσουμε και θα τα πούμε, χωρίς να ξέρω αν θα είμαι μέχρι «τότε» εδώ για να τους ξαναδώ;

Χάθηκα για λίγα λεπτά μέσα σε αυτά τα γκρίζα λαμπερά ματάκια. Το βάρος στην καρδιά μου είναι ανυπόφορο… Αύριο θα είμαι καλύτερα και μεθαύριο θα το έχω ξεχάσει, θα πήζω στην κίνηση και θα βλαστημάω και μετά θα πάω διακοπές και όλα θα είναι καλά για δέκα μέρες… Μετά πάλι τα ίδια. Τώρα λέω ότι δεν θα το ξεπεράσω ποτέ…Μα θα το ξεπεράσω και το επόμενο άρθρο μου μπορεί να είναι γεμάτο αστειάκια. Όχι όμως σήμερα…

Σήμερα κατάλαβα ότι μπορώ να νιώσω τεράστια ανακούφιση και χαρά αγκαλιάζοντας κάποιον που δεν έχω αγκαλιάσει ποτέ πριν, αλλά εύχομαι να έχω ξανά την ευκαιρία, και παράλληλα να αισθάνομαι τη μεγαλύτερη λύπη του κόσμου… Και κυρίως την ανημποριά. Το χαμόγελο μου να ακούγεται μέχρι τα έγκατα της ψυχής μου και παράλληλα να κλαίω βαθιά. Σήμερα κατάλαβα ότι μπορεί να νιώθουμε απέραντη αγάπη για άτομα που γνωρίζουμε ελάχιστα, κι αυτό να το αντιλαμβανόμαστε από την απελπισία που μας προκαλεί το γεγονός ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα απολύτως για να τα βοηθήσουμε. Σήμερα έτυχε να δώσω αίμα, για κάποιον άγνωστο… Και για εκείνον που αγκάλιασα για λίγα δευτερόλεπτα, δεν υπάρχει τίποτα που μπορώ να δώσω, κι αυτό με κάνει κομμάτια.

Επίσης, σήμερα αντιλήφθηκα ότι πολλές φορές κρατιόμαστε μακριά από διακριτικότητα, γιατί φαινομενικά υπάρχουν άλλοι πιο κοντινοί για να βρίσκονται κοντά… Όμως τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι. Μπορεί να αισθάνεστε περιττοί ή αμήχανοι, μπορεί να μην έχετε να πείτε καμία σοφία ή να μην σας παίρνει να δώσετε κουράγιο, αλλά μη σκάτε, δεν περιμένουν από εσάς να ακούσουν φλυαρίες τέτοιου είδους. Αρκεί να είστε εκεί με ένα ζεστό χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα καλαμπουράκι, να θυμίζετε μια χαζή μικρή σας ανάμνηση ή να δημιουργήσετε μια νέα.

Και σταματήστε να νιώθετε άρρωστοι με τα πάντα. Νιώσε καλά γιατί δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά μπορεί να αλλάξει αυτό. 

Στη μνήμη του Φώτη, που δεν χρειαζόταν να τον ξέρεις πολύ καλά για να τον αγαπήσεις για πάντα. 

Μην πληγώνετε τα παιδιά σας, ηλίθιοι!

Ορίστε που πάλι , αναπάντεχα, νιώθω ότι θέλω να σας γράψω. Ξέρω, έχετε γελάσει πολλές φορές με διάφορα που λέω κι ίσως συγκινηθήκατε άλλες τόσες, ύστερα με χάσατε και σας έχασα, αλλά το μικρόβιο με την πένα, έστω την ηλεκτρονική, δεν είναι ιστορία που τελειώνει, ποτέ. Ξεκίνησα να γράφω ημερολόγιο όταν τελείωνα την Ε’ Δημοτικού και μέχρι που γνώρισα το σύντροφό μου. Έχω καταγράψει την καθημερινότητα στο γυμνάσιο και το λύκειο, με κάθε δυσκολία που μπορεί να αντιμετωπίσει ένα παιδί, ιδίως ένα παιδί χωρισμένων γονιών.

Εφηβικοί έρωτες, μαθησιακές δυσκολίες, ανησυχίες για το μέλλον, φιλίες, καυγάδες, μικρές εκδρομές και μεγάλα ταξίδια, όλα βρίσκονται κλεισμένα εκεί μέσα. Αν τα διαβάσεις με τη σειρά, παρατηρείς ότι τα γράμματα βελτιώνονται χρόνο με το χρόνο, τα ορθογραφικά μειώνονται, μέχρι που ξεκίνησα το 2006 αυτό το blog και περιορίστηκα στη χιουμοριστική πλευρά της ζωής μου. Οκ, σας έκρυψα πολλά, γιατί εδώ είναι δημόσιος χώρος κι όχι το παιδικό μου ημερολόγιο. Κι αυτή τη φορά, και παρότι δεν χάνω ποτέ το χιούμορ μου, δεν θα σας μιλήσω για τίποτε ευχάριστο, αλλά για μια βαθιά μου ανησυχία. Μη δακρύσετε, θα προτιμούσα να θυμώσετε και να αποφασίσετε να μην πληγώσετε ποτέ τα παιδιά σας…

Με έχει πιάσει τεράστιο άγχος για το πόσο πληγωμένοι είμαστε όλοι χωρίς να το ξέρουμε. Για το πόσο μπορεί να πονέσει κανείς ακόμη κι ως ενήλικος, όταν ο γονιός επαναλάβει μια κακή, γνώριμη στο παιδί που κρύβεις μέσα σου, συμπεριφορά! Γονέα, ανεύθυνε, ατομιστή, εγκληματία, ίσως να μην το καταλαβαίνεις, αλλά όλο το πρόσωπό σου αλλάζει, μοιάζεις με τέρας και το παιδί σου σε φοβάται, ακόμη κι αν είναι 20, 30, 40 ετών. Σοκάρεται από το γεγονός ότι είναι σε θέση να το δει κι ίσως σοκάρετε περισσότερο όσο μεγαλώνει, επειδή μπορεί να το βλέπει ακόμα.

Ακόμη και στην περίπτωση που έχεις ένα ώριμο, μορφωμένο, δυνατό παιδί, σαν γονιός, μπορείς πάντα να το διαλύσεις, όταν δείχνεις το τεράτινο πρόσωπό σου. Θα πρέπει να διδαχτούμε όλοι όσοι σκοπεύουμε να γίνουμε γονείς, ότι δεν πρέπει να πληγώνουμε τα παιδιά μας –γιατί ίσως δεν το έχετε γνωρίσει όλοι, αλλά μερικοί δεν το κάνουν καν κατά λάθος, αλλά εντελώς και τελείως επίτηδες. Πληγώνουν τα παιδιά τους, για να εκδικηθούν τη σύντροφο, ή επειδή πληγώθηκαν από τους γονείς τους οι ίδιοι, ή επειδή έτσι νιώθουν καλύτερα, ή όλα αυτά μαζί… Κάποιοι γονείς πληγώνουν επίτηδες τα παιδιά τους και πολύ φοβάμαι ανεπανόρθωτα. Είτε χτίζουν σχέσεις αρρωστημένης εξάρτησης, είτε σχέσεις μίσους, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο άσχημο.

Πρέπει να μάθουμε, ότι κάποια πράγματα δεν τα λες ποτέ στο παιδί σου. Ακόμη κι αν στοχεύει πάνω σου με ρεβόλβερ, ακόμη και τότε, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να του πεις και που δεν μπορείς να του κάνεις, γιατί, καλύτερα να σε σκοτώσει, παρά να τα πεις και να τα κάνεις στο παιδί σου. 

Με έχει πιάσει τεράστιο άγχος, ότι μέσα μας υπάρχουν «γειτονιές βομβαρδισμένες», ολοσχερώς κατεστραμμένες. Και ακόμη χειρότερα, αγχώνομαι για το κακό που δεν ξέρουμε ότι μας έχει συμβεί και τότε εύχομαι να μη το ανακαλύψουμε ποτέ, παρά να το ανακαλύψουμε όταν έρθουμε στη θέση του γονέα, μη και επαναλάβουμε τα ίδια.

Το παιδί σου δεν το απειλείς, ούτε  το εκβιάζεις. Δεν ξεκινάς ποτέ μια δικαστική μάχη με το παιδί σου. Δεν διασύρεις το παιδί σου και σε καμία περίπτωση δεν το βάζεις πάνω από κανέναν, πόσο μάλλον πάνω από μια γκόμενα. Εννοείται ότι δεν αποκληρώνεις, δεν βιάζεις και δεν σκοτώνεις το παιδί σου, αλλά για να πω την αλήθεια, όλα τα παραπάνω μου φαίνονται «ίσα» και το ίδιο εγκληματικά. 

Zed & τα 7 ασυγχώρητα αμαρτήματα

(στο γιατρό)

- Πως νιώθεις σήμερα; 

Θέλω να τους χαστουκίσω όλους. Η λέξη "σκατά" βγαίνει από το στόμα μου πιο εύκολα κι από την αναπνοή μου. 

- Σου συμβαίνει συχνά;

Απο πάντα.

- Ποια είναι τα συμπτώματα;

..Παίρνω φωτιά και αρχίζω την επίθεση με κάθε μέσο - αν τα λόγια και οι βρισιές δε με χορτάσουν, μπορώ να του σφίξω το μπράτσο μέχρι αυτό να μελανιάσει ή ακόμη και να τον πιάσω απο το λαιμό και να τον αναγκάσω να καταπιεί τη γλώσσα του. Και ξανακαταλήγω στο εξής: θέλω να τους χαστουκίσω όλους. 

- Πότε σε πιάνει αυτή η λύσσα;

Είναι πολύ συγκεκριμένα αυτά που με ενοχλούν σε κάποιον. Γίνομαι έξαλλη όταν κάποιος:

1. με ειρωνεύεται

2. με κοροϊδεύει

3. με διατάζει

4. με προδώσει

5. μου κορνάρει (η Ειρήνη ξέρει)

6. μου τραγουδάει παράφωνα παρά τη θέλησή μου

7. μου κάνει έκπληξη

Για όποιον ακόμα το σκέφτεται και δεν έχει καταλάβει ότι χτυπάω το καμπανάκι:

και είναι κληρονομικό... ε μαμά; 

Υ.Γ. Εννοείται ότι εγώ κορνάρω σε όλους, μπορώ να τραγουδάω όσο και όποτε θέλω και φυσικά συμμετέχω σε εκπλήξεις αλλονών! Χρόνια πολλά Τρίσια!!!

Απο τον θυμό στην οργή

Κι εκεί που κάθεσαι προσπαθώντας πάρα πολύ για να συγκρατήσεις την ψυχραιμία σου και παρότι νιώθεις ντουλάρα με δεκαπέντε αφεντικά, σου έρχεται μια  ασυγκράτητη ορμή, να σηκωθείς επάνω και ουρλιάζοντας με όλη σου τη δύναμη  σαν τρελός (μπορείς να σκίζεις το δέρμα σου και να τραβάς τα μαλλιά σου παράλληλα) να αρχίσεις να αμολάς απανωτά χαστούκια…Να βρυχάσαι και να βρίζεις σα να μην υπάρχει αύριο… Να κοπανιέσαι με το μάτι του τρελού που γυαλίζει σα φρεσκοξεσκονισμένο διαμάντι και να μη σε νοιάζει, που το στόμα έχει ξεχειλώσει, τα σάλια σου πετάγονται παντού και η όψη σου μοιάζει με το κοριτσάκι από τον εξορκιστή. Ο λίγος θυμός είναι σέξι στις γυναίκες, όταν περάσεις στην οργή όμως, σε κάνει να μοιάζεις με εκστασιασμένο μανιακό τέρας! Το θες όμως. Το χρειάζεσαι. Αλλιώς θα σκάσεις.

Πόσα χαμένα χαστούκια και πόσες βρισιές κρατάς και πνίγεις μέσα σου; Πόσες φορές αναγκάζεσαι να το ηρεμήσεις για να συνεχίσεις, αλλά να το θυμάσαι ξαφνικά μια άλλη στιγμή και ξανανευριάζεις με περισσότερη λύσσα από πριν; Και κοπανιέσαι στο τιμόνι και νευριάζεις με τα πάντα στο διάβα σου χωρίς να ξέρεις το γιατί… Τίποτα χειρότερο από την ετεροχρονισμένη βαθιά οργή. Διαχωρίζω το θυμό από την οργή χωρίς να λάβω υπόψη μου κάποιον Μπαμπινιώτη. Είναι πολύ απλό, ο θυμός ακούγεται κάπως σιγανά όταν τον ονομάζεις «θυμό». Τι δύναμη έχει το «θ». Αν προσπαθήσεις να φωνάξεις πολύ δυνατά «είμαι θυμωμένη» ο θυμός χάνεται. Ενώ η οργή, το «ο», το «ρ», το «γ», κάνουν την οργή πολύ πιο εφιαλτική… «Είμαι οργισμένη… είμαι εξοργισμένη…», νομίζω τα ντεσιμπέλ είναι πολύ πιο εντυπωσιακά.

«Μα αν δεν το εξωτερικεύουμε μπορεί να μας συμβεί κάτι κακό!», είπε η Ρούνι-ρούνι τρομοκρατημένη, όταν ούρλιαζα για τα όσα μου συμβαίνουν – δεν φώναζα σε εκείνη, απλά τα ζούσα ξανά έτσι όπως τα αφηγόμουν. Κάπου σε μια ταινία έμαθα ότι αυτοί που κάνουν απεργία στην ομιλία, ουσιαστικά αποτρέπουν τον εαυτό τους από το να επαναλάβουν και άρα να ξαναζήσουν το απεχθές. Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ανάγκη να βρίσουν ;

«Σκέφτομαι να γράψω σε ένα χαρτάκι όλες αυτές τις λέξεις που κάνουν τα προβλήματα να φαίνονται μικρά… Κι όποτε τα παίρνω στο κρανίο κι είμαι έτοιμη να αρπάξω τον συνομιλητή μου από το λαιμό, να το βγάζω από την τσέπη, να το διαβάζω και πιστεύω θα περνάνε όλα. Ας πούμε, Πόλεμος, Θάνατος, AIDS, κι άλλα σημαντικά προβλήματα που αν εκείνη τη στιγμή της έκρηξης θυμού σου τα αναλογιστείς, τότε λογικά θα ηρεμήσεις και θα πεις «πάλι καλά!». Η Ρούνι-ρούνι άρχισενα γελάει μέχρι δακρύων, εγώ όμως το εννοούσα. «Μα φοβάμαι μην είσαι τόσο εξοργισμένη που του δώσεις του άλλου το χαρτάκι να το φάει!»…

Εγώ επέμεινα ότι πρόκειται για φοβερά έξυπνη λύση. Μπορεί να σώσει όχι μόνο τη δουλειά σου, αλλά και το γάμο σου… Τόση οργή, τόση συσσωρευμένη οργή, που πραγματικά πίστευα ότι μπροστά στον Πόλεμο, τον Θάνατο, το AIDS, θα εξατμιστεί.

Όπως φάνηκε μετά το πείραμα, η οργή είναι κάτι που δεν εξατμίζεται και δεν φεύγει. Το χαρτάκι το κοιτάς, αλλά τυφλωμένος από το θυμό δε μπορείς να το διαβάσεις κι αν μπορείς να το διαβάσεις δε μπορείς να το κατανοήσεις… H οργή είναι σαν τον Τυφώνα Σάντυ, θα περάσει από πάνω σου, θα τα κάνει(ς) όλα λίμπα και μετά θα περάσει και θα πάει αλλού. «Η λύση είναι ο διαλογισμός…», είπε κάποιος άλλος, που τα νεύρα του είναι σα μελάτο αυγό και δεν τσιτώνουν με τίποτα. Δεν νευριάζει. Έτσι λέει, Έτσι δείχνει. Δεν φτάνει στο σημείο της έκρηξης γιατί εξ αρχής δεν έχει θυμώσει.

Απορίας άξιον… Μόνο που σκέφτομαι ότι υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι νευριάζω ακόμα περισσότερο…