Le mariage en 48 heures (vol2)

Même si tu as mal au dos, ton cher mari te ramène des croissants et du jus d’orange pour votre petit déjeuner. Tu l’en veux plus là… Lui, il va s’asseoir au bureau, toi au salon, mais vous continuez à communiquer sur le chat, car il te manque déjà . Par contre, vous êtes dans la même pièce ! Vous allez lécher les vitrines au centre ville…

Lui, il est déjà fatigué de cette vie commune. Peut être à cause da la piscine que tu as fait à la salle de bain pendant ta douche, où tu croyais que tu es aux cascades exotiques. Vous finissez dans un delicatessen d’haute qualité et el marito te dit « ah, quand je serai très riche je te ramènerai tout ces trucs ». Et toi tu penses « Oé, quand tu seras très riche, première chose que tu me ramèneras ça sera une nana ! ». Sur ce point là, le mari appelle une amie pour l’inviter au repas de midi, car il en a marre de ce tête à tête infini (déjà ?). L’ambiance conviviale est indispensable dans un bon mariage.

Ton mari Européen va t’offrir du bon thé froid et il va te télécharger un film, pour t’occupera pendant son jeux éléctronique ! Puisque je vous êtes jeunes mariés, ça ne te derrange pas, contrairement, tu vas assister la bataille… Car tu es complètement nulle et tu peux pas comprendre ce truc tu décides faire un peu de ménage, il y a des amis qui vont vous rejoindre le soir. Ils vont noter ton travail !

Vous allez de nouveau au super marché pour acheter de biens pour vos amis. Le bon mari tient les courses pour toi mais le super bon mari, tient  les coures et le parapluie pour toi.

Quand ils arrivent, ils commencent à faire de questions… « Eh bon alors, comme ça va le mariage ? ». Ils demandent la même chose chaque fois, le mari est agacé de tout ça et les questions personnelles en général. Vous allez pas parler beaucoup, juste sourire comme d’habitude…

A la fin de la soirée, un de vous deux, va prendre l’avion et partir, et donc, le mariage serait fini. C’est pour ça que le mariage est scata ! Et ce pour ça que Maxime est un vrai ami de moi, plus important qu’un mari de durée limitée, et moi je dors au canapé. 

Le mariage en 24h (vol1) VF

Et là, ça commence le mariage. Une matinée tu quittes ton petit appartement, et tu arrives chez ton chéri avec deux ou trois valises, pour t’installer. Maitresse de la maison, femme au  foyer en même temps, une définition, deux significations… Lui, il t’attend souriant (il va t’exploiter au bout, pourquoi il ne souriait pas ?).

Après l’installation, tu commences tout de suite le « travail ». Bah, le permier jour tout est parfait, « partageons tout » il se semble gentil et romantique. Vous allez ensemble au super marché , vous décidez en commun qu’est-ce que vous allez cuisiner (vous, pas seulement toi, on est au premier jour encore, attends). Le bon Marito, tient les courses pour toi, un vrai gentleman ( ! ) « Vous » allez à la boulangerie, « vous » choisissez le gâteau e.t.c. Vous rentrez à la maison, dans une ambiance idyllique, il prépare un digestif frais et tu prépares un petit apèro, avant le match.

Dès que tu fais la vaisselle...il y a une femme  dans l’appartement, on dirait. Puis, tu commences à cuisiner, lui, il reste sur le canapé étant fière de toi, regardant le match quand même. Il va demander si tu as besoin d’aide, juste pour lui dire « non »… Premièrement, parce que c’est le premier jour du mariage, tu n'es pas encore fatiguée et, puis, parce que toi, tu connais mieux qu'est-ce qu'il faut  faire ! Tendrement, tu offres un goût de cette sauce spéciale (le deuxième jour c’est fini tout ça, vous mangerez des pâtes) ; La sauce sera un peu salé, car tu as beaucoup pleuré pendant le découpage des oignons. D’autre par, ça sera lui qui va faire la mise en table, il s’occupera du gâteau et à la fin, c’est lui qui va jeter les déchets. C’est ça un mari Européen, vous les mec grecs!

Alors, le premier jour du mariage était agréable, c’était exactement comme toutes les filles rêvent dans la vie! Ton mari est assez gentil, de te laisser sortir avec des amis pendant le deuxième mi-temps ! Pourtant, toi t’es une mariée dévouée, une femme sérieuse, donc tu prends seulement un verre avec tes potes et tu rentres à la maison avant minuit. Lui, il t’attend regardant les dessins animés, car il faut que tu saches, les mecs restent toujours des enfants… Mais ( !) il met les coussins pour que tu te couches confortablement prés de lui, il va prendre soin de toi en offrant d'une couverte, et là, vous dites « bonne nuit »…

Ah, arrêtez vous de sourire et d’être jalouses ! J’ai dormi sur le canapé... ! 

ô Toulouse "les oreilles"/ Τα αφτιά

Κάποια τραγούδια, μετά το τέλος μιας εποχής, πρέπει να πάψουν να παίζονται στα ραδιόφωνα για να ησυχάσεις… Αυτό που λένε ότι η μουσική σε ταξιδεύει, είναι αλήθεια, σε ταξιδεύει συνήθως προς τα πίσω και όχι προς τα μπροστά… Σε πηγαίνει πίσω σε κάτι που δε θέλεις να ξεχάσεις ποτέ, αλλά ούτε και να θυμάσαι συνέχεια… Κάποια τραγούδια, μετά το τέλος μιας εποχής, πρέπει να ξεχνιούνται για λίγο μέχρι να ξαναγίνουν απλώς «τραγούδια».

Το καλό είναι ότι μπορείς πάντα να ανακαλύψεις νέες μουσικές και νέα τραγούδια, να κεντήσεις πάνω τους νέες αναμνήσεις, σε κανούργια μέρη ή με καινούργιους ανθρώπους (χαζό, τι είναι ένας καινούργιος άνθρωπος; Του κουτιού που λέμε; Τέλος πάντων, καταλαβαινόμαστε νομίζω).

Είναι μερικά playlists βρε παιδί μου… Μαχαίρι στην καρδιά… 

Pretty Face (Soley), You dont have a clue (Royksoop), Home (Edward Sharpe&Magnetic Ζeros)...

ô Toulouse « les yeux » version GR

Στην Ελλάδα επεξεργαζόμουν τους ανθρώπους του λεωφορείου προσπαθώντας να μαντέψω την ταυτότητά τους. Από πού είναι; Τι δουλειά κάνουν; Είναι παντρεμένοι; Ποιος είναι ο τελικός προορισμός; (εννοώ τη στάση του λεωφορείου όχι τον τελικό προορισμό = το θάνατο!). Στην Τουλούζη οι αποστάσεις είναι walking distance οπότε τους συναντώ στο δρόμο. Οι 10 τύποι που συναντάς το πρωί εδώ, είναι αυτοί:

1. Ο αλλοδαπός εργαζόμενος

Ο Α.Ε. σηκώνεται χάραμα εξαιτίας της δουλειάς του. Θυρωρός, κηπουρός, οδοκαθαριστής ή οικιακή βοηθός … Πάντως είναι χαμογελαστός, περπατά γρήγορα, συχνά μιλάει στο τηλέφωνο…στα πορτογαλικά!

2. Ο φοιτητής

Ο φοιτητής έχει ένα ιδιαίτερο στυλ! Συνδυάζει κοστουμιά με το all star, κουβαλάει παντού τον υπολογιστή του, περπατάει σκυμμένος πάνω από το iphone ή το blackberry… Είναι ικανός να στείλει 10 μηνύματα ενώ διασχίζει το δρόμο… Περπατάει ήσυχα, παριστάνοντας τον σοβαρό, έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο. Ένας οπτιμιστής…Χα! Είναι πολύ νέος για να τον κατηγορήσουμε και για αυτό!

3. Ο Σπορτίφ

Σαββατόβραδo, χάραμα Δευτέρας, ακόμη και παραμονή Χριστουγέννων φοράει το σορτσάκι του και τρέχει…και τρέχει… Είτε με σκυλί, είτε με κάποιο εξίσου σπορτίφ φίλο ή με το Ipod δεν είναι ποτέ διαθέσιμος να σε γνωρίσει… Ακόμη και στα φανάρια δεν σταματά να χοροπηδάει. Πφ…σκοτήστηκα! Δεν είναι του στυλ μου ούτως ή άλλως…

4. Ο ευτυχισμένος παππούς  

Οι συνταξιούχοι στη Γαλλία είναι πολύ ευτυχισμένοι και επωφελούνται της ζωής που τους έχει απομείνει! Αντιθέτως στην Ελλάδα, το Κράτος έχει γραμμένους τους ηλικιωμένους, που μαζί με τους νέους διπλωματούχους είναι τα πρώτα θύματα της κρίσης. Ο ευτυχισμένος παππούς, ή η ευτυχισμένη γιαγιά, πάει το πρωί να πάρει φρέσκια μπαγκέτα από το φούρνο και ύστερα το απόγευμα, πάει στο… Πανεπιστήμιο της Τρίτης Ηλικίας! (εκεί που έκανα το 1^ο μου σταζ)

5. Ο Κλωσάρ  

Συνοδεύεται πάντα από το λιγότερο 3 σκυλιά διαφορετικού χρώματος, είναι νέος, με ράστα, πολύχρωμα ξεβαμμένα ρούχα! Είναι ξεκάθαρο ότι ζει στους δρόμους από επιλογή, δεν γουστάρει την κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Στους κλωσάρ δεν τους αρέσουν τα κρεβάτια, τα σπίτια και το ζεστό νερό! Ε, ναι, γιατί όταν είσαι τόοοσο νέος, κι η μητρική σου γλώσσα είναι τα γαλλικά, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία!

6. Η Καγκόλ (αυτό που εμείς λέμε «καγκουρογκόμενα»)   

Συνήθως είναι ψηλή και όμορφη, ή «νοστιμούλα», γαλλίδα, περήφανη για την ομορφιά της. Είναι δυναμική και δε χαμογελάει ποτέ στους αγνώστους, είναι υπερβολικά μακιγιαρισμένη… Το άρωμά της είναι φθηνιάρικο και σεξιβρωμιάρικο. Κρατάει μεγάλη τσάντα γεμάτη τσίχλες και καπότες!

7. Ο ιντελέκτουαλ

Μεγάλα κοκάλινα γυαλιά, δερμάτινη τσάντα χιαστή, ένας καλλιτέχνης, ένας ποιητής ή απλά ένας αρχιτέκτονας;

8. Ο τουρίστας  

Ο Σωβινισμός δημιούργησε αμέτρητους εγχώριους τουρίστες, παθιασμένους με τη γαλλική πολιτιστική κληρονομιά! Με το χάρτη στο χέρι, κυρίως με γκρουπ, εξερευνούν την Ροζ Πόλη… Ακόμη και στην ίδια του τη χώρα δε θα μείνει ικανοποιημένος, στο τέλος του ταξιδιού του δε θα παραλείψει να γράψει ένα γράμμα παραπόνων!

9. Οι Δούκες της Τουλούζης

Αριστοκρατία… Οι πραγματικοί Σνομπ… Οι απόγονοι… Η high society!

10. Ο Έλληνας

Ακόμη κι αν δεν αναγνωρίζεις τη γλώσσα, σε διαβεβαιώνω είμαστε πολλοί! Ο Έλληνας μιλάει δυνατά, μιλάει με τα χέρια. Επιπλέον, γελάει εκκωφαντικά και είναι εντελώς εξαρτημένος από το κινητό του. Κουβαλάει ένα φραπέ στο σέηκερ..  

ô Toulouse « les yeux »

En Grèce je faisais l’observation des gens dans le bus, en essayant de deviner leur identité. D’où ils viennent? Qu’est-ce qu’ils font dans la vie ? Ont-ils mariés ? Quelle est leur destination finale ? (je parle de station du bus, pas la destination finale= la morte !). A Toulouse je profite de petites distances et j’aime beaucoup marcher dans la ville…  Il y a 10 types de gens que tu rencontres dans la rue, le matin, à Toulouse.

1.Le travailleur étrangère

Le T.E  se lève très tôt le matin, à cause de son travail. Concierge, jardinier, épurateur, femme de ménage… Sinon, il a un sourire, il marche rapidement, souvent il parle au téléphone…en portugais !

2. L’étudiant

L’étudiant a un style particulier ! Il combine son costume avec les chaussures de type All Star, il ramène son ordi avec lui, et il marche étant concentré aux applications du iphone ou du blackberry…  Il est capable d’envoyer 10 textos en traversant la route… Il marche de manière tranquille, prétendant qu’il est sérieux, prêt à conquérir le monde. Un optimiste… Ha ! Très jeune pour le blâmer de son optimisme !

3. Le Sportif

Samedi soir, Lundi matin, même au Réveillon du Noel…il est toujours en short et il court, il court… Soit  le chien, soit un ami aussi sportif, soit  le ipod, en effet il n’est jamais disponible de te faire connaissance, même au feu rouge il continue son activité. Bref, pas mon style anyway !

4. Le happy vieux

Les retraités en France sont bien heureux et ils profitent de vie ! Par contre, en Grèce, l’Etat s’en fout pour les personnes âgées, donc, on dirait qu’ils sont les victimes de la crise à ce moment (pareil pour les jeunes diplômés). Le happy vieux va à la boulangerie pour acheter une baguette… et puis, l’après-midi à l’Université du Troisième Age !

5. Le Clochard

Il est accompagné au moins par 3 chiens de couleur différente, il est jeune, cheveux crépus et vêtements au moins de 3 couleurs différentes ! C’est clair qu’ils aiment pas la société dont ils vivent. Ils n’aiment pas les maisons, les lits, l’eau chaud… Ils ne sont pas exclus, c’est leur manière de vivre.  Parce que, quand tu es assez jeune et ta langue maternelle est le français, il n’y a aucune autre excuse!

6. La Cagole  

Souvent, elle est grande et belle, ou « pas mal », elle est française, fière de sa beauté. Elle est dynamique elle sourit jamais aux inconnus, elle est trop maquillée. Son parfum est « cheap and nasty ». Elle a un grand sac, dont elle ramène toujours de chewing gum et de capotes !

7. L’intellectuel

Grand lunettes, sac en cuir croisé, parfois un artiste, un poète ou simplement un architecte ?

8. Le touriste

Le Sovinisme a crée nombreux  touristes domestiques, passionné du patrimoine français !Avec la carte à la main, notamment en groupe, ils explorent la ville Rose…Même chez son pays il sera pas satisfait et il va finir son séjour en écrivant une lettre de réclamation !

9. Les Dukes de Toulouse

La classe…Les vrais snobs…Les descendants… La high society !  

10. Le Grec

Même si tu ne reconnais pas la langue, je t’assure, on est plein ! Le Grec parle très fort, et il parle avec les mains. En plus, il rigole très fort et il est tellement « drogué » de son téléphone mobile. Il ramène le café frappé dans un petit shaker. 

ô Toulouse "Le Nez"

 Nouvelle année scolaire (pour les autres, pas moi…moi ? Scata), nouveau statut (de « étudiante » à « jeune diplômée désespérée ») nouvelles habitudes…(apprendre comment à vivre sans avoir ton propre appartement et sans dormir sous le pont !). Je suis rentrée à my beloved Toulouse, la ville où j’ai connu la notion de la vie étudiante et j’ai découvrit comment on peut survivre sans le mousaka de maman. A la place de mousaka, il y a le déjeuner du resto-u, patates en plastique et légumes congelés.

 On habite « au noir », chez une amie qui a déménagé à son mec, et ma collocatrice  se réveille à 6h du matin pour aller au boulot. Heureusement, il y a une entre nous qui bosse ! Après 12 ans à l’école, 4 ans à l’Université grecque et 1 an en France  faisant le master 2, elle a réussit à trouver un poste de prestige : Responsable du Découpage de la Tomate   chez Subway ! En plus, le Manager est très impressionné de ses capacités, il lui a dit qu’elle fait la plongeuse « extrêmement bien ».  Après tout, la Plongeuse-Responsable du Découpage de la Tomate gagne le smic tandis qu’ un Manager en Grèce gagne le moitié. Ca y est !

Dans cette nouvelle vie alors, il y a aussi mon meilleur ami, jeune et qualifié, qui reste encore positif et optimiste, car il est motivé de travailler partout dans le monde, sauf la France. « Mais Alexiaaaaa ! C’est le Tourisme International, pas National ! ».  Il veut partir et m’abandonner à Toulouse, il connaît pas que je vais lui suivre en tout cas ! Il  connaît pas que après mon installation à « we dont know yet où ça » il y a maman et jerry qui viennent aussi. Ca sera une surprise agréable!  

Puis, il y a une autre Grecque, aussi bien qualifiée, diplômée de l’Université de Toulouse, qui a décidé d’aller travailler en Afghanistan si besoin.

Moi je distribue partout mon pauvre CV, je me suis inscrite sur tout les scato-sites dans lesquelles il y a 100000 postes de recrutement, parmi lesquelles il n’y a aucune pour moi. Toutes les entreprises reconnaissent mes qualifications mais … « mon profil ne correspond pas ». Au début je croyais qu’ils parlent de mon profil professionnel. J’ai conclu finalement, qu’ils n’aiment pas mon profil-profil, aka « le nez ».I knew it! Je savais toujours que ce nez sera un obstacle pour ma carrière future!

Nέα σχολική χρονιά (για τους άλλους, όχι για εμένα…εγώ; Merde), νέο κοινωνικό στάτους (από φοιτήτρια για ακόμη μια φορά απελπισμένη νέο-πτυχιούχα) νέες συνήθειες( όπως να μάθεις πώς να ζεις χωρίς δικό σου σπίτι και χωρίς να κοιμάσαι όμως κάτω από τη γέφυρα). Γύρισα στην πολυγαπημένη μου Τουλούζη, την πόλη στην οποία έμαθα την έννοια της φοιτητικής ζωής και ανακάλυψα την επιβίωση χωρίς το μουσακά της μαμάς. Στη θέση του μουσακά, είναι το φαγητό της εστίας, πλαστικές πατάτες και κατεψυγμένα λαχανικά.

Μένουμε παράνομα στο σπίτι μιας φίλης που μετακόμισε στο αγόρι της, η συγκάτοικός μου ξυπνάει 6 το πρωί για να πάει στο job. Ευτυχώς υπάρχει και κάποια που δουλεύει εδώ μέσα! Μετά από 12 χρόνια σχολείο, 4 χρόνια στο ελληνικό πανεπιστήμιο και 1 χρόνο μεταπτυχιακό στη Γαλλία, κατάφερε να κατακτήσει τη θέση της Υπεύθυνης για την Κοπή της Τομάτας σε Φαστ Φουντ! Ο Μάνατζερ είναι εντυπωσιασμένος από τις ικανότητές της, της είπε ότι τη λάντζα ειδικά, την κάνει «εξαιρετικά καλά». Τουλάχιστον, η λαντζέρισα- Υπεύθυνη για την Κοπή της Τομάτας κερδίζει τον γαλλικό βασικό μισθό, ενώ οι μάνατζερ στην Ελλάδα παίρνουν τα μισά από αυτά. Αυτά είναι!

Σε αυτή τη νέα ζωή υπάρχει επίσης ο καλύτερός μου φίλος, νέος και ικανός, ο οποίος παραμένει θετικός και αισιόδοξος, εφόσον ούτως ή άλλως είναι πρόθυμος να δουλέψει οπουδήποτε στον κόσμο εκτός της Γαλλίας. «Μααα, Αλεξία! Είναι ο Διεθνής Τουρισμός, όχι ο Εθνικός!». Θέλει να φύγει και να με παρατήσει στην Τουλούζη, δεν ξέρει ότι θα τον ακολουθήσω ούτως ή άλλως! Δεν ξέρει επίσης ότι μετά που θα του κατσικωθώ στο «εκεί που δεν ξέρουμε που θα είμαστε ακόμα», θα έρθει κι η μαμά και ο τζέρι και θα είμαστε 3!

Επιπλέον, υπάρχει και μια άλλη Ελληνίδα, πολύ ικανή κι εκείνη, με πτυχία από Γαλλικό Πανεπιστήμιο σου λέει, που έχει αποφασίσει να πάει μέχρι και στο Αφγανιστάν αν χρειαστεί!

Εγώ μοιράζω το βιογραφικό μου παντού, έχω γραφτεί σε όλα τα βλαμμένα site που μπαίνουν αγγελίες για δουλειά, όπου υπάρχουν 100000 πόστα και για κανένα από αυτά δεν τους κάνω. «Έχετε πολλές ικανότητες αλλά…Το προφιλ σας δεν μας κάνει»….Στην αρχή νόμιζα ότι εννοούσαν το επαγγελματικό μου προφίλ. Αλλά τότε κατάλαβα… Μιλούσαν για το προφίλ-προφίλ μου… ήτοι, τη «μύτη». To'ξερα οτι αυτή η μύτη θα σταθεί εμπόδιο στην καριέρα μου!

ô Toulouse “MAI” VF

(une semaine avant le départ)

Je dois distinguer mes affaires en trois : trucs à jeter, trucs utiles, trucs inutiles mais de valeur sentimentale  (I.D.S), comme par exemple le marqueur bleu…n’est-ce pas Athèna ?

Σε αυτό το κείμενο θα γκρινιάξω περισσότερο στα γαλλικά, εμείς θα τα πούμε στα ελληνικά προσεχώς, όταν έρθω με το καλό πίσω… Και τότε θα τα πούμε όλα μην ανησυχείτε καθόλου!

La valise, la petite valise, le sac à main, le sac au dos, le sac de l’ordi, le sac de la fac… Je suis dans la merde, c’est impossible de ramener tous ça en Grèce. Dans les sacs j’ai trouvé plein de choses  I.D.S., parmi lesquelles, il y a   de sous-verres emblématiques, de la « Tireuse »… Omd, on était bien bourrées parfois…bref ! Etant bourré tu dois éviter l’ utilisation de : son portable et son stylo ou marqueur bleu…Bon,  en mai j’ai utilisé plusieurs fois mon portable et mon stylo… (mais) les sentiments sont incontrôlables, surtout quand le temps qui reste est très peu. Malheureusement j’étais jamais assez ivre pour arriver à désactiver complètement mon autodiscipline rigoureuse (pf c'est la blague) ! On dirait que j’étais proche quand même.

Le mai en France est le mois adorable des travailleurs. Chaque semaine on faisait le pont… Par conséquent, chaque fois  on était  très motivés à partir en vacances… Mais non, on restait  à Toulouse, Vendredi aux Tenors, ou à la Loupiotte, ou au « singe en hiver » (toute l’année je croyais que c’était un Signe en hiver, je deviens romantique là), Samedi au Shanghai, ou au Connexion, Dimanche au lit, malades, épuisés ou juste très pensifs…

Au début du mois, Maxime a déménagé à son nouvel appartement et je voulais l’aider, mais finalement, on a fait tout chier ! Canapé estropié et instable, bibliothèque esthétiquement originale (très bizarre, de haut en bas, l’avant à l’arrière, on a même changé sa couleur), chaises prêtes à casser, table au schéma polygone… Je l’ai fais exprès. Je voulais juste assurer qu’il va pas m’oublier après mon départ. Quand il regardera à la bibliothèque il  pensera à moi !  

Fannie et Athèna  sont devenues insupportables. Elles comptaient à rebours les jours et je pouvais plus rester un peu seule chez moi, elles venaient partout avec moi, même aux toilettes. On a fait des soirées thématiques : Hippie night à la Garonne, Gothic night au « Fleur du mal », soirée grecque au « Kalimera »… mais la meilleure était le « poustish thing song » night. Pourtant, Vagelis voulait dormir mais en matière d’Art on peut pas dire non. Mes inquiétudes artistiques sont été réveillées de nouveau. 

Ah, la créativité m’a sauvé la vie, sinon, je pourrais mourir de fatigue au stage. On a bien bossé ce mois là, on jouait avec les balles- cadeaux de céréales maxoupilamiques, on cherchait des animaux ressemblants aux stagiaires, on était très occupés faisant du photomontage, Marine était très concentrée au bricolage de papier, elle était très professionnelle quand même,  Jeremy le cybersexe, de fois il rendait une visite aux médecins de toutes spécialités. C’était le bonheur pour moi et Maxime, lorsqu’on piratait ses sessions sur fb…

Dernier WE du mai, bientôt… Ce WE était le plus calme de toute l’année !Vendredi chez Gautier et Marine, ça veut dire au bout du monde par rapport au centre ville, mais Gautier est un vrai Chef Italien, la pizza était géniale, alors ils méritent le long voyage en métro ! Ah, Marine ; tu as un mec qui fait la cuisine, c’est bien ! « Mais oui, mais oui… Il a réussi au test… » dit Marine, fière de son investissement. C’est quoi le test ? dis’je. « Le test de 3 questions ! » dit Marine, « Tu fumes ? Tu fais la cuisine ? Tu as des allergies ? Ok, je prends ! ». Cette fille connait bien ce qu’elle attend de sa vie ! Samedi soir, Guillaume was back in town pour « une dernière », Marjo pareil, toujours souriante, une vraie optimiste. On a fait une soirée chez Maxime, je préparais des cocktails pour la dernière fois. Au début j’avais l’impression que je les ai pas vu pendent un an, mais à la fin de la soirée c’était comme si je les connaissais toute ma vie…

Je connais a priori comment ça va y aller. La petite Camille  va danser avec « le minou tout doux », elle sera ironique d’une façon piquante, elle va pas boire beaucoup et elle va finir endormie au canapé.  Marjo va parler en manière très professionnelle, même si le sujet est le manucure ! Elle va partir sans te dire « adieu », laissant l’impression que tu vas la voir la semaine suivante. Guillaume va boire trois (3) dernières et une dernière encore (+1), ça nous fait six dernières… (eeeh, en faite ce sont 4 mais normalement je vais boire aussi certaines « dernières », alors je vais oublier le nombre exacte). Marine va s’asseoir sur Gautier, parlant ce dialecte de strumf, qui signifie « zouzouzou » et Gautier va répondre « zou-zouzou-zou » aussi. Eh oui… On avait une très belle équipe cette année…

Ι΄m just saying ! 

ô Toulouse « AVRIL »

« Et maintenant, c’est la fête ! » m’a dit Fannie. On a décidé de profiter  de Toulouse  le plus  possible, mais… L for loosers, mes amis (cardiaques) !

Le stage a commencé le 2 Avril et c’était un « living hell », dès la première minute ! On était 14 pauvres stagiaires dans le même trou du cul, 2 ordinateurs en ligne et 2 mac vides, inutiles lorsque le wifi était plus atroce  que la morte lente. A la fin de ce jour là, j’avais mal à la tête, parce que mes collègues Chinoises sont nombreuses et elles parlaient beaucoup et assez fort, et en plus, on avait une autre Chinoise, étudiante de l’année dernière, qui voulait jouer le leader. « C’est horrible ! C’est feignant! C’est insupportable ! » dis-je à Fannie. En plus, je suis devenue un looser spécial, au titre de « poisson d’Avril ».

«Και τώρα, ξεκινάει το πάρτι!!!», είπε η Φανή. Αποφασίσαμε να παρτάρουμε όσο το δυνατό περισσότερο…αλλά… Λούζερς, φίλοι μου!

Το σταζ ξεκίνησε στις 2 Απριλίου, ήταν μια ζωντανή κόλαση από το πρώτο λεπτό! Ήμασταν 14 ταλαίπωροι σταζιέρ στην ίδια τρύπα χωμένοι, με 2 υπολογιστές συνδεδεμένους στο διαδίκτυο, 2 μάκ άδεια κι άχρηστα εφόσον το wifi ήταν πιο αργό κι από το θάνατο. Στο τέλος της πρώτης ημέρες γύρισα σπίτι με πονοκέφαλο, διότι μη ξεχνάτε ότι είχαμε και 5-6 Κινέζες στο γραφείο, που μιλάνε Κινέζικα, ασταμάτητα, δυνατά! Επίσης είχαμε και μια επιπλέον Κινέζα από την περσινή φουρνιά, που ήθελε να το παίξει αρχηγός! «Είναι τρομερό! Είναι για τα μπάζα! Είναι ανυπόφορο!», είπα στη Φανή. Επιπλέον, έγινα σπέσιαλ λούζερ, αφού με πιάσανε και ψάρι την πρωταπριλιά! Έτσι λένε εδώ το κορόιδο και του κολλάνε ένα χαρτί στην πλάτη!

La première semaine, on a suivi un programme strict du style « after work », prétendant qu’on s’amuse au Bar Basque, buvant une coca cola, après le taf. Maxime avait un regard qui signifiait « oui, c’est la fin du monde », en revanche,  Jérémy croyait qui irait sauvegarder le tiers-monde…montrant ses abdos ! Nouveau membre de notre équipe, (l’équipe des « L ») , était Billal. La deuxième semaine, on a essayé de « know us better » faisant un pique-nique…  Athèna participait fidèlement à nos plans, elle n’avait pas un stage (membre original des « L » aussi).

L’after work et le know us better ne suffisait pas, alors on est partis à Barcelone pour le week-end… (see « Los Perdidos 1, 2 et 3&4). A Barcelone, je suis devenue consciente de plein de choses mais principalement qu'on se trouvaient déjà à mi-avril… En même temps, Marjo et Guillaume faisaient la dolce vita profitant leur stage, et la petite Camille, qu’on voyait plus parce qu’elle avait un vrai stage ( !), était très occupée… Alors on a commencé de boire la gueule, chaque Samedi au Shanghai…

Την πρώτη εβδομάδα, ακολουθήσαμε ένα αυστηρό πρόγραμμα “after work » και καλά, παριστάνοντας ότι διασκεδάζουμε πίνοντας κόκα κόλα στο Μπαρ Μπασκ. Ο Μαξίμ είχε το βλέμμα του τύπου «ναι έρχεται το τέλος του κόσμου!», αντιθέτως ο Ζερεμί πίστευε ότι θα σώσει τις τριτοκοσμικές χώρες…δείχνοντας τους κοιλιακούς του.. Νέο μέλος της τρελής παρέας ο Μπιλάλ. Τη δεύτερη εβδομάδα λοιπόν, κάναμε αυτό που λένε οι Αμερικάνοι “to know us better» και πήγαμε για πικ νικ… Η Αθηνά  συμμετείχε πιστά στο πρόγραμμά μας, διότι ούτε εκείνη είχε βρει σταζ (αυθεντικό μέλος της ομάδας “Looser”).

Το άφτερ ουόρκ και το νόου ας μπέτερ δεν μας έφτανε, οπότε φύγαμε για ένα σκ τη Βαρκελώνη… (άλλη φορά, να κρυώσει λίγο). Στη Βαρκελώνη, συνειδητοποίησα πολλά πράγματα, κυρίως, ότι βρισκόμαστε ήδη στα μέσα Απριλίου! Την ίδια στιγμή, η Μαργιορί κι ο Γκιγιόμ κάνανε ντόλτσε βίτα στις πόλεις τους και η Καμίγ ήταν πολύ απασχολημένη με το πραγματικό, όπως λέει, σταζ της, οπότε τη χάσαμε… Για να παρηγορηθούμε, ξεκινήσαμε να πίνουμε τον ποπό μας κάθε Σάββατο στο Σαγκάι (το πιο καλόφημο γκέι κλάμπ).

Dans le cadre de ce stage prestigieux, j’ai voyagé avec la « petite » (la Chinoise Leader) à Lisbonne, afin d’organiser une conférence (fail). J’ai rien vu de cette ville (fail), on est restées dans un hôtel de 5 étoiles (fail et ironique car le stage n’était pas payant), on a mangé des…animaux de mer (dialecte d’Otro) et d’homards, et  je faisais l’infirmière (fail), la journaliste(fail), la secrétaire(fail), le con e.t.c. « C’est ou le tourisme ??? » dis-je à la petite, qui était épuisée, comme elle glissait avec elle sa valise partout. Ouais, dans cette valise elle avait toutes les chemises, les programmes, les brochures… « Mais tu n’a pas ramené tes vêtements ? » je lui ai demandé totalement étonnée ! La pauvre, elle n’avait même pas d’espace pour une deuxième culotte !

….

Μέσα στο πλαίσιο του φοβερού αυτού σταζ, ταξίδεψα με την μικρή Κινέζα στη Λισαβόννα, με σκοπό να οργανώσουμε ένα συνέδριο (fail). Δεν είδα τίποτα από την πόλη (fail) μείναμε σε ένα πεντάστερο (fail αν σκεφτείς ότι δεν πληρωνόμαστε στο σταζ), φάγαμε ζώα της θάλασσας, που θα έλεγε για τα μύδια κι ο Μογγολέζος, αστακούς, έκανα τη νοσοκόμα, τη δημοσιογράφο, τη γραμματέα, τον μαλάκα… (fail απανωτά) κτλ.  «Που είναι ο τουρισμός;;;;», είπα στη μικρή Κινέζα, που τα είχε παίξει από την κούραση, διότι κουβαλούσε τη βαλίτσα της παντού… Μέσα στη βαλίτσα είχαμε όλο τον εξοπλισμό του συνεδρίου… «Καλέ κοπελιά, δεν έχεις φέρει ρούχα;», της είπα ξαφνιασμένη! Η κακομοιρίτσα δεν είχε χώρο ούτε για δεύτερο βρακί!

Fin d’Avril… ! Malheureusement, j’étais aveugle plusieurs fois pendant mon séjour à Toulouse, mais finalement j’en ai bien profité de Toulouse, même si je me plains souvent. En réalité, c’était pas mal… Ce matin, j’ai lu un article pour les rêves. Selon l’auteur, les rêves ne sont pas fondés aux images, mais aux sentiments. Même les aveugles peuvent rêver, utilisant les autres sens (ben, non, c’était pas très romantique cette dernière phrase mais je voulais dire des gros mots…lol).  

Revue mensuel : 2 empoisonnements, 2 voyages internationaux, 2 bouteilles de vodka, 2 missions sournoises échouées, 1 petit pas pour un homme, mais un bond de géant pour l'humanité (comme il a dit Armstrong)

Τέλος Απριλίου…! Δυστυχώς ήμουν τυφλή αρκετές φορές όσο καιρό ήμουν Τουλούζη, αλλά τελικά, πέρασα καλά κι ας παραπονιέμαι. Στην πραγματικότητα δεν ήταν άσχημα… Σήμερα το πρωί, διάβασα ένα άρθρο για τα όνειρα. Λέει ότι τα όνειρα είναι βασισμένα, όχι σε εικόνες, αλλά σε συναισθήματα. Και πως ακόμη κι οι τυφλοί, μπορούν να ονειρευτούν, χρησιμοποιώντας τις άλλες τους αισθήσεις (ε λοιπόν, όχι, δεν ακούγεται πολύ ρομαντικό αυτό το τελευταίο, αλλά κατά βάθος ήθελα να πω μεγάλη κουβέντα…χαχαχα)

Μηνιαίος Απολογισμός: 2 Δηλητηριάσεις, 2 διεθνή ταξίδια, 2 μπουκάλια βότκα, 2 αποτυχημένες ύπουλες αποστολές, ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα (που είπε κι ο Άρμστρογνκ)

Fly me to the moon… 

ô Toulouse « MARS »

« Scata ! J’ai un stage en Grèce !!! » dis-je inconsolable aux filles…mais c’était trop tard pour changer d’ avis…  Résultat : Ah, mars était le mois quand on a commencé la vodka avec ma copine Athèna…

Chaque matin avant le cours, Emilie lisait l’horoscope du Direct Matin. J’avais pas de nouvelles du pauvre Bélier pendant une semaine, la semaine de révision. J’étais prisonnière dans mon propre appartement (une chambre de 20 mk en fait). Et ce moment là, j’ai reçu un appel inattendu, c’était Guillaume, Camille et Marjo… Et l’alcoolisme a été commencé de nouveau…  

«Σκατά! Βρήκα σταζ στην Ελλάδα!», είπα απαρηγόρητη στα κορίτσια…αλλά ήταν πολύ αργά για να το πάρω πίσω. Αποτέλεσμα: Τον Μάρτιο ξεκινήσαμε τη βότκα…(με την Αθηνά)

Κάθε πρωί πριν το μάθημα, η Εμιλί διάβαζε τα ζώδια στην τοπική εφημερίδα. Δεν είχα νέα για τον καημένο το Κριό μια ολόκληρη εβδομάδα, τη βδομάδα της επανάληψης πριν τις εξετάσεις. Ήμουν φυλακισμένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι (τι σπίτι δηλαδή, μια τρύπα!). Πάνω στη στιγμή, με πήραν τηλέφωνο ο Γκιγιομ, η Καμίγ και η Μαργιώ… Κι ο αλκοολισμός ξεκίνησε εκ νέου…

« Un punCH », pour moi. Toute ma vie je connais  le « fruit punch » en accent anglais mais là, en France, ma prononciation provoquait le ris de mes amis. C’est difficile à vous expliquer pourquoi, mais cette période là, on a bu plein de punch et de bières à bar Basque, table ronde jaune (même bar, même table, parfois même positions). Sauf les petites pauses à St. Pierre, je révisais toute la journée, sur le lit, au bureau, par terre… en écoutant de la musique et buvant du café frappé (café froid). Examens alors… du niveau Master 2, en plus, dans une autre langue (oui j’étais dans la merde). J’étais très concentrée aux chiffres, lorsque tous les étrangers pouvaient les apprendre par cœur, selon le Professeur. Bon, c’était pas assez facile finalement ! Florian était le premier qui est sorti de la salle, moi la suivante. On n’a pas encore les résultats, mais je fais confiance à Flo, on avait discuté à fond les bonnes réponses, alors je crois que ça est bien passé… (en cas de rattrapage, oubliez-vous que j’ai dit ça).  

« Ένα πάντσς!», για εμένα. Όλη μου τη ζωή ήξερα το «φρούιτ πάντσς» με αγγλικό αξάν αλλά στη Γαλλία, η προφορά έκανε τους φίλους μου να γελάνε… Αυτοί δε λένε «τς», αλλά «ch» όπως σαμπάνια. Εκείνη την περίοδο λιώσαμε στο Μπαρ Μπασκ, σε εκείνο το στρογγυλό κίτρινο τραπέζι (ίδιο μπαρ, ίδιο τραπέζι, πολλές φορές στις ίδιες θέσεις!). Εκτός από αυτά τα μικρά ευχάριστα διαλείμματα, ήμουν κλεισμένη σπίτι και διάβαζα με μουσική και φραπεδιά. Εξετάσεις λοιπόν… επιπέδου Μάστερ 2 και στα γαλλικά (σα να είχα πέσει μέσα στα σκατά με τα μούτρα δηλαδή). Επικεντρώθηκα στα νούμερα, θα ήταν πιο σιγουράκι για τους ξένους, έλεγε ο Καθηγητής, αλλά τελικά δεν ήταν τόσο εύκολο! Ο Φλωριάν έβγαινε πρώτος από την αίθουσα κι εγώ ακολουθούσα. Ακόμα δεν έχουμε τα αποτελέσματα αλλά τον εμπιστεύομαι, τα συζητήσαμε διεξοδικά, λογικά τα πήγα καλά (σε περίπτωση που μείνω μετεξεταστέα ξεχάστε ότι το είπα αυτό!).

Le dernier cours du Master était triste. Premièrement,  dans cette classe se trouvaient des personnes que probablement je verrai plus dans ma vie… Puis, le moment où je sortirais de cette salle, je ne serais plus une étudiante.  Le plus triste quand même, c’était le jour de mon anniversaire, où on avait une épreuve écrite ! A mon anniversaire cette année, j’étais à Toulouse où je suis venue par hasard (et je suis née pas hasard), avec des personnes que je n'aurais jamais rencontré et qui seraient très importants pour moi à la fin.  J’ai reçu de nombreuses bénédictions, parmi lesquelles, une bénédiction m’a fait sourire  pendant des jours ! Mes amis pensaient que j’ai attrapé une maladie,  une maladie sérieuse qui s’appelle « souris incontrôlable », plus précisément, ils pensaient que mon système nerveux était cassé à cause des examens !

Το τελευταίο μάθημα ήταν στενάχωρο. Πρώτον, μέσα στην τάξη υπήρχαν άτομα που ήξερα ότι δεν θα ξαναδώ στη ζωή μου μάλλον… Και δεύτερον, από τη στιγμή που θα έβγαινα από εκεί μέσα, η φοιτητική ζωή θα τελείωνε δια παντός για εμένα. Το πιο δυσάρεστο όμως, ήταν που τα γενέθλιά μου συνέπεσαν με τις εξετάσεις! Ήταν περίεργο ούτως ή άλλως να είμαι στην Τουλούζη εκείνη τη μέρα, όπως όταν γεννήθηκα πριν 24 χρόνια, και ξαναήρθα τυχαία, με άτομα που γνώρισα τυχαία κι αλλιώς δεν θα συναντούσα ποτέ και που τελικά θα γινόντουσαν τόσο σημαντικά για εμένα! Δέχτηκα πάμπολλες ευχές, ανάμεσα στις οποίες, μια με έκανε να χαμογελάω για μέρες! Οι φίλοι μου νομίζανε ότι έχω κολλήσει κάποια σοβαρή αρρώστια, που ονομάζεται «ανεξέλεγκτο χαμόγελο», πιο συγκεκριμένα, ότι το νευρικό μου σύστημα έχει κλατάρει λόγω εξετάσεων!

A la fin  des examens, Fannie, Athèna et moi, on a acheté une bouteille de vin rouge, mais je pouvais plus rester chez moi, alors on est allées à la Garonne avec nos verres, mes cigarettes et mon souris incontrôlable…

Vous savez qu’un poisson français  et une chèvre grecque peuvent être des amis ? Eh, oui ! Le poisson et la chèvre (Bélier) ont célébré ensemble leurs anniversaires, le dernier Samedi du Mars. La petite Camille a fait le gâteau, moi j’ai ramené la raki (eh…ouais, la raki  plus forte qu’en Février). Je croyais que ça serait une nuit longue mais elle était passé très vite, comme l’année du Master 2… Et le  moment le plus difficile de cette année, est arrivé… Emilie a quitté la ville rose et je n’ai plus regardé à mon signe les jours suivants, faisant la grève !

Στο τέλος των εξετάσεων, η Φανή, η Αθηνά κι εγώ, πήραμε ακόμα ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, αλλά επειδή δεν μπορούσα να μείνω άλλο εσώκλειστη σπίτι, πήγαμε δίπλα στο ποτάμι, με τα ποτήρια μας, τα τσιγάρα μου και το ανεξέλεγκτο χαμόγελό μου…

Ξέρατε ότι ένα γαλλικό ψάρι και μια ελληνική κατσίκα μπορούν να γίνουν φίλοι; Εε ναι! Το ψάρι κι η κατσίκα (Κριός) γιορτάσανε μαζί τα γενέθλιά τους, το τελευταίο Σάββατο του Μαρτίου. Η μικρή μου Καμίγ έκανε την τούρτα, εγώ έφερα τη ρακή… (εεε ναι ήταν κάπως πιο δυνατή από την τελευταία φορά…). Νόμιζα ότι η νύχτα θα είναι μακριά, αλλά τελικά πέρασε πολύ γρήγορα, όπως άλλωστε κι ολόκληρη η χρονιά… Η πιο δύσκολη στιγμή λοιπόν αυτής της χρονιάς, είχε έρθει… Έπρεπε να αποχαιρετήσουμε την Εμιλί… Δεν κοίταξα το ζώδιό μου τις επόμενες μέρες, έκανα απεργία! 

ô Toulouse « FEVRIER »

« Et oui mesdemoiselles les grecques ça s’appelle de la neige… », dit Guillaume. La neige à Toulouse était agréable, le matin du 5 Février, je me suis réveillée et toute la ville était  blanche ! A mon avis, la petite Toulouse est une ville très belle, je pourrais vivre à Toulouse, en fait,  j’étais destinée à vivre ici depuis ma naissance mais(….) , s’ il avait de la mer... Ma vie était toujours liée à la mer… A Athènes j’habite à coté de la mer, chaque matin je regarde au grand bleue par ma fenêtre  et ça me plait beaucoup, ça me rend calme. Même dans ma belle île, Paros. 

La mer, la neige... Difficile de les mettre ensemble, mais c’est  pas impossible ! Je déteste le mot « impossible », je deviens folle quand quelqu’un me dit que « ah, ça c’est impossible ». Je sais qu’il y a des fois que c’est vrai, mais je le prends du mal. De prouver le contraire alors, je suis capable de faire n’importe quoi !

«Ε, ναι λοιπόν δεσποινίδες ελληνοπούλες, αυτό το λέμε χιόνι…», είπε ο Γκιγιόμ. Το χιόνι στην Τουλούζη ήταν συναρπαστικό, το πρωί της 5^ης Φεβρουαρίου ξύπνησα κι όταν ήταν κάτασπρα! Κατά τη γνώμη μου, η μικρή Τουλούζ είναι πολύ όμορφη πόλη, θα μπορούσα άνετα να ζήσω εδώ, όπως άλλωστε προβλεπόταν να γίνει όταν γεννήθηκα, αλλά… αν είχε και θάλασσα… Η ζωή μου ήταν πάντοτε συνδεδεμένη με τη θάλασσα. Στην Αθήνα τη βλέπω από το παράθυρο μου, με ευχαριστεί, με γαληνεύει. Το ίδιο και στο όμορφο νησί μου, την Πάρο. Εκεί είμαι ήρεμη και ελεύθερη…

Η θάλασσα, το χιόνι… Δύσκολο να τα βάλεις μαζί, αλλά όχι αδύνατο! Μισώ τη λέξη «αδύνατο!», γίνομαι τρελή όταν κάποιος που λέει ότι κάτι είναι αδύνατο να συμβεί. Ξέρω ότι κάποιες φορές είναι αλήθεια, ωστόσο δεν θέλω να το δεχτώ και για να αποδείξω το ανάποδο είμαι ικανή για όλα!

Ce soir là, j’étais très motivée d’aller au bar, par contre tous mes amis ne voulaient pas sortir à cause du froid insupportable.  Guillaume était le seul motivé, mais on était pas très proche encore. Je l’ai  bien aimé mais d’accord… Il existe une théorie, selon laquelle  « L’amitié entre une fille et un garçon est impossible ». C’est nulle à mon avis, alors je me suis sortie avec Guillaume. On a réussi de secouer ce mythe. Guillaume a été devenu une des personnes les plus importantes que j’ai rencontré à Toulouse et l’ambiance était toujours conviviale entre nous.

Au début du Février alors, on avait l’honneur d’une intervention exceptionnelle : un Prof Grec. Mes collègues étaient très chauds à participer au cours. Le Prof Grec était une surprise pour tous, notamment pour Fannie et moi. Maxime était 4 bureaux derrière moi, mais il ne pouvait pas attendre jusqu’à la pause pour rigoler, et  il m’a envoyé un texto. « Ce quoi ce stand up comedy ? », dis-je totalement embarrassée à Fannie. Gena rigolait en silence comme d’habitude, et Noura était presque choquée. Jérémy par contre, était très content, il trouvait que les blagues du Prof étaient extrêmement sexuelles, à la fois mignonnes. « Quel lapin chaud ! »dit Noura. En effet, les garçons étaient très concentrés quand le Prof faisait l’analyse du tourisme sexuel à Rhodes, mettant l’accent sur la clientèle des Milf-Suédoises.  Moustaph, qui faisait toujours les bonnes questions, lui a demandé s’il y a un stage là-bas !   

Ένα βράδυ είχα λυσσάξει να βγω έξω, ενώ όλοι θέλανε να μείνουν μέσα λόγω του τσουχτερού κρύου. Μόνο ο Γκιγιόμ δήλωσε προθυμία, αλλά δεν είχαμε και πολλά πάρε-δώσε, ξέρω γω; Περίεργο θα ήταν… Η θεωρία σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατο να υπάρχει φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας με διαολίζει, οπότε αποφάσισα να την καταρρίψω και πέτυχε. Βγήκα μαζί του και πιστέψτε με, ποτέ μα ποτέ δεν υπήρξε τίποτα παραπάνω μεταξύ μας.

Στην αρχή του Φεβρουαρίου λοιπόν, είχαμε ένα σεμινάριο ιδιαίτερης σημασίας: έναν Έλληνα καθηγητή. Για τους ελληνόφωνους δεν θα επαναλάβω, ανατρέξτε στα κείμενα «amis cardiaques» του Φεβρουαρίου 2012.

Back to black : Le 17 Février je devais rentrer en Grèce. Je voulais pas, crois moi ! En plus, mon voyage en Grèce serait fatiguant et triste, je suis rentrée pour des raisons déplaisantes. J’étais à l’aéroport d’Amsterdam pour faire le transit, et je souhaitais de perdre l’avion ! En revanche j’avais plein de temps là, alors j’ai ouvert  mon ordi, profitant du  wifi gratuit… Parmi tous mes contacts sur le fb, j’en ai choisi juste un à parler avant l’embarquement. Le subconscient insidieux, ennemi d’impossibilité…  la mer et la neige.

Cette fois mon séjour en Grèce était plus scata qu’en Décembre. Ma voiture était en panne, il faudrait faire la révision pour les examens, et j’avais deux rendez-vous pour trouver un stage que je voulais plus. La misère et la tristesse étaient pires que la dernière fois, le froid aussi. Heureusement, ça était passé très vite et à la fin du mois j’étais back in Toulouse…

Back to black :  Στις 17 Φεβρου;ρίου γύρις; Ελλάδα, δεν ήθελα, πιστέψτε με! Βλέπε In cognito… Θα έκανα τράνζιτ μέσω Άμστερνταμ και παρακαλούσα να χάσω το αεροπλάνο. Φυσικά δεν έγινε, αντιθέτως είχα άπλετο χρόνο στο αεροδρόμιο κι έτσι είπα να εκμεταλλευτώ το wifi τσαμπέ… Όση ώρα περίμενα, μιλούσα στο τσατ με ένα αουτσάιντερ. Ύπουλο πράγμα το υποσυνείδητο… εχθρός του «αδύνατου» και του «μη πραγματοποιήσιμου»… η θάλασσα και το χιόνι κανονικά!

Αυτή τη φορά ήταν χειρότερα απ΄ότι το Δεκέμβριο. Το αυτοκίνητό μου τα έπαιξε, είχα διάβασμα, είχα και ραντεβού για ένα σταζ που δεν ήθελα πλέον τόσο πολύ… Η μιζέρια κι η δυστυχία κι η θερμοκρασία πολύ χαμηλή… Ήθελα να είμαι στην Τουλούζη. Και γύρισα πριν τελειώσει ο μήνας… 

ô Toulouse « JANVIER »

« Je m’emmerde ! Comment on dit je m’emmerde en Grec ? », dit Emilie désespérée… On était en train de réserver nos billets d’avion, dans une petite salle,  où tu pouvais écouter 5 langues différentes et 10 dialectes (Babel= communication impossible, compréhension faible, résultat imprévisible). « Gamo to kerato mou » répond Fannie. Mes collègues étaient forts en grec. Ils connaissaient plein d’ insultes et la geste de « moutza »…

Le voyage était une initiative des « tourism junior professionals », les amis de moi, mais c’était la Sexbombe qui a mis sur le tapis la grande idée de « Madrid »!

Parmi tous les problèmes qui me cassaient la tête à Toulouse, le pire était le Calcul éco. Je n’avais aucune idée de quoi il parlait ce prof. Je suis sûre que le grec est plus facile à l’apprendre. Les exposés en français et en anglais étaient toujours une bonne occasion pour faire l’apéro. Chaque fois qu’on devait préparer une présentation, Fannie, Athèna et moi  se trouvions  chez moi, avec une bouteille de vin, supposant qu’il fallait faire une répétition. On a jamais réussi, on finissait chaque fois au  par terre.

« Το κέρατό μου το βερνικωμένο! Πως το λέτε αυτό στα ελληνικά;», λέει απελπισμένη η Εμιλί… Προσπαθούσαμε να κλείσουμε τα εισιτήριά μας, μέσα σε μια μικρή αίθουσα, όπου μπορούσες να ακούσεις 5 διαφροετικές γλώσσες και 10 διαλέκτους (ο πύργος της Βαβέλ = αδύνατη συνεννόηση, ανύπαρκτη κατανόηση, απρόβλεπτο αποτέλεσμα). Η Φανή έκανε το je m’emmerde μια ελεύθερη μετάφραση στο άψε σβήσε. Οι Γάλλοι μας έμαθαν γρήγορα ελληνικές βρισιές και τη μούτζα… Το ταξίδι στη Μαδρίτη ήταν δική μας πρωτοβουλία, αλλά την ιδέα την έριξε στο τραπέζι η Σεξοβόμβα καθηγήτρια.

Ανάμεσα στα χιλιάδες προβλήματά μου στην Τολόζα, το χειρότερο ήταν τα Μαθηματικά. Δεν καταλάβαινα καν για ποιο πράγμα κοπανιέται ο μαθηματικός, τι ήθελε να πας πει άραγε; Είμαι σίγουρη ότι τα ελληνικά μαθαίνονται πιο εύκολα από αυτό! Οι παρουσιάσεις εργασιών ήταν μια καλή δικαιολογία για να μαζευτούμε σπίτι μου, τάχα μου για πρόβα… Πάντα με τη συνοδεία ενός κρασιού βέβαια, μόνο πρόβα δεν κάναμε, καταλήγαμε τέζα στο πάτωμα.

Une amie grecque d’Athèna est arrivée à Toulouse. Pendant son séjour, on a fait un petit apéro chez Guillaume. On est arrivée avec Fannie et ma bouteille de raki, je croyais qu’on était en retard (je me répète !) et finalement, on était encore une fois nous les quatre, avec Guillaume et Maxime (oé je me répète trop).  Cette fois j’avais un vrai sourire quand même. Les autres sont venus plus tard, j’ai préparé la raki ayant la peur des résultats catastrophiques. On a fini soûl, tapis sale, avec des Allemagnds inconnus entrés par la fenêtre, vin rouge-bouteille cassée sur le lit, ordi en panne e.t.c.  

Un soir du Janvier, les grecques sont allées à la Tireuse pour boire un verre et discuter tranquillement. En effet, on a fortement disputé, le barman a été sorti du bar pour nous séparer ! Le cri perçant de Fannie a cassé les verres ! Le barman, pour qu’il  nous punisse, a fermé le bar et on est restées dedans jusqu’au matin. Finalement on est devenues des amis avec lui, il était sympa et gentil, même si on ne comprenait rien de tout ce qu’il racontait, à cause de cet accent parisien et la barbe exubérante.

Μια Ελληνίδα φίλη της Αθηνάς ήρθε στην Τουλούζη. Μέσα στις ημέρες της διαμονής της, κάναμε κι ένα απερό στο σπίτι του Γκιγιόμ. Καταφτάσαμε με τη Φανή πρώτες πρώτες, με ένα μπουκάλι ρακί. Πάλι ήμασταν οι 4 μας στην αρχή, με τον Γκιγιόμ και τον Μαξίμ, αλλά αυτή τη φορά το χαμόγελό μου ήταν αληθινό τουλάχιστον. Οι άλλοι ήρθαν πιο αργά, ετοίμασα το ρακόμελο, αν και φοβόμουν ότι θα φέρει καταστροφικά αποτελέσματα. Καταλήξαμε τύφλα, λεκιασμένο χαλί, κόκκινο σπασμένο κρασί στο κρεβάτι, σακατεμένο λαπτοπ κ.τ.λ.

Ένα βράδυ του Γενάρη,  οι Ελληνίδες πήγανε στην Τιρέζ για ένα χαλαρό και να συζητήσουν ήρεμα. Στην πραγματικότητα, τσακώθηκαν αγρίως, ο μπαρμαν βγήκε από τη μπάρα για να τις χωρίσει. Η κραυγή της Φανής έσπασε τα ποτήρια! Ο μπαρμαν, για να μας τιμωρήσει, έκλεισε το μπαρ και εμείς μείναμε μέσα μέχρι το πρωί. Τελικά γίναμε φίλοι, ήταν συμπαθητικός κι ευγενικός, αν και δεν καταλαβαίναμε το παριζιάνικο αξάν του, μας αποσυντόνιζε κι η πληθωρική του γενειάδα.

A la fin du mois, on est allés à Madrid pour 4 jours (j’ai déjà écrit cette histoire en 7 volume= énorme !!). La narration serait très longue, alors je vais vous raconter seulement quelques petits souvenirs : Fannie marchait aux tallons, elle a fini presque handicapée…en plus, elle avait mal au…. Laissez tomber ! Un manteau  était disparu mystérieusement, une rose était offerte généreusement, la dernière soirée on a tapé le carton…  J

Revue mensuelle :  10 litres de bière, 250 photos,  une rose reçue, une rose donnée, un dispute, une séparation vs une histoire d’aventure, plein de sentiments contradictoires et le début d’un amour platonique. Très chaud l’hiver à Toulouse, mes amis !

Στο τέλος του μήνα πήγαμε Μαδρίτη για 4 μέρες (τα έχω γράψει σε 7 vol αυτά, που να τα ξαναλέω…βλέπε Go Mad…rid στη μηχανή αναζήτησης χρυσό μου!!). Απλά θα σας υπενθυμίσω μερικές καυτές λεπτομέρειες:  Η Φανή περπατούσε με τακούνια, παραλίγο να μείνει κουτσή…επίσης πονούσε στ… αφήστε το να το πάρει ο άνεμος καλύτερα! Ένα μπουφάν χάθηκε μυστηριωδώς, ένα λουλουδικό (τριαντάφυλλο για την ακρίβεια) προσφέρθηκε με γενναιοδωρία, το τελευταίο βράδυ On a tapé le carton (γαλλικό λογοπαίγνιο θα ήταν κρίμα να το μεταφράσω με ένα απλό «παίξαμε χαρτιά»). Ναι χαρτιά παίξαμε μόνο, αλλά ντάξει, μερικά πράγματα δεν μεταφράζονται!

Μηνιαίος απολογισμός: 10 λίτρα μπύρας άνετα, 250 φωτογραφίες, ένα τριαντάφυλλο ελήφθη, ένα τριαντάφυλλο απεστάλει, ένας καυγάς, ένας χωρισμός, ένα λοβ αφέρ, πολλά αντικρουόμενα συναισθήματα κι ένας πλατωνικός έρωτας στην αρχή του. Πολύ ζεστός ο χειμώνας στην Τολόζα φίλοι μου… 

ô Toulouse « DECEMBRE »

La sexbombe étais furieuse… Elle nous  engueulait  tous, elle est devenue complètement hystérique parce qu’on n’avait pas imprimé nos projets… 

… Fannie disait que tu comprends quand tu as un bon niveau de  langue, par le moment que tu commences à rêver dans cette langue étrangère… Moi j’ai remarqué l’amélioration d’une façon alternative : le moment que j’ai insulté un(e ) professeur en toute facilité… ! (choc 1)

En général, le Décembre était choquant, mais délicieux. On a bien profité du moment présent, du marché de Noel…et du vin chaud. On a chanté avec Emilie dans le milieu de la place du Capitole « la vie en rose »…et toutes les chansons d’Edith. J’ai racontré Luis, le prof Portugais, et j’ai appris plein de choses, parmi lesquels, que l’amour est lié directement à l’olfaction. « On tombe amoureux inconsciemment d’une personne lorsqu’on aime  son parfum ». Je lui ai dit mes plans pour l’avenir et il a rit de ma persistance de rentrer en Grèce après mes études. « What if you fall in love with a French ? You will stay in France ! Or if it is a Chinese you could go to China. Never say never! ». J’ai dit « jamais » et…bon, je l’ai vu à Lisbonne en Avril pour lui dire que j’ai déjà changé mon avis, il avait raison. Jamais dis jamais. Οk, je peux pas imaginer que je vais aimer un Chinois, mais…  (Eh, oui,  le parfum a joué un rôle important finalement).

H σεξιβόμβα ήταν εν εξάλλω… Μας ξέχεζε όλους, υστερίαζε, επειδή δεν είχαμε εκτυπώσει την εργασία…

…. Η Φανή μου είπε ότι καταλαβαίνεις πότε το’χεις με μια γλώσσα, όταν αρχίζεις να ονειρεύεσαι σε αυτή τη γλώσσα εν προκειμένω τα γαλλικά… Εγώ διέκρινα τη βελτίωσή με εναλλακτικό τρόπο πάντως, όταν έβρισα πίσω την καθηγήτρια με μεγάλη ευκολία…! (πρώτο σοκ)

Γενκά, ο Δεκέμβριος ήταν νοστιμούλης. Το Χριστουγεννιάτικο χωριό στην πλατεία του Καπιτόλιου έγινε Must, όπως και το ζεστό κρασί… Τραγουδήσαμε με την Εμιλί κατά μεσοίς της πλατείας τα τραγούδια της Εντίθ Πιάφ. Γνώρισα τον Λουίς, τον Πορτογάλο καθηγητή, έμαθα πολλά, όπως για παράδειγμα ότι ο έρωτας είναι άμεσα συνδεδεμένος με την όσφρηση. ΄΄Ερωτευόμαστε άτομα που μας τραβάει η μυρωδιά τους». Του είπα τα σχέδιά μου για το μέλλον, ότι θέλω οπωσδήποτε να επιστρέψω στην Ελλάδα κι εκείνος γέλασε. «Κι αν ερωτευτείς Γάλλο και μείνεις στη Γαλλία; Και αν βρεις άντρα Κινέζο, και πάς στην Κίνα; Ποτέ δεν ξέρεις…», εγώ το πνεύμα αντιλογίας βέβαια είπα «ποτέ!».Ποτέ μη λες ποτέ, αν και για τον Κινέζο δε νομίζω να πέσω στον έρωτά του και να μη με θέλει.

Cependant,  je suis rentrée en Grèce pour les vacances de Noel et j’étais presque heureuse de retrouver mes anciennes habitudes, même si les 5 premier jours   j’étais complètement dans la misère et je voulais retourner à Toulouse D’autre part, c’était bizarre d’habiter dans une grande maison, une vraie maison! Je pouvais pas participer aux conversations de mes amis, je comprenais rien du tout (choc 2) … Mon chien me faisait  la gueule(choc 3), la crise économique était évidente, dans la rue, aux restos, aux bars, partout, ma mère m’a abandonné parce que je jouais du piano toute la journée, elle avait mal à la tête. 

Une heure avant le réveillon du Noel, j’ai parlé par hasard avec Athèna sur skype. Elle était seule à Toulouse(choc énorme numéro 4) ! Elle était venue en Grèce pour 3 jours et elle retourna précipitamment en France. On parlait pendant deux heures, je devais aller chez mon père mais je ne pouvais pas la laisser seule. Comme d’habitude, j’ai mangé chez mon père et à la fin de la soirée je suis partie disputée avec lui(pas de choc, ça était normal).

Τέλος πάντων, γύρισα Ελλάδα για τις διακοπές των Χριστουγέννων, ήμουν σχεδόν ευτυχισμένη που ξαναβρήκα τις παλιές μου συνήθειες, καταρχήν μου φαινόταν περίεργο να ζω σε κανονικό σπίτι! Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τις συζητήσεις των φίλων μου, δεν καταλάβαινα τι λένε… (σοκ νούμερο δύο) Ο σκύλος μου, μου έκανε μούτρα (σοκ νούμερο τρία), η κρίση ήταν εμφανής όπου κι αν πήγαινα, η μητέρα με εγκατέλειψε γιατί δεν άντεχε που έπαιζα πιάνο με τις ώρες, την έπιασε πονοκέφαλος!

Μια ώρα πριν το ρεβεγιόν, μίλησα τυχαία με την Αθηνά στο σκάιπ κι ανακάλυψα ότι είναι μόνη στην Τουλούζη (σοκάρα νούμερο τέσσερα). Μιλούσαμε δυο ώρες, έπρεπε να πάω για το δείπνο στον πατέρα μου αλλά δε μπορούσα να την αφήσω κιόλας. Ως συνήθως, φάγαμε στου πατέρα μου και στο τέλος της βραδιάς έφυγα πάλι μαλωμένη μαζί του (κανένα σοκ, είναι νορμάλ).

J’avais déjà mes billets d’avion pour revenir en Février alors j’étais contente (et très bête à l’époque mais ça je savais pas encore) le jour de mon départ. J’ai trouvé Fannie à l’aéroport d’Athènes, on voyageait ensemble. Le vol était très long lorsqu’on a passé 4 heures en attente à l’aéroport de Brussels (choc 5), néanmoins on avait plein de nouvelles à partager et on n’a trouvé pas le temps de s’ennuyer.

Il faut souligner, que j’avais une bouteille de raki dans la valise. On est arrivées au Blagnac et ma valise était moyée (choc  6, 7, 8 et 9). J’ai paniqué ! Fannie était sûre que c’était la raki…mais non, finalement  la raki était transportée  sain et sauf à Toulouse, j’avais promis ce bon truc à mes nouveaux amis, les français…

La bonne époque à Toulouse avait commencé… (Choc en cours)

Στις 2 Ιανουαρίου η μητέρα με τον παππού μου με συνόδευσαν στο Ελ.Βενιζέλος. Είχα ήδη εισιτήρια για Φεβρουάριο, οπότε ήμουν ευχαριστημένη (και πολύ ηλίθια, αλλά δεν το ήξερα ακόμα!). Βρήκα τη Φανή, ταξιδεύαμε μαζί. Η πτήση ήταν ατελείωτη, είχαμε αναμονή 4 ώρες στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών (σοκ νούμερο πέντε), ωστόσο είχαμε τόσα νέα να πούμε που δεν προλάβαμε να βαρεθούμε.

Να σημειώσω ότι μέσα στη βαλιτσάρα μου είχα ένα μπουκάλι ρακί. Όταν φτάσαμε στο Μπλανιάκ (αεροδρόμιο της Τολόζας) η βαλίτσα ήταν βρεγμένη (απανωτά σοκ). Πανικοβλήθηκα! Η Φανή ήταν σίγουρη πως είναι η ρακί… Αλλά όχι, η ρακί μεταφέρθηκε σώα κι αβλαβής, άλλωστε την είχα υποσχεθεί στους τζιτζιφιόγκους  μου…

Η όμορφη εποχή στην Τουλούζη μόλις είχε ξεκινήσει…  (σοκ σε εξέλιξη)

ô Toulouse « NOVEMBRE »

Ce soir là, Guillaume a proposé une soirée au centre ville…L’invitation était générale (sur fb). Au début on était pas très chaudes, mais on a décidé d’essayer la vie nocturne à la française. On est arrivées à Jean Jaurès à 22h, un peu en retard et… il n’y avait personne ! Ni moi, ni Fannie n’avions le numéro de Guillaume, « c’est la merde », dit Fannie (moi j’ai déjà conclu qu’ils sont partis sans les grecques).  Cinq minutes après, les deux français (Guillaume et Maxime) ont apparu, marchant lentement, avec la même surprise au visage comme moi… « Oh fuck ! On est nous les quatre ? » j’ai demandé Fannie en grec, ayant un faux sourire ! Quelques moments d’embarras, après  on  s’embrasse (les habitudes françaises…) . On est rentrés au Frog pour prendre un verre (c’était la première fois que j’ai parlé avec eux même si on était au même master, c’est bizarre). Un verre, deux verres.. cinq verres après nous sommes partis ayant l’impression qu’ils sont presque sympas après tout.

Εκείνο το βράδυ ο Γκιγιόμ πρότεινε να βγούμε κέντρο.. Η πρόσκληση ήταν γενική, στο φμπ…Στην αρχή δεν πολυγουστάραμε να πάμε, αλλά αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε το ξενύχτι αλά γαλλικά. Φτάσαμε στο Ζαν Ζορές στις 10, λίγο καθυστερημένες και…δεν βρήκαμε άνθρωπο! Καμία από τις δυο μας δεν είχε τον αριθμό του Γκιγιόμ, «σκατάκια!», είπε η Φανή, εγώ είχα ήδη βγάλει συμπεράσματα, του τύπου «έφυγαν χωρίς εμάς!». Πέντε λεπτά μετά, εξίσου καθυστερημένοι, εμφανίζονται οι δυο γάλλοι (Μαξίμ και Γκιγιόμ), περπατούσαν σιγά-σιγά κι είχαν την ίδια έκφραση έκπληξης στο πρόσωπο όπως εγώ «φάκα!εμείς οι 4 είμαστε μόνο;», της λέω με ψεύτικο χαμόγελο! Λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας, στραυροφιλιόμαστε όπως κάνουνε συνέχεια εδώ οι Γάλλοι και μπαίνουμε στο Frog για ένα ποτάκι (ούτε τους είχα μιλήσει ποτέ ξανά, ήταν περίεργο). Μετά από ένα, δυό, πέντε ποτηράκια φύγαμε, σα να είχαν αρχίσει να φαίνονται πιο συμπαθητικοί τελικά…

« Sauf que Guillaume m’a fait ce geste de la main qui signifie Va te faire foutre! » dit Fannie un peu troublée. Moi par contre, j’étais plus susceptible avec Maxime. C’est toujours comme ça avec moi… J’avais la même mauvaise  impression pour Athèna et à la fin, c’étaient ces deux que j’aimerais le plus ! A l’époque je pouvais pas comprendre l’humour de Maxime. Souvenir inoubliable : On était chez Camille et Maxime m’a demandé si on avait des télévisions en Grèce ! (Maxime-Alexia 1-0).  Je suis devenue furieuse évidement et j’ai bien répondu faisant la tête. Maxime s’arrêta pas là, il m’a dit que je ressemblais plus vielle ((Maxime-Alexia 2-0) et que je étais froide avec lui (Maxime-Alexia 3-0).  Je suis pas sûre, mais après ça, je crois qu’on a bu de la vodka, il s’est assis près de moi et on est devenu des amis. Cependant, je croyais qu’il est un peu phallocrate (Maxime-Alexia 3-1) et qu’il a la peur de xénophobie (Maxime-Alexia 3-2), alors je l’appelai raciste ! (Maxime-Alexia 3-3)

«Εκτός ότι ο Γκιγιόμ μου έκανε κωλοδάχτυλο…» είπε η Φανή κάπως μπερδεμένη. Εγώ αντιθέτως, ήμουν παρεξηγημένη σε μόνιμη βάση με τον Μαξίμ. Πάντα έτσι κάνω, τα ίδια με την Αθηνά και στο τέλος, αυτούς τους δύο τους αγάπησα περισσότερο από όλους τους άλλους! Εκείνη την εποχή ακόμα, δεν καταλάβαινα το χιούμορ του. Αξέχαστη ανάμνηση:  Είμαστε της Καμίγ κι ο Μαξίμ με ρωτάει αν στην Ελλάδα έχουμε τηλεόραση (1-0). Έγινα έξαλλη και απάντησα αναλόγως κάνοντας μούτρα. Δεν σταμάτησε ούτε εκεί, μου είπε ότι μοιάζω μεγαλύτερη από την ηλικία μου (2-0) και ότι είμαι κρύα (3-0). Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω ότι μετά ήπιαμε λίγο βότκα, έκατσε δίπλα μου και ξαφνικά γίναμε φίλοι. Παρόλαυτά, πίστευα ότι είναι λίγο φαλλοκράτης (3-1) και ότι πάσχει από ξενοφοβία (3-2) και στο τέλος τον αποκάλεσα ρατσιστή (3-3).

Il y a toujours des gens qui pensent que je suis snob et distante. Mais pas Moustaph !Il m’a trouvé seule dans le parc ce jour là, j’étais tellement déprimée… Je pleurais parce que…(shhh secret). On a parlé profondément, cette discussion m’a influencé beaucoup et m’a aidé à se conformer en France (Bon, est-ce que tu peux faire le contraire maintenant parce que je suis déprimée de nouveau et je veux plus rentrer en Grèce ?) 

A Toulouse j’étais jamais rentrée bourrée ou trop tard chez moi… Jusqu’au Novembre;  on a commencé par chez Emilie! A mon avis, c’étais pas l’alcool… C’étais l’origan de dakos… Je présentai le dakos comme tapas grec…et puis, on est atterris 50km loin à pieds, chez Gautier ! Fannie n’avait pas trop bu, par contre, elle était très sobre. « Alexia ! », m’appela un peu hystériquement, « tu sais où on est ? »… « No idea ! » j’ai répondu très calme. « Bon… on est à coté de Paul Sabatier ! C’est loin !»…Oé, c’était loin mais c’était une soirée des meilleures…

Ah non ! Cette soirée étais le 3 Décembre  finalement!!! Décembre déjà ? Pf, ça va trop vite… 

Πάντα στη ζωή μου, οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι σνομπ και απόμακρη. Αλλά όχι ο Μουστάφ! Με βρήκε μόνη στο πάρκο μια μέρα, ήμουν πολύ καταπτοημένη, νομίζω έκλαιγα λίγο… (μυστικό το γιατί). Μιλήσαμε αρκετή ώρα, αυτή η συζήτηση με επηρέασε πολύ και με βοήθησε να προσαρμοστώ στη Γαλλία… (Μήπως μπορείς να κάνεις το ίδιο τώρα που δε λέω να γυρίσω στο Ελλαδιστάν;)

Στην Τουλούζ, ποτέ δεν είχα γυρίσει πολύ αργά ή μεθυσμένη σπίτι μου… μέχρι το Νοέμβριο. Ξεκινήσαμε από το σπίτι της Εμιλί… Κατά τη γνώμη μου δεν έφταιξε το αλκοό, αλλά η ρίγανη του ντάκου… Το παρουσίασα σαν ελληνικό τάπας…μετά από αυτό, καταφτάσαμε μετά από αμέτρητα χιλιόμετρα περπάτημα στη βίλα του Γκοτιέ (βλέπε Penthouse). Η Φανή δεν είχε πιεί τόσο, αντιθέτως ήταν αρκετά νηφάλια για να με ρωτήσει σε υστερικό τόνο κι ενώ εγώ ήμουν κοσμάρα «Αλεξία! Ξέρεις που είμαστε παιδάκι μου;», της λέω «ούτε καν!» και μου αποκάλυψε ότι είμαστε κοντά στο Πολ Σαμπατιέ, αρκετά μακριά δηλαδή… Ωστόσο ήταν από τις καλύτερες βραδιές!

Ααα, όχι! Αυτό έγινε 3 Δεκεμβρίου τελικά! Δεκέμβριος; Κιόλας; Πφ… ο χρόνος φεύγει πολύ γρήγορα…