Πενταήμερη, Καψούρα & Μέθη

Μπορεί να φταίει που εδώ και δέκα ημέρες βρίσκομαι σε μια ημιμόνιμη κατάσταση μέθης – μια τα γενέθλια και το χανγκόβερ, μια οι οινογνωσίες, μια οι γιορτές, αλλά αυτό δεν ήταν Πάσχα τριαντάρηδων, ήταν η απόλυτη πενταήμερη τρίτης λυκείου.

 Χωρίς κανένα πρόγραμμα, χωρίς κανένα ωράριο, όλη μέρα έξω, χωρίς καθόλου ύπνο αλλά ακούραστα, όπως συμβαίνει όταν σε καίει κάποια καψούρα. Με θέα την καλντέρα και λίγα συννεφάκια πάνω από την Παλιά Καμένη, υπέκυψα στην πιο γελοία πόζα φωτογραφίας, κάνοντας τα χεράκια καρδούλα. Τέτοια κατάντια η δικιά σου! Αλλάαααα, το ευχαριστήθηκα!

Έκανα Επιτάφειο σε κάποιο φλεγόμενο βασίλειο του Westeros (Game of Thrones), που στη Σαντορίνη το λένε "Πύργο"… Πολύ εντυπωσιακοί φλεγόμενοι κουβάδες έκαναν το ορεινό χωριό να λάμψει μέσα στη σκοταδίλα και καθώς κατηφόριζα τα κακοτράχαλα στενά, απολάμβανα την άλλοτε φλεγόμενη Ντράνα, να με ακολουθεί με τα πασουμάκια της και το κοντό βραδινό αθηναϊκό σορτς.

Ανάσταση στην Οία, που αν έχετε το Θεό σας, δίπλα μου εντελώς τυχαία βρέθηκε ο «Κοντός», από τη Συμμορία του Μπλε Μαρκαδόρου*, φορώντας πάντα το φλογερό κόκκινο κραγιόν του.

(Δεν) απόλαυσα το ηλιοβασίλεμα με διακόσια μποφόρ στο Ακρωτήρι, φτύνοντας το συκώτι μου από το γέλιο – συμπέρανα για άλλη μια φορά ότι δεν αντέχω καθόλου τον ρομαντισμό, αλλά είμαι μια πολύ γελοία προσωπικότητα και το απολαμβάνω.

Τραγούδησα και χόρεψα με τον Πίπη (παλιά Τζεν-τζέν) και τη Ντράνα μέσα στο αυτοκίνητο, ενόσω ο Κουμπάρος έπαιρνε τις στροφές σβάρνα.

Μια ημέρα χωρίς πολλά σύννεφα, μας είπαν ότι φαίνεται η Κρήτη κάπου εκεί απέναντι, ξέρουμε-ξέρουμε τους είπα.  Κοίταξα προς τα «εκεί» και είδα τον εαυτό μου  λίγα χρόνια πριν να κοιτάει αντίστροφα, από ένα μπαλκόνι στη Ροδιά του Ηρακλείου προς τη Σαντορίνη. Την ίδια στιγμή κάποιος άλλος στεκόταν στο μπαλκόνι του στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, αγνάντευε τον ωκεανό και σκεφτόταν σαν αλλοτινός Οδυσσέας ότι κάπου εκεί έξω βρίσκεται και η δική του Κρήτη. Ιλούζιον.

Έκανα άπειρο daydreaming και winetasting – οι βασικές δραστηριότητες των διακοπών μου και κέρδισα τις μονομαχίες με τα πασχαλινά και τα σοκολατένια αυγά. Δεν χόρεψα τσάμικο, αυτό ποτέ. Όμως μαγείρεψα σε επαγγελματική κουζίνα κάτι που έμοιαζε με σπετσοφάι κι ένα κακορίζικο κοτόπουλο, για τους φίλους μου που δεν τρώνε αρνί.

Γλεντοκόπησα μεθώντας τους φίλους μου στο νάιτ κλάμπ Τρόπικαλ (και όχι τροπικάνα), ένα υποβρύχιο αυτοί, ένα νερό με αφρό εγώ. Με την ίδια μέθοδο – μια εσύ, μία ο Κουμπάρος – έτρωγα τη μπουκιά του Κουμπάρου από το πεινιρλί, που είχε στόχο να τον ξεμεθύσει λίγες ώρες αργότερα. Αλλά τελικά έμεινε νηστικός.

Κατόπιν έγινα μάρτυρας της πλέον μεθυσμένης στιχομυθίας – Ντάξει δεν ήπιαμε πολύ – Όχι μια χαρά είμαστε. Κι όταν πλέον ήμασταν όλοι εντελώς νηφάλιοι, κολυμπήσαμε σε ένα άδειο τζακούζι.

Να σας πω τώρα κάτι; Τα 30 μέχρι τώρα είναι ό,τι καλύτερο έχω ζήσει.

5 λεπτά ακόμα

Αυτοαναφορά και πάλι. Σας έχω γράψει για τόσα γενέθλια, δεν θα μπορούσα να αφήσω ασχολίαστα τα «30»… Αυτόν τον αριθμό που φοβόμουν τόσο πολύ και τόσα χρόνια. Γιατί άραγε; Τώρα που το πέρασα και είδα ότι δεν έπαθα κάτι, μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλύτερο από τα τελευταία 20’s και θα σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Καταρχήν, στο τέλος της δεκαετίας των 20 νομίζεις ότι μεγαλώνεις και πρέπει να μπεις σε καλούπια και να σοβαρευτείς – εξού και οι μισοί τρέξατε να παντρευτείτε. Ενώ όταν μπεις στα 30, νιώθεις ότι είσαι στην αρχή μιας δεκαετίας, και νιώθεις ότι θέλεις «5 λεπτά ακόμα» για να ξυπνήσεις. Εγώ ζω ξεκάθαρα αυτά τα 5 λεπτά ακόμα και είναι λες και τα τελευταία 2 χρόνια είχα κλείσει τα μάτια μου και δεν έβλεπα μπροστά μου.

Δεύτερον, είσαι αρκετά μεγάλος για να ξέρεις τι σου αρέσει και τι όχι, αλλά όχι τόσο μεγάλος ώστε να ξέρεις τον εαυτό σου σε πληκτικό βαθμό.

Προσωπικά έκανα τεράστιες εκπλήξεις στον εαυτό μου τις τελευταίες ημέρες και τελικά δεν ξέρω, κοιμάμαι για «πέντε λεπτά ακόμα», ή μόλις ξύπνησα;

5 Funny facts: (για τους τακτικούς μου αναγνώστες που ξέρουν τα πρόσωπα)

1. Έσβησα 2 τούρτες, μια με την οικογένεια και μια με τους φίλους. Και στις 2 περιπτώσεις το κεράκι έσπασε και μου το επισκευάσανε.
2. Βρέθηκε μια βούρτσα στο σαλόνι μου και κανείς δεν θυμάται πως. Χάρη στην τεχνολογία των κινητών, είδαμε την επόμενη ημέρα ότι η Ζωζώ χτένιζε τον Αρχαιοκάπηλο.
3. Στην ερώτηση πως σε λένε είπα 30. Σε μικρόφωνο. Μπροστά σε κόσμο. Και γενικά... αυτός ο τραγουδιστής των Vertigo με είδε από εξαιρετική κοντινή απόσταση. Φήμες λένε ότι προσπαθούσα να του αρπάξω το μικρόφωνο και να τραγουδήσω, αλλά δεν το άφηνε.
4. Η ντροπή είναι λίγη για να περιγράψω την κατάστασή μου, αλλά δηλώνω αμετανόητη. Αλλά και ντρέπομαι. Ποιος, εγώ, που έχω χάσει την ντροπή χρόοοονια τώρα.
5. Δεν ντρέπομαι για αυτά που έκανα, όσο για αυτά που είπα. Σημαντικό να το θυμάστε. Πιείτε αν αυτό σας βοηθάει να κάνετε κάτι που δεν τολμάτε, αλλά βουλώστε το στόμα σας. Πάλι καλά που verba volant...


Δύο συμβουλές έχω μόνο για τους νεότερους: 1. Να φοράτε αντηλιακό 2. Να μην πίνετε. 

(Αλλά σας το λέω γελώντας, σαν να μην το εννοώ... )

Να με χαίρεστε!