9.2.12

Το αντίδοτο vol1


Υπήρχε πάντα στο δρόμο μας εκείνο το μικρό μπαράκι με την χαρούμενη μουσική, που πάντα προσπερνάγαμε για να καταλήξουμε στα ίδια και τα ίδια. Δεν κατάλαβα πως προέκυψε και εκείνο το βράδυ μπήκαμε επιτέλους μέσα. Φαινόταν συμπαθητικό, οι άνθρωποι διασκεδάζανε… οι περισσότεροι ήταν άντρες γύρω στα 45, και κάποιες γυναίκες λίγο νεότερες. Ο σερβιτόρος μας έδωσε ένα ακριανό τραπέζι με θέα έξω, στην place de Capitole. Βέβαια το κέφι γινόταν δίπλα από το μπαρ και στο βάθος, αλλά εμείς δεν είχαμε σκοπό να χορέψουμε, ένα ποτήρι κρασί θέλαμε να πιούμε κι αυτό από σπόντα, δεν ήταν προγραμματισμένο να βγούμε.

«Πολύ ωραίο μαγαζί…πολύ κέφι! Σα να είμαστε στην Ελλάδα!», να λέει η μία. «Να ξανάρθουμε!», να λέει η άλλη. Ο σερβιτόρος συμπαθέστατος, φορούσε και κάτι περίεργα μπιρμπιλωστρασάτα βραχιόλια που κάνανε ντράνγκα-ντρούνγκα, μας εξυπηρέτησε αμέσως. Όλοι χορεύανε λες και δεν θα ξημέρωνε ποτέ η επόμενη ημέρα και αρχίσαμε να παρατηρούμε τις χορευτικές κινήσεις λίγο πιο προσεκτικά, όταν ξαφνικά κατεβάζοντας μια τεράστια γουλιά η Sindy είπε «είμαστε σε gay bar». Επειδή η Sindy έχει και τη γνωστή επαγγελματική διαστροφή της κι όπου σταθούμε-βρεθούμε ξεσπάνε πολιτικά και άλλα debate, λογομαχήσαμε λίγο για το θέμα και τελικά καταλήξαμε ότι κατά πάσα πιθανότητα είμαστε όντως σε gay bar κι ότι ο κόσμος είναι γαμάτος! «Ξέρουν να περνάνε καλά, χορεύουν…εμάς γιατί μας έβαλαν εδώ; Είμαστε στην στρέητ ζώνη; Άδικο!», γκρινιάξαμε. Υπέθεσα ότι έχουν γενέθλια, γιατί κάθε λίγο μια σαμπάνια φλεγόμενη πήγαινε πέρα-δόθε. Το πιο εκπληκτικό ήταν που είχαμε την εντύπωση ότι όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, σαν όλο το μαγαζί να ήταν μια παρέα φίλων και γνωστών και πολύ γρήγορα μας έκαναν μέλη, διότι ένας από τους χορευταράδες μας πλησίασε και μας ρώτησε αν θέλουμε σαμπάνια ή να μας κεράσει ένα δεύτερο ποτήρι κρασί. «Εντάξει, είμαστε στον παράδεισο!!!!» είπα μέσα μου κι αν και δεν ήμασταν σε mood να ξεσαλώσουμε, η μουσική ήταν τόσο καλή που σα να άρχιζα να κουνάω λίγο τις πατούσες και τους ώμους. Δεν ήμασταν η ψυχή του πάρτι σίγουρα… 

«Πάντως σα να έχει κάποια θεματική η βραδιά… Μήπως είναι κατ εξαίρεση βραδιά gay?», είπε η Φού, η οποία είχε γίνει στόχος. Η κοπέλα απέναντι την έτρωγε με τα μάτια. Για να εξασφαλίσω την gay παρθενιά μου έριξα ένα φιλί σκαστό στη Sindy και είπα στη Φού «εγώ εξασφαλίστηκα να ξέρεις ότι άμα σε ζητήσουν θα σε δώσω!». Εκείνη τη στιγμή έχω πάρει απόφαση να περάσω το πιο τέλειο βράδυ, θέλω να ξεφωνίσω «Μύκονος! Γκάζι!», διότι όταν μάθανε ότι είμαστε Ελληνίδες τρέχανε όλοι να μας μιλήσουν και μας χαμογελούσαν σα να έβλεπαν μπροστά τους την viva Victoria afrodita! Καταρχήν ήταν όλοι ντυμένοι πολύ κομψά, πολύ ωραία, κατά πλειοψηφία στα ασπρόμαυρα (όλοι βασικά φορούσαμε ασπρόμαυρα εκτός από τη Sindy που φορούσε «σάπιο μήλο»). Το καλύτερο από όλα; Καπνίζανε όλοι μέσα στο μαγαζί και κάποια στιγμή έκλεισαν και τις μαύρες κουρτίνες για να μη μπει άλλος κόσμος μέσα. Αααα, πολύ ωραία, είπαμε, γίναμε δικές τους! Κι όλα αυτά που; Στην Τολόζα! Η χαρά μου δεν περιγραφόταν, οι φίλες μου γελούσαν, είχαν μπει στο ρυθμό κι όλος αυτός ο ενθουσιασμός σταμάτησε όταν μας πλησίασε μια γυναίκα γύρω στα 33… «Έχουμε μαζευτεί όλοι εδώ γιατί πέθανε μια φίλη μας…Ήταν πολύ νέα κι αγαπούσε τη ζωή… Ήταν η ιδιοκτήτρια… Πέθανε ξαφνικά πριν ένα μήνα. Γιορτάζουμε προς τιμήν της!».

Μας άφησε άφωνες…κι όταν ξαναβρήκα τη μιλιά μου,  «Κοριτσάρες…είμαστε σε μνημόσυνο….!»  

No comments:

Post a Comment

Any comments?