The "monkey pubic hair" syndrome

"The "monkey pubic hair" syndrome είναι μια συνήθης πάθηση στις χώρες όπου ό,τι δηλώσεις είσαι, όπως η Ελλάδα. Πρόκειται για τη σοβαρότατη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το αμόρφωτο ή/ και απαίδευτο άτομο, όταν πιστεύει ότι είναι ανώτερο από άλλα, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα απόλυτο τίποτα. Το άτομο υποφέρει από βαρειάς μορφής ναρκισσισμό, ενώ συμπεριφέρεται με αγένεια και έπαρση. Τείνει να είναι φιλοχρήματο και να εκμεταλλεύεται ευκαιριακά οποιαδήποτε κατάσταση ή άνθρωπο, καθότι γνωρίζει ότι σε βάθος χρόνου είναι ανεπαρκές". 


Άκου να δεις, λοιπόν, ηλίθιο κοριτσάκι που έχεις τελειώσει  κανά δυό πανεπιστήμια, και δουλεύεις για 500, 600, 700 ευρώ… Άκου να δεις κι εσύ, γελοίο κοριτσάκι που τελείωσες τα πανεπιστήμιά σου και αποφάσισες να κάνεις δική σου εταιρεία. Άκου να μαθαίνεις πως γίνονται οι σωστές δουλειές!

Τελειώνεις το σχολείο και δεν σπουδάζεις τίποτα απολύτως. Προσοχή όμως, πρέπει να τρως μαρούλια και να κάνεις πολύ γυμναστική, γιατί το κορμί είναι το μόνο σου προσόν! Άσε τις άλλες να σπουδάζουν… Όσο αυτές θα λιώνουν πάνω από τα βιβλία τους, εσύ θα μαζεύεις χρήματα με περιστασιακές δουλειές, με αρπαχτές, με κρεβάτια που πληρώνονται καλά… Και θα έχεις και μερικούς παρατρεχάμενους wannabe γκόμενους, για να σου πληρώνουν τα μασάζ και τις άλλες πολυτέλειες, να σου στέλνουν λουλούδια και να νιώθεις ντίβα χωρίς καν να τους κάθεσαι ποτέ. Υπάρχει και αυτή η κατηγορία άντρα μαλάκα, που πληρώνει και δεν γ@@@ει! Απαραίτητος για την παρηγοριά τη Απόλυτης Τίποτα, καθότι κάπου βαθιά μέσα της την πονάει που οι υπόλοιποι την πληρώνουν για να τους κάτσει.

Όταν καταφέρεις να μαζέψεις λίγα λεφτά, ή απλά βρεις έναν sugar daddy, θα γραφείς σε μια σχολή της αρεσκείας σου. «Αχ μωρέ… τι να γίνω… τι να γίνω! Ας γίνω ηθοποιός!». Οκ, δεν έχεις καθόλου ταλέντο, αλλά ποιος νοιάζεται; Έχεις το κορμί. Και στη φάτσα καλή είσαι, δεν λέω, αλλά έχω δει και καλύτερες. Οπότε κρατάμε το κορμί! Στη χειρότερη, να γίνεις παρουσιάστρια ή και τραγουδίστρια, ό,τι πιάσει, αρκεί το ντεκαπάζ να διατηρείται λαμπερό και να μη σακουλιάσουν τα κωλομέρια.

Και επιτέλους, έρχεται η μεγάλη στιγμή σου! Θα κάνεις την κομπάρσα σε καθημερινό σίριαλ! Ήρθε η ώρα να πετάξεις τα πάντα έξω στο instagram σου, γιατί τώρα θα σε ψάξουν, θα ασχοληθούν να μάθουν ποια είσαι. Όλες οι σοβαρές επαγγελματικές προτάσεις θα ξεκινήσουν αμέσως μετά… «Δείτε την Απόλυτη Τίποτα με τα μπούτια έξω!», «Καυτές στιγμές με την Απόλυτη Τίποτα τοπ λες!», «η Απόλυτη Τίποτα στέλνει φιλάκια από το κρεβάτι της φορώντας μόνο τα απολύτως απαραίτητα». 

Ούτε 10 σελίδες google δεν φτάνουν για να χωρέσουν όλα αυτά τα αξιοσέβαστα δημοσιεύματα.

Τώρα πια είσαι μια καριερίστα Απόλυτη Τίποτα, ο κόσμος σε αναγνωρίζει στο δρόμο. Αύριο μεθαύριο, σε καλούν από δώ κι από εκεί και βρίσκεις να παρουσιάσεις διάφορες παράλογες απαιτήσεις, γιατί είναι όλοι δούλοι σου άλλωστε, τύπου "ααα, εγώ τρώω μόνο μαρμελάδα παπάγιας", "για να κοιμηθώ θέλω να πέσει το ρεύμα σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο!". Τώρα, εκτός από γκόμενους-χορηγούς έχεις και γκόμενους-συμβούλους, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι μπορείς να ζητάς 3 μηνιάτικα για μια φωτογράφηση! Να σου φουσκώνουν τα μυαλά λες κι έπιασες τον παπά από τα @@ και με παντελή έλλειψη ντροπής και επίγνωσης του τι στην πραγματικότητα είσαι, να αποκαλείς τρίχα από το μ***ί  σου, εμάς τις υπόλοιπες!

"Τα άτομα με monkey pubic hair syndrome κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Στη ζωή σου θα συναντήσεις τουλάχιστον ένα τέτοιο άρρωστο άτομο. Τα συμπτώματα εκδηλώνονται κατά τις πρώτες ημέρες της συνεργασίας. Συχνά υποτροπιάζουν κατά τη λήξη της σύμβασής τους ή το καλοκαίρι που δεν έχουν πολλή δουλειά. Κάποιες φορές παρουσιάζουν σχιζοφρενή συμπεριφορά. Έρευνες έχουν δείξει, ότι δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει τρόπος εξάλειψης αυτών των ατόμων ή θεραπεία της πάθησης".

Χρόνια πολλά μαμά, αλλά μου τα έμαθες όλα λάθος

Χρόνια πολλά μαμά! Σήμερα βρίσκω την ευκαιρία να σου γράψω ένα παράπονό μου. Έκανες τόσα λάθη μεγαλώνοντάς με σωστά…

Μου έμαθες να είμαι συνεπής, σε έναν κόσμο που η συνέπεια είναι άγνωστη λέξη. Συνεπής στις κουβέντες μου, στην ώρα μου, στις υποχρεώσεις μου. Και τώρα όταν υπόσχομαι, δεν κάνω ποτέ πίσω, και είμαι «εντάξει», αλλά οι περισσότεροι «άλλοι» δεν είναι. Και είμαι πάντα στην ώρα μου, και δεν έχω δάνεια, δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν και πληρώνω τα κερατιάτικα άλλων, που έζησαν πριν από εμένα.

Μου είπες να σπουδάσω αυτό που αγαπάω. Κι ότι δεν έχει σημασία αν θα γίνω γιατρός, κομμώτρια ή οτιδήποτε άλλο, γιατί αν είμαι καλή σε αυτό που κάνω, ό,τι κι αν είναι αυτό, θα πετύχω. Αλλά δεν έγινε έτσι. Μου ήπιαν το αίμα, μαμά. Δεν με πλήρωσαν, δεν με ασφάλισαν, δεν με σεβάστηκαν, με εκμεταλλεύτηκαν όσο μπορούσαν. Και τελικά, μου έκοψαν τελείως τα φτερά και δεν έκανα ποτέ αυτό που αγαπάω.

Δεν μου είπες να γίνω δημόσιος υπάλληλος να τελειώνουμε. Ή ακόμη καλύτερα, βουλευτίνα. Δεν μου είπες να παντρευτώ ένα πλούσιο πουρό να του τα τρώω στα μανικιουράδικα. Μου είπες να είμαι φιλόδοξη, ανεξάρτητη και να διαλέξω για άντρα μου αυτόν που θα ερωτευτώ πραγματικά.

Με καλόμαθες μαμά… Ενθάρρυνες κάθε βήμα μου, ακόμη κι όταν δεν έκανα και κάτι σπουδαίο, έλεγες πάντα μπράβο. Αλλά το χειρότερο είναι που με έμαθες να λέω στους άλλους ευχαριστώ. Όμως ξέρεις, εγώ δεν ακούω ποτέ ούτε μπράβο, ούτε ευχαριστώ. 

Έκανες τόσα λάθη μεγαλώνοντας με σωστά. Είμαι τόσο περήφανη που είσαι εσύ η μαμά μου όμως…

#ΕίσαιΑναρχία

Συγγρού Φιξ, βέσπα χωρίς κράνος και με δανεική καμπαρντίνα –σχεδόν την έκλεψα από τη Μάρα. Μέση ταχύτητα βέσπας, 20χμ/ώρα. Μιλάω ακατάπαυστα απαριθμώντας τους κινδύνους και τις παραβιάσεις. Θα μας γράψουν -δεν θα μας γράψουν - κι αν μας γράψουν; Πέρασες με βαθύ πορτοκαλί ή μου φάνηκε; - το είδες ε; - γιατί στραβή είμαι; Παραβιάσαμε το δακτύλιο; Δεν φαντάζομαι να παρκάρεις εδώ!!! «Σκέτη αναρχία είσαι βρε Zed!», είπε κοροϊδευτικά η μηχανόβια Γκελίνα. 

«Σκέτος κίνδυνος», συμπλήρωσα γνωρίζοντας ότι είμαι ένας φλώρος και δεν ντρέπομαι να το πω.

Είμαι αυτή που δεν ανεβαίνει σε μηχανές, γιατί έτσι της είπε ο μπαμπάς της να μην κάνει. Είμαι αυτή που περνάει πάντα από διάβαση πεζών, που δεν τολμάει να αργήσει σε ραντεβού (βλ. Το Σύνδρομο της Αγγλίδας) και που έχει φαρμακείο και πυροσβεστήρα στο πορτ μπαγκάζ. Κι όμως, είμαι αυτή που ανέβηκα στη  μηχανή χωρίς κράνος και έχω να σας πω σήμερα κάτι πολύ σημαντικό: YOLO. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάμε όλη μέρα κλεισμένοι σε ένα γραφείο με τεχνικό περιβάλλον –φως, αέρα και ψεύτικο χαμόγελο.

Αυτή η μικρή απόδραση από τα συνηθισμένα μου πήρε για λίγο τα μυαλά.

Ναι, αν μπορούσα να το υποστηρίξω, θα ήμουν μεγάλη αναρχία. Καταρχήν, δεν θα δούλευα ούτε 1 ημέρα στη ζωή μου. Δεν θα δούλευα ποτέ ξανά, για κανέναν. Αν μπορούσα να ζω άναρχα, θα ήμουν μεγάλη ανάρχα, γιατί σιχαίνομαι το κομ ιλ φο, τα ρούχα της δουλειάς, τα αυστηρά ωράρια, τα καρτοχτυπήματα, μισώ εντελώς το ξυπνητήρι και ιδανικά, θα ήθελα δυο χάρες ακόμη: η σοκολάτα και τα σουβλάκια να αδυνατίζουν και να κάνουν καλό στην υγεία και όλο το χρόνο να κάνει καλοκαίρι. Άλλωστε είναι γνωστό, πως στα βάθη του υποσυνείδητου μου θα ήθελα να είμαι ψαράς αστακών στη Γουαδελούπη. 

Σε αυτό τον υπέροχο κόσμο που ονειρεύτηκα τα 8 λεπτά που βρέθηκα πάνω σε μηχανή χωρίς κράνος, με τον αέρα να με χαστουκίζει και τα μαλλιά μου να πετάνε τρελά στον ουρανό, είμαι αυτή που πηγαίνει στην παραλία κάθε μέρα, ζει με τα 100 σκυλιά της ευτυχισμένη και η δεκαετία 20-30 διαρκεί μια ολόκληρη ζωή!

Μετά κατέβηκα από τη μηχανή, ανασκουμπώθηκα και πέρασα από τη διάβαση. 

Check list: Κάνε πιο συχνά κάτι το οποίο φοβάσαι

Mission completed. 

Όλοι θέλουνε να κάνουνε ροντάτ

Αναρωτιέμαι αν είστε όλοι τόσο ανώριμοι όσο κι εγώ. Κοιτάζω εκείνη την κυρία, γύρω στα 65, περιμένοντας στη στάση του λεωφορείου, κάτι σκέφτεται… Πόσο μακριά της φαίνονται άραγε τα νιάτα της; Κοιτάζει απέναντι στο γρασίδι και φαντάζομαι να σκέπτεται τι ωραία που θα ήταν να έπαιρνε φόρα και να έκανε ροντάτ (ρόδα), όπως τότε που ήταν μικρή. Αυτή την κυρία τη φέρνω στο μυαλό συνέχεια όταν σας βλέπω σκυθρωπούς και σοβαρούς, ή όταν λέτε μεγάλες κουβέντες, σίγουροι όλοι για τον εαυτό σας. Το ίδιο σκέπτομαι και για τον κύριο που συναντάω το καλοκαίρι στην προβλήτα, κατεβαίνει ένα ένα τα σκαλιά προσεκτικά για να πέσει στο νερό μαλακά, μα είμαι σίγουρη, ότι μέσα του θέλει να κάνει βουτιά-μπόμπα και να μας βρέξει όλους για να γελάσει.

Ύστερα σκέφτομαι, «ωραία… το συναίσθημα αλλάζει χωρίς να το καταλαβαίνουμε". Συναίσθημα εννοώ την αίσθηση που έχουμε για τον εαυτό μας, την αντίληψη. "Σίγουρα δεν νιώθω όπως όταν ήμουν οκτώ χρονών. Αλλά πόσο καιρό νιώθω όπως σήμερα;". Στην πραγματικότητα, κάθε μέρα νιώθω διαφορετική, κάθε μέρα μεγαλώνω και ωριμάζω, αλλά υπάρχει κάτι μέσα μου που μένει πάντα ίδιο. Επίσης έχω πάντα την αίσθηση ότι οι άλλοι είναι πιο ώριμοι και πιο σοβαροί από εμένα. «Μα πως κατάφερε να κάνει παιδί στα 24; Εγώ δεν θα μπορούσα! Πως ξέρει τι να  πει και τι να κάνει;», αναρωτιέμαι και βλέπω νέες μαμάδες και μου φαίνονται τελείως ενημερωμένες, σίγουρες για το τι κάνουν. Μα μετά ξαναέρχεται στο μυαλό μου η κυρία που είναι στη στάση του λεωφορείου, που φαινομενικά δείχνει σοβαρή, αυστηρή, ξινή, αλλά ήταν κι εκείνη κάποτε παιδί και μέσα της ακόμα θέλει να κάνει ροντάτ. Και καταλαβαίνω, ότι η μαμά ετών 24 δεν είναι πιο ώριμη από εμένα, κοιτάζει το μωρό και την ίδια στιγμή που για το μωρό της είναι η μόνη που ξέρει τι να κάνει (aka η μαμά τα ξέρει όλα), εκείνη σκέπτεται μέσα της «τι στο καλό κάνω τώρα; Δικό μου είναι αυτό;». Αυτό θα σκεφτόμουν κι εγώ και το έχετε σκεφτεί μάλλον όλοι όσοι έχετε παιδί, άσχετα με το πώς φαίνεται στα μάτια του παιδιού σας.

Το ίδιο ισχύει και στα επαγγελματικά. Ναι, οκ η εμπειρία βοηθάει και σε προστατεύει από γκάφες, αλλά πότε πραγματικά συνηθίζεις να σου μιλάνε στον πληθυντικό; Πότε αρχίζει να φαίνεται λιγότερο awkward, να σου μιλούν έτσι και να το εννοούν;  Και πότε το να πάρεις σημαντικές αποφάσεις είναι cool και όχι η πίστα με τη λάβα στο super mario; Επίσης είναι φορές που νομίζω ότι πρωταγωνιστώ σε ταινία, η επαγγελματική μου συμπεριφορά έρχεται σε τόση σύγκρουση με το παιδί μέσα μου. Καίγομαι για κάτι και ύστερα λέω στον εαυτό μου, μα αλήθεια, γιατί ασχολούμαι; Ποιος νοιάζεται; Και μετά λέω, αν ήμουν ώριμη δεν θα αναρωτιόμουν, μόνο θα καιγόμουν. Μα πραγματικά, θα ήθελα να σχολιάσω, ότι το τάδε κόνσεπτ είναι μια βλακεία και δεν προσφέρει τίποτα σε κανέναν, όπως άλλωστε και η γραβάτα. Και να προτιμούσα να είμαι στην παραλία και να παίζω με τα κουβαδάκια μου, από το να σκάω για το πως θα βγάλουμε περισσότερα λεφτά. Μόνο εγώ νιώθω έτσι; Όλοι οι άλλοι είναι τόσο κατατοπισμένοι και πωρωμένοι επαγγελματίες; Κανείς δεν σκέφτεται ότι κάνουμε μαλακίες οι «μεγάλοι»;

Μα φυσικά και το σκέφτονται.  Ο Διευθυντής σου που είναι πάντα σοβαρός; Νομίζεις δεν έχει τέτοιες σκέψεις; Δεν σκέφτεται χαζομάρες που θα ήθελε να κάνει; Ποιος ξέρει τι γκριμάτσες κάνει στον καθρέπτη του και τι τραγουδάει στη μπανιέρα του. Άλλοι άνθρωποι που ούτε πηγαίνει ο νους σου, που τους θεωρείς «πολύ σοβαρούς», δεν έχεις ιδέα πόσο νέοι νιώθουν ακόμη μέσα τους και τι σαχλαμάρες είναι ικανοί να κάνουν. Έτσι, για να νιώθεις καλύτερα τις στιγμές που νομίζεις ότι είσαι λίγος ή λιγότερος από άλλους… Ότι οι άλλοι δεν κάνουν ποτέ λάθος… Ότι αποφασίζουν πάντα σωστά, ενώ εσύ είσαι γκαφατζής… Ότι δεν βαριούνται γιατί είναι φυσιολογικό να δουλεύεις 8,10,12 ώρες τη μέρα… Ότι δεν τους αρέσουν τα άνετα ρούχα κι όχι δεν θα προτιμούσαν να κάνουν ροντάτ στους αγρούς, από το να κάθονται στο γραφείο τους κάνοντας συσκέψεις και παρουσιάσεις σε power point...

Μπορείς αν θες να το πιστεύεις. Εγώ πάλι θα συνεχίσω να πιστεύω ότι όλοι θέλουνε να κάνουνε ροντάτ (και όταν βαριέμαι, τους χαζεύω φαντάζομαι ακριβώς αυτό και γελάω μόνη μου!).

10 Αλήθειες για τα πεπονάκια μας

Αν και γενικά πιστεύω ότι είμαι αρκετά κουλ και η ανετίλα μου, μού φτάνει και μου περισσεύει, δεν σου κρύβω ότι για αυτό το θέμα δεν μου αρέσει να μιλάω και πολύ. Περιτριγυρίζομαι από διάφορες φίλες, τις λεγόμενες «άβυζες», ή «σχεδόν άβυζες», που λένε τον εαυτό τους «πλάκες» και ονομάζουν τα στήθη τους «λεμονάκια». Προτιμώ να σου μιλήσω για το διαζύγιο των γονιών μου, ακόμη και για πόνους περιόδου, αλλά όχι για αυτό. Σήμερα όμως θα κάνω την υπέρβαση, γιατί καλοκαιριάζει πάλι και πρέπει να τα πούμε μια και καλή. Τα λεμονάκια σας να τα αγαπάτε και να μη τα βρίζετε. Και σίγουρα, να μη ζηλεύετε εμάς με τα πεπονάκια.

Πολλά κορίτσια τρέχουν σε χειρουργούς αισθητικής για να φουσκώσουν το μπούστο τους. Κατά καιρούς, διαβάζω για διάφορες ανίατες περιπτώσεις που εθίστηκαν στη σιλικόνη και μεγαλώνουν ολοένα και περισσότερο το στήθος τους καταλήγοντας σε ένα άκρως αποκρουστικό και άρρωστο αποτέλεσμα. Συγνώμη κιόλας, αλλά δεν ξέρετε την τύφλα σας για το μεγάλο στήθος κι ήρθε η ώρα να ξεστραβωθείτε.

1.       Εμείς με τα πεπονάκια, δεχόμαστε αισχρά σεξιστικά σχόλια από πολύ μικρές. Είναι άβολο, άκομψο και διόλου διαχειρίσιμο. Όταν είσαι 14, 15, 16 χρονών, το να σου λένε άγνωστοι άντρες στο δρόμο «πωπω τι βυζάρες» κλπ, είναι εξωφρενικά άθλιο και ντροπιαστικό. Αυτό, μας οδηγεί στο νούμερο 2.

2.       Εμείς με τις «πωπω τι βυζάρες», κομπλεξαριζόμαστε όταν είμαστε μικρές, με αποτέλεσμα να ντυνόμαστε παλιομοδίτικα και σαν καλόγριες, στην απέλπιδα προσπάθεια να κρύψουμε τα πλούτη και τα ελέη. Μερικές το ξεπερνάμε μεγαλώνοντας και βρίσκοντας ένα σωστό άντρα, άλλες όμως, εάν δεν συνεχίσουν να κρύβουν το σώμα τους για πάντα, αντί για σιλικόνη, πάνε και πετσοκόβονται στα χειρουργεία. Αυτή η επέμβαση, λέγεται «αφαιρετική μαστών». Είναι βαριά επέμβαση, πολύ πιο βαριά από την προσθετική. Το νυστέρι κόβει το στήθος σε σταυρό και γύρω από τη θηλή –ναι, συνέχισε να διαβάζεις και μη μιλάς καθόλου. Το δέρμα επουλώνει αρκετά, αλλά τα σημάδια φαίνονται για πάντα. Γιατί το κάνουν αυτό όμως; Γιατί έτσι, μπορούν τουλάχιστον να αρέσουν στον εαυτό τους ντυμένες, ενώ πριν, ούτε ντυμένες ούτε γδυτές δεν ήταν αποδεκτές από τον ίδιο τους τον εαυτό.

3.       Όταν λέμε ντυμένες, εννοούμε ότι φυσικά φοράνε νορμάλ μεγέθη σουτιέν. Στα μεγάλα νούμερα –ακόμη και στο D που δεν είναι δα και τίποτα εξωφρενικό για να νιώθεις ότι είσαι τέρας της φύσης – συχνά δεν υπάρχουν σχέδια. Ή τα νούμερα είναι σε έλλειψη. Ή είναι γιαγιαδίστικα με 20 εκατοστά τιράντα, ή είναι τελείως πορνοδιαστροφικά. Για τα μαγιώ δεν το συζητώ… Σχεδόν δεν υπάρχουν επιλογές κι ακόμη κι η πωλήτρια, που συνήθως είναι μια κομπλεξική άβυζη, σε κοιτάζει σαν χάνος.

4.       Άντε και βρήκες μαγιό. Τώρα όλα τα αρσενικά της παραλίας έχουν στρέψει το κεφάλι και σε κοιτάνε. Αν είσαι γυναίκα που κυνηγάει τα βλέμματα οκ, αλλά εγώ το βρίσκω εξαιρετικά δυσάρεστο.

5.       Το μεγάλο στήθος προσθέτει κιλά. Θα φαίνεται πάντα πιο γεμάτη έως και χοντρή. Πολλά φορέματα είναι φτιαγμένα μόνο για μικρό στήθος. Όσο μεγαλύτερο νούμερο και να πάρεις, το αποτέλεσμα είναι να φαίνεσαι πιο χοντρή και το στήθος σου ακόμα μεγαλύτερο και στριμωγμένο. Είναι περίεργο πως όταν μεγαλώνει το νούμερο ενός παντελονιού μεγαλώνει και ο χώρος για τον κώλο, αλλά στα φορέματα δεν συμβαίνει αυτό. Αν φοράς ζιβάγκο, το στήθος τετραπλασιάζεται. Αν φοράς ριχτό, μοιάζεις με έγκυος. Αν φοράς κολλητό ή με ανοιχτό λαιμό, μοιάζεις με τσόντα. Τι ωραία που περνάμε εμείς με τα πεπόνια ε;

6.       Όταν κάνεις γυμναστική, γίνεσαι θέαμα. Πρέπει να φοράς 2 μπουστάκια και ποιος ξέρει τι άλλο για να κάθονται στη θέση τους και να μην πηγαίνουν πάνω κάτω. Σκέψου τώρα για ρακέτες στην παραλία… Και μετά όλοι αναρωτιούνται γιατί φοράς μπλούζα ενώ έχει 50 βαθμούς.

7.       Αν δεν κάνεις γυμναστική, στα 30 πονάει ήδη ο αυχένας σου, μπορεί να σε πιάσει κι η μέση σου…

8.       Όταν έρθει η στιγμή να κάνεις μωρό και να θηλάσεις, η αυτοθυσία είναι πολύ μεγαλύτερη και δεν έχει γυρισμό…

9.       Στον ύπνο θα θες να κοιμάσαι αγκαλιά με το μαξιλάρι για να μην τσαλαπατιούνται

10.   Οκ, έχει και κάποια καλά το μεγάλο στήθος, που δεν είναι η στιγμή να τα αναφέρω. Ωστόσο μη τα ζηλεύεις και κάνε κουμάντο με τα δικά σου όπως κι αν είναι…

Tips για το πλοίο της επιστροφής

Σε αυτό το άρθρο θα βρείτε όλα όσα πρέπει ή δεν  πρέπει να κάνετε ώστε το ταξίδι της επιστροφής στη μίζερη Αθήνα, να σας φανεί όσο το δυνατό πιο ευχάριστο.

Αφήστε τις αποσκευές: Ειδικά αν είναι μεγάλο το βάρος της βαλίτσας σας, μπορείτε να την αφήσετε στα αμπάρια του πλοίου, με την ευχή να σας την πάρει κάποιος και να απαλλαχτείτε από το βάρος της.

Φορέστε ωτοασπίδες: Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τις ντουντούκες που με κομψότητα τοποθέτησε ο Καπετάνιος, με τα ίδια του τα χεράκια, σε ύπουλα σημεία στο ταβάνι. «Dear passengers, θα φτάσουμε στην είσοδο του λιμανιού του Πειραιά στις 23:59 ακριβώς»… «Αγαπητοί επιβάτες, φτάσαμε στην είσοδο του λιμανιού του Πειραιά και η ώρα είναι 23:58, ένα ολόκληρο λεπτό νωρίτερα από τον προβλεπόμενο χρόνο»…

Καθίστε αναπαυτικά: Τι να την κάνετε την καρέκλα και τον καναπέ, όταν είναι διαθέσιμο ένα ολόκληρο πάτωμα στο κατάστρωμα;

Πάρτε καθαρό αέρα: Η ιδανική θέση είναι μεταξύ της τουαλέτας και του σημείου που μπάζει αέρα και θαλασσινό νερό – για ευχάριστη εναλλαγή οσμών

Πιείτε και φάτε: Το φαγητό και το ποτό της καντίνας του πλοίου εμπεριέχει ξύσματα χρυσού, ενώ τα κρύα ροφήματα σερβίρονται με καλαμάκια σβαρόφσκι.

Βρείτε καλή παρέα:

1)       Αριστερά κάθεται ο Ιεραπόστολος από την Πολυεθνική: Ο τύπος κάπνισε 2 πακέτα μέσα σε 5 ώρες. Γνώρισε πριν 25 χρόνια τη γυναίκα του στη Σκύρο. Εκείνος δουλεύει σε γνωστή ναυτιλιακή τα τελευταία 22 χρόνια, σε δύσκολο τομέα, και φυσικά τα ξέρει όλα. Παράλληλα είναι Απόστολος (μάλλον Ιεραπόστολος) και απ’ο,τι κατάλαβα δε συμπαθεί καθόλου το Ναξιώτη γκόμενο της κόρης του, η οποία σπουδάζει στο Deree.

2)      Απέναντι κάθεται το ζευγαράκι της Αγ. Παρασκευής: Αυτός ήσυχος και καλόβολος, εκείνη εμφανώς κακογαμημένη. Μισεί τους πάντες μέσα στο πλοίο, ο ταλαίπωρος σύντροφος τρώει παντόφλα ογκρατέν κι ακόμα δεν της έχει περάσει κουλούρα. Κι οι δύο γύρω στα 35, αυτή παίζει κάντι κρας από το κινητό του. Το δικό της κινητό έχει πάνω αυτοκόλλητα. Τα νύχια της είναι μπανανί – ίσως το μόνο συμπαθητικό στοιχείο επάνω της. Επίσης μοιάζει με τη Σερλίζ Θερόν στην ταινία «Monster».

3)      Δεξιά κάθεται η Master Class 2014: Ένας Μογγολέζος, μια Κορεάτισα, μια Γουαδελουπιανή, μια Γαλλίδα, ένας Αμερικάνος, δυο Αγγλίδες, μια Ελληνίδα και μια Αμφιβόλου Εθνικότητας. Συντονίστρια του ζωολογικού κήπου, η χαζοηλίθια Ελληνίδα φοιτήτρια που τους έφερε στην Ελλάδα για διακοπές. Σίγουρα φοιτητές σε μεταπτυχιακό, όχι πολύ δεμένη παρέα, λίγο αμήχανα παίζουν με το γαμωipad, κάτι που εμπεριέχει κραυγές, εκκωφαντικό fake γέλιο, γκούτσαλες κινήσεις τύπου παντομίμα, με προσθήκη κραυγές ζώων.

4)   Πίσω κάθεται η οικογένεια με τα 4 παιδιά, τα δύο σκυλιά και τη συμπεθέρα απο τα Τρίκαλα. 

Όσο πιο μακριά μπορείτε απο τα παραπάνω, τόσο το καλύτερο. Extra tip: Διάρρηξη στη βάρκα διάσωσης για πριβέ και κίνκι καταστάσεις

Πάρτε τα φάρμακά σας: Για αυχενικό, για ναυτία, για πόνους περιόδου και για οποιονδήποτε άλλο λόγο, ακόμη και για σαλμονέλα. Ειδικά αν σκοπεύετε να χρησιμοποιήσετε την τουαλέτα του πλοίου. Πάνες ακράτειας επιθυμητές. Δωρεάν εκπτωτικά κουπόνια για επέμβαση μεταμόσχευσης κώλου.

Βγείτε τελευταίοι από το πλοίο: Περιμένετε μέχρι να έρθει ο κύριος με το γαλανόλευκο γιλέκο και τη μεγάλη πλαστική σακούλα να σας πει «Τι κάθεστε; Φτάσαμε! Τι περιμένετε; Κουνηθείτε! Κατεβείτε επιτέλους!». Ακόμη και τότε, μην τον πιστέψετε. Μπαστακωθείτε κι άλλο μέχρι να σιγουρευτείτε ότι είστε οι τελευταίοι των τελευταίων.

Ο Καπετάνιος, η αφηγήτρια και η Shity Ferries εύχονται να σας ξαναδούν σύντομα σε ένα από τα ταξίδια τους.

Natalia's Rules & the Valar Morghulis

  Η συμβουλή της αφηγήτριας πριν την ανάγνωση: Εάν ταυτιστείς με το κείμενο, α) παράτα το μαλάκα αμέσως β) βρες μια Ρωσίδα γ) κάνε τη φίλη σου.

10 REASONS TO SAY FAREWELL TO A GUY WITHOUT ACTUALLY SAYING GOODBYE

1.     After the first time (which both of you waited for such a long time) he says that he is still the same person as before NOTHING

2.        Living abroad he creates an impression that he is always soooo busy and replies to your messages after 2-5 days or even weeks

3.       He takes you for granted and is convinced that you will wait for him forever to return from Whateverthefuckothercountry-city he is

4.       More personalized reasons: his body is hairy. A lot.

5.       The guy swears all the time while you are having sex

6.       and asks stupid rhetorical questions addressed to only God/devil knows whom while having sex instead of appraising you

7.       The guy's smell/taste is not up to our sensual noses. Sometimes this can be noticed before sex. Being sober.

8.       The guy obviously has the biggest ego in the world and nothing can mislead him from his way full of ambitions which reach the top of the highest heels you can ever walk on.

9.       Once ousted from the throne can never get on top of it AND remain on it under the same "favourable" conditions and be loved by his "people"(=you).

10.   Last but not least. And again. The guy's ego is so huge that he will never understand that something is wrong with his behaviour which includes: appearance at 4:30 a.m. (as if you were waiting for all your life for him to come), "brother-to-be" behaviour after sex (who are you - fucking Lannisters??, Gameofthronesfans will understand), creepy try to leave unnoticed in the morning (as if you are sleeping like a that bear during winter) and etc etc etc

Απο τον θυμό στην οργή

Κι εκεί που κάθεσαι προσπαθώντας πάρα πολύ για να συγκρατήσεις την ψυχραιμία σου και παρότι νιώθεις ντουλάρα με δεκαπέντε αφεντικά, σου έρχεται μια  ασυγκράτητη ορμή, να σηκωθείς επάνω και ουρλιάζοντας με όλη σου τη δύναμη  σαν τρελός (μπορείς να σκίζεις το δέρμα σου και να τραβάς τα μαλλιά σου παράλληλα) να αρχίσεις να αμολάς απανωτά χαστούκια…Να βρυχάσαι και να βρίζεις σα να μην υπάρχει αύριο… Να κοπανιέσαι με το μάτι του τρελού που γυαλίζει σα φρεσκοξεσκονισμένο διαμάντι και να μη σε νοιάζει, που το στόμα έχει ξεχειλώσει, τα σάλια σου πετάγονται παντού και η όψη σου μοιάζει με το κοριτσάκι από τον εξορκιστή. Ο λίγος θυμός είναι σέξι στις γυναίκες, όταν περάσεις στην οργή όμως, σε κάνει να μοιάζεις με εκστασιασμένο μανιακό τέρας! Το θες όμως. Το χρειάζεσαι. Αλλιώς θα σκάσεις.

Πόσα χαμένα χαστούκια και πόσες βρισιές κρατάς και πνίγεις μέσα σου; Πόσες φορές αναγκάζεσαι να το ηρεμήσεις για να συνεχίσεις, αλλά να το θυμάσαι ξαφνικά μια άλλη στιγμή και ξανανευριάζεις με περισσότερη λύσσα από πριν; Και κοπανιέσαι στο τιμόνι και νευριάζεις με τα πάντα στο διάβα σου χωρίς να ξέρεις το γιατί… Τίποτα χειρότερο από την ετεροχρονισμένη βαθιά οργή. Διαχωρίζω το θυμό από την οργή χωρίς να λάβω υπόψη μου κάποιον Μπαμπινιώτη. Είναι πολύ απλό, ο θυμός ακούγεται κάπως σιγανά όταν τον ονομάζεις «θυμό». Τι δύναμη έχει το «θ». Αν προσπαθήσεις να φωνάξεις πολύ δυνατά «είμαι θυμωμένη» ο θυμός χάνεται. Ενώ η οργή, το «ο», το «ρ», το «γ», κάνουν την οργή πολύ πιο εφιαλτική… «Είμαι οργισμένη… είμαι εξοργισμένη…», νομίζω τα ντεσιμπέλ είναι πολύ πιο εντυπωσιακά.

«Μα αν δεν το εξωτερικεύουμε μπορεί να μας συμβεί κάτι κακό!», είπε η Ρούνι-ρούνι τρομοκρατημένη, όταν ούρλιαζα για τα όσα μου συμβαίνουν – δεν φώναζα σε εκείνη, απλά τα ζούσα ξανά έτσι όπως τα αφηγόμουν. Κάπου σε μια ταινία έμαθα ότι αυτοί που κάνουν απεργία στην ομιλία, ουσιαστικά αποτρέπουν τον εαυτό τους από το να επαναλάβουν και άρα να ξαναζήσουν το απεχθές. Μα αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ανάγκη να βρίσουν ;

«Σκέφτομαι να γράψω σε ένα χαρτάκι όλες αυτές τις λέξεις που κάνουν τα προβλήματα να φαίνονται μικρά… Κι όποτε τα παίρνω στο κρανίο κι είμαι έτοιμη να αρπάξω τον συνομιλητή μου από το λαιμό, να το βγάζω από την τσέπη, να το διαβάζω και πιστεύω θα περνάνε όλα. Ας πούμε, Πόλεμος, Θάνατος, AIDS, κι άλλα σημαντικά προβλήματα που αν εκείνη τη στιγμή της έκρηξης θυμού σου τα αναλογιστείς, τότε λογικά θα ηρεμήσεις και θα πεις «πάλι καλά!». Η Ρούνι-ρούνι άρχισενα γελάει μέχρι δακρύων, εγώ όμως το εννοούσα. «Μα φοβάμαι μην είσαι τόσο εξοργισμένη που του δώσεις του άλλου το χαρτάκι να το φάει!»…

Εγώ επέμεινα ότι πρόκειται για φοβερά έξυπνη λύση. Μπορεί να σώσει όχι μόνο τη δουλειά σου, αλλά και το γάμο σου… Τόση οργή, τόση συσσωρευμένη οργή, που πραγματικά πίστευα ότι μπροστά στον Πόλεμο, τον Θάνατο, το AIDS, θα εξατμιστεί.

Όπως φάνηκε μετά το πείραμα, η οργή είναι κάτι που δεν εξατμίζεται και δεν φεύγει. Το χαρτάκι το κοιτάς, αλλά τυφλωμένος από το θυμό δε μπορείς να το διαβάσεις κι αν μπορείς να το διαβάσεις δε μπορείς να το κατανοήσεις… H οργή είναι σαν τον Τυφώνα Σάντυ, θα περάσει από πάνω σου, θα τα κάνει(ς) όλα λίμπα και μετά θα περάσει και θα πάει αλλού. «Η λύση είναι ο διαλογισμός…», είπε κάποιος άλλος, που τα νεύρα του είναι σα μελάτο αυγό και δεν τσιτώνουν με τίποτα. Δεν νευριάζει. Έτσι λέει, Έτσι δείχνει. Δεν φτάνει στο σημείο της έκρηξης γιατί εξ αρχής δεν έχει θυμώσει.

Απορίας άξιον… Μόνο που σκέφτομαι ότι υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι νευριάζω ακόμα περισσότερο…