“ Πολιτεία ”, Πλάτωνος εν έτει 2012.

Γράφει η Αθηνά  Μπάτα...

Ο Πλάτων υπήρξε αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, ο μεγαλύτερος μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη. Τρεις σημαντικοί φιλόσοφοι, τρεις λαμπρές προσωπικότητες στις οποίες ο μέσος Έλληνας κάνει καθημερινά μνεία ενόσω απολαμβάνει το φραπέ του σε κεντρική καφετέρια του Κολωνακίου ή σε κάποιο lounge bar του Μπουρναζίου. Σκοπός αυτού είναι να αποδείξει στους συνευρισκόμενους οτι “έν αρχή ην ο ελληνικός πολιτισμός”, γενεσιουργός αιτία του δυτικού κόσμου. Μετά από δύο ρουφηξιές φραπέ καταλήγει στο εξής συμπέρασμα “όταν εμείς είχαμε πολιτισμό και φιλοσοφούσαμε, αυτοί ήταν ακόμη στα δέντρα”.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, την Πολιτεία χαρακτηρίζει η πολιτική κοινωνία, που μονολεκτικώς συνοψίζεται στην έννοια “πολίτευμα”. Και το πολίτευμα αυτής, επί του παρόντος τουλάχιστον, εν Ελλάδι και εν έτει 2012, δημοκρατία! Σε ένα τέτοιο πολίτευμα λοιπόν, ο κυβερνήτης πρέπει να συγκεντρώνει ορισμένα χαρακτηριστικά, τα εξής πέντε. Πρώτον, θα πρέπει να έχει μνήμη, όπως οι κ.κ Σαμαράς και Βενιζέλος που δεσμεύονται να απαλλάξουν τη χώρα από το ασήκωτο βάρος του χρέους, τη βαριά φορολογία κ την ανήκεστο βλάβη που αυτή έχει προκαλέσει στην ανάπτυξη της χώρας ξεχνώντας ότι την ίδια στιγμή έχουν ήδη προεκλογικά δεσμευτεί σε ένα τρίτο μνημόνιο, την ίδια στιγμή που η υπόλοιπη Ευρώπη, δηλαδή ο σύγχρονος γαλλογερμανικός άξονας, έχει ήδη τεθεί υπέρ μιας κοινής πολιτικής γραμμής οικονομικής λιτότητας σε βάρος της ανάπτυξης. Προφανώς οι ίδιοι κύριοι, και μελλοντικά κυβερνώντες, κρατούν ακόμη έντονα ζωντανό στη μνήμη τους το ελληνικό ΟΧΙ στην ιταλική κατοχή και μάλλον με αυτό οδηγό μας παραπέμπουν σε ένα ακόμη ΝΑΙ της κατοχής της κάθε τρόικας. Δεύτερον, ο κυβερνήτης θα πρέπει να έχει ευχέρεια και έφεση στη μάθηση. Τι πιο λαμπρό παράδειγμα από τον κ. Γ .Παπανδρέου, ο οποίος τόσα χρόνια κόποις μεν εις ματην δε, καταβάλλει προσπάθεια να εξασκήσει την ελληνική γλώσσα με απώτερο στόχο να γίνει χειριστής, αν όχι ασελγός της. Τρίτο χαρακτηριστικό γνώρισμα του κυβερνήτη είναι η μεγαλοπρέπεια. Σε αυτή την περίπτωση, στο μυαλό των περισσότερων εξ'ημών, ίσως, έρχεται στον νου εκείνο το μεγαλόπρεπο καλοκαίρι του 1996. Τότε που ο πρώην πρωθυπουργός κ. Σημίτης, ανακουφισμένος που απεφεύχθη μέγιστο διπλωματικό επεισόδιο, αν όχι σύρραξη ή πόλεμος, με τη γείτονα χώρα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, φίλου και κουμπάρου του κ. Κ. Καραμανλή, ευχαρίστησε εγκάρδια και δημόσια τον Αμερικανό πρόεδρο, κ.Κλίντον, που εξάσκησε αντί ημών, αλλά μάλλον για εμάς, καθήκοντα εξωτερικής πολιτικής, φημολογείται της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Τέταρτον, αυτός ο ίδιος κυβερνήτης θα πρέπει να έχει χάρη και συγγένεια με την αλήθεια, όπως ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο οποίος με περισσή ειλικρίνεια το 2009 ομολόγησε ότι “ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ”, μόνο που του χρειάστηκαν μόλις τρία παραπάνω χρόνια για να μας αποκαλύψει την πάσα αλήθεια, προσθέτοντας ότι αυτό που πραγματικά εννοούσε είναι ότι πιστεύει στις δεξιότητες των Ελλήνων και ότι το ικανό ανθρώπινο δυναμικό αυτής της χώρας εργαζόμενο ΘΑ αποφέρει λεφτά και ανάπτυξη στην εθνική μας οικονομία. Ωστόσο, σε αυτό το σημείο ο κ. Παπανδρέου φαίνεται να δικαιολογείται διότι δεν έχει αποκτήσει ακόμη την απαιτούμενη ευχέρεια με την ξένη γι'αυτόν γλώσσα, την ελληνική. Τέλος, ο κυβερνήτης πρέπει να έχει συγγένεια και με τη δικαιοσύνη, όπως ο κ. Κ. Καραμανλής, διότι και αυτός διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας, και έκλεισε, με διαφάνεια πάντα, συμφωνίες με τη γερμανική εταιρία Siemens προκειμένου να εξοπλίσει με ηλεκτρικές συσκευές και ηλεκτρονικά συστήματα τα υπουργεία του, δίνοντας έμφαση στο υπουργείο Δικαιοσύνης, καθότι αυτό φαίνεται ότι είχε τις μεγαλύτερες ελλείψεις και άρα ανάγκες!

Ο Πλάτων, λοιπόν, επιβεβαιώνει ότι στην εποχή του (Ελλάδα, 427 π.Χ) δεν υπάρχουν άξιοι πολιτικοί και ο κόσμος δεν τους έχει εμπιστοσύνη, επειδή ακόμη και η πιο αγαθή φύση διαφθείρεται από τον απαιτητικό, για δόξα και χρήμα, περίγυρο ενισχύοντας το ''εγώ'' της και ξεφεύγοντας τελικά από το αγαθό, τη δικαιοσύνη ( Ελλάδα, 2012 μ.Χ). Άλλωστε,το πλήθος κι η ισχύουσα ανομία και διαπλοκή πολιτικών και προσωπικών συμφερόντων εκμαυλίζει τις συνειδήσεις και όποιος πράγματι έχει τη στοιχειώδη γνώση για το τί συμβαίνει ή θα εκμηδενιστεί ή θα καταντήσει γραφικός (Ελλάδα όλων των εποχών). Ως εκ τούτου, το πλήθος δεν έχει καμία σχέση με τη διακυβέρνηση και δε θα έχει ποτέ με αυτές τις συνθήκες. Πρακτικά αυτό αποδεικνύεται από το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, όπου παρατηρήθηκε ποσοστό αποχής 38% σε μία περίοδο κρίσης και κρίσιμης εθνικής σημασίας που δεν νοείται Έλληνας πολίτης να μην παίρνει θέση και να μην εκφέρει πολιτική άποψη, παρά ως άβουλο μόρφωμα να εκχωρεί το ύψιστο δημοκρατικό δικαίωμα, αυτό του ''εκλέγειν'', σε ολίγους που κατά συνήθεια πλέον ή σαν η ψήφος να θεωρείται κληρονομική “υποχρέωση” προς τους γονείς, τους παππούδες ή τους παππούδες των παππούδων τους, επιμένουν τυφλά να επιλέγουν για αντιπροσώπους τους αυτούς τους ίδιους πάντα που με τόση “επιδεξιότητα” συγκεντρώνουν όλα τα παραπάνω γνωρίσματα του ικανού, σύμφωνα με τον Πλάτωνα, κυβερνήτη. Διότι κάθε προσμετρημένη ψήφος θα πρέπει να μεταφράζεται ως βαθιά πολιτική γνώση και όπως ο κυβερνήτης θα πρέπει να έχει μνήμη, το ίδιο θα πρέπει να έχει και ο λαός και είναι θλιβερό όταν ο λαός ξεχνά και επιμένει να μοιράζει ψήφους και έδρες σε αυτούς που υποτιμούν την νοημοσύνη του, ξεπουλάνε τη χώρα και τη δημόσια αλλά και ιδιωτική περιουσία του. Διότι κάθε προσμετρημένη ψήφος αποτελεί πολιτική θέση και δεν προβγαίνει ύστερα από δύο ρουφηξιές φραπέ.

Μα ακόμη πιο θλιβερό, και πραγματικά μόνο θλίψη μπορεί κανείς να νιώσει γι'αυτούς τους πολίτες, είναι ότι κάποιοι από εμάς έδωσαν φωνή και 22 έδρες μέσα στη βουλή σε φασιστικά υποκόμματα, που καμία θέση δεν έχουν μέσα στο δημοκρατικό πολίτευμα. Διότι η δημοκρατία μας δεν ανέχεται τανκς στους δρόμους, δε θα ανεχτεί μία καινούρια χούντα, κανένα στρατό, είναι απαράδεκτο μια ολόκληρη πόλη να τελεί υπό καθεστώς συναγερμού και γιατί τελικά, αντί της ράβδου και του βεργώματος, που αυτοί προτείνουν, η δημοκρατία μας προτιμάει τον πολιτικό διάλογο. Το πολίτευμα μας είναι η δημοκρατία και αυτές οι 22 έδρες το μόνο που αποδεικνύουν είναι ότι υπάρχουν απαίδευτοι άνθρωποι που δεν μπορούν να συλλάβουν την έννοια της πολιτικής ούτε είναι ικανοί να αντιληφθούν από ποιους θα πρέπει αυτή να ασκείται και ποιοι είναι ικανοί να αναλάβουν μια τέτοια ευθύνη. Κι αν όντως κρίνουμε ότι οι υπάρχοντες πολιτικοί μας δεν είναι ικανοί να μας εκπροσωπήσουν, τότε σίγουρα αυτοί οι 22 που θα κάτσουν στα έδρανα της βουλής είναι οι πλέον ακατάλληλοι κι ανάρμοστοι να μιλήσουν εξ'ημών.


Υ.Γ. Η Αθηνά είναι φοιτήτρια πολιτικών επιστημών και διεθνών σχέσεων. Είναι απο εκείνους τους φίλους μου, που σας έλεγα στο προηγούμενο κείμενο, που δεν θα ψήφιζαν ούτε τα φασιστόσκυλα, ούτε τους κλέφτες, προδότες ΠΑΣΟΚ-ΝΔ... Είναι απο εκείνους του φίλους μου, που εκπροσωπεύουν τη γενιά μου επάξια... Είναι απο εκείνους τους ανθρώπους που έχουν κρίση, γνώση και αγάπη για την Ελλάδα. Ευχαριστώ πολύ την Αθηνά για αυτό το κείμενο, ειλικρινά. 

Φέτος, στολίζουμε καραβάκι!

Τα τελευταία χρόνια αναπολώ την παράδοση σε κάθε μορφή της. Ίσως γιατί πιστεύω πως ένα μέρος μου ανήκει κάπου αλλού, και όχι εδώ που είμαι, που βρίσκομαι, εδώ που με φέρανε. Στο σπίτι στολίζαμε πάντα δέντρο, λέγαμε ιστορίες περι Άγιου Βασίλη, και ποτέ, μα ποτέ δεν είχα δει σε σπίτι καραβάκι στολισμένο, δεν είχα ακούσει ιστορίες για τον Άγιο Νικόλα!

Φέτος, ξετρύπωσα μια εκπληκτική και δημιουργική «παράδοση», ικανή να περάσει πολλά περισσότερα μηνύματα απ’όσα μαρτυρά ο τίτλος «Φέτος, στολίζουμε καράβα». Πρόκειται για την κατασκευή «καράβων», από ανακυκλώσιμα υλικά (τενεκεδάκια, πλαστικό, σύρμα κ.λ.π), η παρασκευή των οποίων γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο κατασκευής σκαριών. Οι κατασκευές έγιναν στην γκαλερί ΠΟΝΤΟΠΟΡΟΣ, στη Νάουσα της Πάρου, όπου συμμετείχαν μικροί και μεγάλοι.

Τα καραβάκια, προορίζονταν για ένα σύντομο ταξίδι στη θάλασσα, αλλά, μας τα χάλασε ο καιρός...

Το σίγουρό είναι, πως φτιάχτηκαν με αγάπη, και με αγάπη στολίστηκαν στα σπίτια των δημιουργών τους για τα Χριστούγεννα...
Και μας αρέσει πολύ!!!

** Στις 11-12 και 18-19 Δεκεμβρίου, πραγματοποιείται bazzar στον εκθεσιακό χώρο της γκαλερί, με διάφορες κατασκευές ανακυκλώσιμων υλικών, όπως χριστουγεννιάτικα στολίδια, για φιλανθρωπικό σκοπό.

Τοπικός σκουπιδολάγνος

Όταν δούλευα σε εφημερίδα Τοπικής Αυτοδιοίκησης, πνιγόμουν και σιχτίριζα με την ανακύκλωση μικροπολιτικών και εμετικών στρατηγικών. Με τους γελοίους τύπους που τρωγόντουσαν δήθεν μεταξύ τους στα δημοτικά συμβούλια και τους τυπικούς/γραφικούς δημοσιογράφους, που ακούραστα παρακολουθούσαν το θέατρο κι έψαχναν την «είδηση» στα αποφάγια των αντιπάλων τους. Να μου πεις, προς τι η έκπληξις; Αυτά δεν συμβαίνουν παντού σε μεγαλύτερη κλίμακα και μέσα στη Βουλή και στις εθνικές εφημερίδες; Αυτή η δουλειά δεν ήταν για εμένα, το κατάλαβα γρήγορα ευτυχώς.
Τώρα πια, μετά από πολλούς μήνες που απέχω από τα τοπικά νέα (το «νέα» είναι αυτοαναιρούμενος όρος) όλα μου φαίνονται πολύ πιο αστεία, παρά πνιγηρά. Γιατί τώρα είμαι έξω από το χορό βεβαίως. Μου είχαν λείψει οι υποκουλτουριάρικες πληροφορίες της τοπικής κοινωνίας, κι ενόσω ο προεκλογικός πυρετός ανεβαίνει, μπήκα στον πειρασμό να ξεφυλλίσω τη φυλλάδα που μου μοίρασαν στη λαϊκή της Γλυφάδας. Το θέαμα είναι αποκρουστικό. Η εφημερίδα, πιο φτωχή από ποτέ, πιο λειψή και αντιδεοντολογική από οτιδήποτε μπορείς να βρεις με ένα κλικ στο διαδίκτυο, ξέρναγε το όνομα ενός υποψήφιου Δημάρχου (πριν λίγους μήνες που δούλευα στον Τύπο, ούτε που τον αναφέραμε τον κύριο Μπιπ) κάθε δυο προτάσεις. Επανάληψη και ξανά επανάληψη, κάνοντάς σε να πιστεύεις ότι απευθύνεται σε ηλίθιους. Γιατί μόνο ένας ηλίθιος, δεν παίρνει το μήνυμα Υποστήριξης της Εφημερίδας για τον συγκεκριμένο υποψήφιο, βλέποντας τη φάτσα του εξώφυλλο και οπισθόφυλλο. Για τον ηλίθιο δεν είναι αρκετό. Πρέπει να διαβάζει τουλάχιστον 10 φορές το όνομα του υποψηφίου σε κάθε σελίδα. Ακόμα και το προεκλογικό φυλλάδιο είναι πιο σεμνό.
Να μην αναφέρω δε, την αντιδημοσιογραφική γραφή της απόλυτης παρακμής, με τίτλους που ξεπερνούν τις επτά λέξεις (!!!), υπέρτιτλους κλισέ, κείμενα παιδαριώδους ύφους, υπογεγραμμένα από τον Τίποτα και τον Κανένα.
Έλα Τζέρυ, σου έφερα καινούργια εφημερίδα να κατουρήσεις…

΄΄Αξιοπρέπεια και Ακεραιότητα ΄΄ …

Ήταν η συμβουλή που έδωσε η Ιρανή γιαγιά στη μικρή Μαρτζάν. Πρόκειται για την ταινία ΄΄ Περσέπολις’’ των Σατραπί και Παρανώ , που στηρίχτηκε στο εικονογραφημένο μυθιστόρημα της ίδιας της Μαρτζάν Σατραπί, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία της τελευταίας .

Η ταινία αυτή είναι ταινία κινουμένων σχεδίων, αλλά για μεγάλα παιδιά. Μέσα από την ιστορία της ηρωίδας ξετυλίγεται ολόκληρη η Ιστορία του Ιράν, από την πτώση του αυτοκράτορα Σάχη , τον εμφύλιο, την επίθεση του Σαντάμ , μέχρι και την τελική κυριαρχία των εθνικιστών , που έπνιξαν κυριολεκτικά το Ιράν σε ένα ακραίο σκοταδισμό και του επέβαλλαν το θεοκρατικό καθεστώς . Η Μαρτζί προέρχεται από εύπορη οικογένεια. Οι ιδέες της , από τη μικρή της ηλικία ήταν αριστερές, ενώ φαίνεται να επηρεάζεται άμεσα από τα Πιστεύω της οικογένειάς της – ο ήρωας παππούς και το πρότυπο Θείος- κι έτσι ακολουθεί το επαναστατικό τους πνεύμα. Είναι θαρραλέα , είναι αγωνιστική , είναι ιδεολόγος έφηβος . Πέραν των αναρχικών της συμπεριφορών , στον δικό της Θεό φαίνεται να πιστεύει και σε πολλές στιγμές της ζωής της να παίρνει δύναμη από αυτόν. Όμως αυτός ο Θεός, δεν είναι ο Θεός που επέβαλλε τις μαντίλες και που τρομοκράτησε έναν ολόκληρο λαό , τον οποίο οι ηγεμόνες προσπαθούν να τιθασεύσουν εξυμνώντας τον παράδεισο και κατονομάζοντας τον Μάικλ Τζάκσον δείγμα της ΄΄ δυτικής παρακμής’’ . Οι γονείς της Μαρτζί στέλνουν στη Βιέννη την κόρη τους, με σκοπό να ζήσει ελεύθερα. Η ελευθερία που θέλουν να της προσφέρουν δεν είναι άλλη παρά η ανεξαρτησία και η γνώση. Τελειώνοντας το σχολείο, κι αφού κοντεύω από τον ενθουσιασμό μου να σας πω όλη την ιστορία, η ενήλικη πια Μαρτζί, το 1986 επιστρέφει στο Ιράν με κατάθλιψη , η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη και ολοένα χειροτερεύει. Πλέον ο λαός του Ιράν αποζητά λίγες στιγμές ευτυχίας, ενώ έχει παραιτηθεί από την κατάκτηση της ελευθερίας. Η απόπειρα να ευτυχίσει η Μαρτζί με την επιστροφή στην πατρίδα της και την οικογένειά της και πάλι αποτυγχάνει , ώστε τελικά καταλήγει το 1992 στο Παρίσι .

Τα ιστορικά γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους μας. Η καταπίεση των γυναικών σε αυτές τις χώρες επίσης. Αλλά εάν ένα ασπρόμαυρο κινούμενο σχέδιο, ούτε καν τρισδιάστατο, καταφέρνει να συγκινήσει, ας φανταστούμε με πόσο πόνο γυναίκες σαν τη Μαρτζί , μέσα στην πραγματικότητα στην οποία ζούμε, έχουν επαναλάβει ότι νιώθουν ΄΄ ξένες εδώ, ξένες κι εκεί ΄΄ . Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η βαρβαρότητα και ο φανατισμός , που εμείς οι δυτικοί χρεώνουμε στα αραβικά κράτη είναι μια μόνο πλευρά του άγνωστου αυτού κόσμου. Υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν πραγματικά, ενώ αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο μακριά από εμάς, που δε μπορούμε να φανταστούμε αυτή τη στιγμή πως είναι να ζητάς συγνώμη από το Θεό επειδή κρύβεις ένα μπουκαλάκι κρασί στο σπίτι . Οι περισσότερες γυναίκες στη Δύση, για να βγουν από το σπίτι τους δεν παραλείπουν να βάλουν λίγη μάσκαρα ή λίγο ρουζ . Κάποιες άλλες γυναίκες, οδηγούνται μέχρι και στη σύλληψη για μια τέτοια πράξη. Οι γυναίκες αυτές , σπάνια κυκλοφορούν ασυνόδευτες από τον πατέρα, τον αδερφό ή το σύζυγο τους .Πολλοί από εμάς νιώθουμε να πνιγόμαστε στην απλή καθημερινότητά μας, ενώ κάποιοι άλλοι δίνουν τη ζωή τους, για να την αποκτήσουν κάποτε οι απόγονοί τους. Αν αυτό με το μακιγιάζ σας φάνηκε κουτό, απλά σκεφτείτε τι συμβαίνει όταν κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους κλέψει . Ακρωτηριασμός παρουσία γιατρών συμβαίνει .Πέρα του γνωστού σε όλους πια , ακρωτηριασμού χεριού ή ποδιού, ή και των δύο, ο ακρωτηριασμός αγγίζει μεγάλο ποσοστό γυναικών για άλλους λόγους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας(που αποτελεί τμήμα του ΟΗΕ) καθημερινά έξι χιλιάδες γυναίκες υφίστανται τον ακρωτηριασμό των εξωτερικών γεννητικών τους οργάνων, δηλαδή περίπου δυο εκατομμύρια το χρόνο, είτε λόγω κάποιου απάνθρωπου εθίμου , είτε πρόκειται για την εκτέλεση κάποιας ποινής που τους έχει επιβληθεί. Μεγάλα ποσοστά αυτών των γυναικών συναντάμε και σε αφρικανικά κράτη . Πιο γνωστές -σε εμάς- ποινές , είναι ο λιθοβολισμός και το μαστίγωμα , ως τιμωρία για μοιχεία , για προσβολή της μουσουλμανικής πίστης κ.ο.κ . , το ράντισμα με καυστικά οξέα και η επί τόπου εκτέλεση . Οι γυναίκες που βιάζονται, σιωπούν , όχι μόνο από ντροπή, αλλά και από φόβο, αφού σε περίπτωση που καταγγείλουν το βιασμό τιμωρούνται και οι ίδιες αυστηρά . Τα μουσουλμανικά κράτη ,που εφαρμόζουν τα παραπάνω εγκλήματα και προσπαθούν να τα νομιμοποιήσουν μέσω του Κορανίου , αψηφούν τις παρεμβάσεις της Διεθνής Αμνηστίας και άλλων οργανισμών-υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων . Έτσι έως σήμερα , ο λιθοβολισμός εφαρμόζεται ξεδιάντροπα ως θανατική ποινή στο Αφγανιστάν, το Ιράν , τη Νιγηρία , το Σουδάν ο αποκεφαλισμός επίσης στη Σαουδική Αραβία και το Ιράκ , ενώ σε Ιράν , Ιορδανία και Πακιστάν, διατηρείται η ποινή της κρεμάλας. Ακόμα και η ομοφυλοφιλία καταδικάζεται σε θάνατο. Επτά χώρες–μέλη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών διατηρούν σήμερα, εν έτει 2008, νομοθεσία που προβλέπει τη θανατική καταδίκη ομοφυλόφιλων σε Ιράν, Μαυριτανία, Σαουδική Αραβία, Σουδάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Υεμένη, Νιγηρία . Το Ιράν και το Ιράκ, από το 2002 ισχυρίζονται ότι δεν εφαρμόζουν πια το λιθοβολισμό σε περίπτωση μοιχείας. Όμως δυστυχώς για αυτούς και ευτυχώς για εμάς, τα νέα μαθαίνονται γρήγορα .

Διάβασα κάποτε ότι οι άνθρωποι νομίζουμε ότι πολύτιμο είναι αυτό , που είναι δυσεύρετο, σπάνιο. Όπως ο χρυσός. Αλλά ότι τελικά, πολυτιμότερο από τον χρυσό είναι το νερό . Γιατί δεν είναι δυσεύρετο- όχι ακόμα τουλάχιστον- αλλά χωρίς αυτό δε μπορούμε να ζήσουμε, ενώ χωρίς τον χρυσό μπορούμε. Το ότι το νερό είναι απαραίτητο για όλους , πιστεύω είναι αξίωμα καθολικής ισχύς . Τα προβλήματά μας θα λυθούν όταν καταφέρουμε να πείσουμε όλο τον κόσμο ότι το ίδιο ισχύει και για την ελευθερία. Η αξιοπρέπεια και η ακεραιότητα .